Tajemne życie Padmasambhawy i Jego uczniów

Tulku Thondup Rinpocze
TAJEMNE ŻYCIE PADMASAMBHAWY I JEGO UCZNIÓW

Przełożył: Jacek Sieradzan

YUNGDRUNG PUBLISHING
Kraków 2124
w Roku Ognistego Wołu

SPIS TREŚCI

Życie Padmasambhawy
Pięć głównych partnerek Guru Rinpocze
Główni tybetańscy uczniowie Guru Rinpocze

ŻYCIE PADMASAMBHAWY

Guru Rinpocze, jeden z wielkich adeptów buddyjskiej Indii, jest
założycielem buddyzmu tybetańskiego. Jest znany jako Padmasambhawa (Padma
‚Byung gNas), ‚Urodzony w lotosie’ i guru Oddijany. W Tybecie jest
powszechnie zwany Guru Rinpocze, ‚Cennym mistrzem’. Ningmapowie uważają go
za drugiego Buddę i czczą jako takiego.
Zanim zajmę się życiem Guru Rinpocze, chciałbym omówić niektóre problemy,
na jakie możemy napotkać chcąc zrozumieć takie pełne mocy, ezoteryczne,
mistyczne i oświecone życie, jak życie Guru Rinpocze.
W jaki sposób adept może czynić cuda i osiągnąć świetliste ciało?
Prahewadżra, Mańdziuśrimitra, Śri Simha, Dżnianasutra, Vimalamaitra i Guru
Rinpocze wraz z partnerkami, jak również wielu jego uczniów, byli
manifestacjami buddów lub wysoce zrealizowanych istot. Ich żywoty i
długość życia nie były ograniczone jak życie zwykłej osoby. Chociaż
manifestacje buddów w formie wielkich adeptów pojawiają się w historii
świata, dzieje się to bardzo rzadko. Prahewadżra, Mańdziuśrimitra, Śri
Simha i Dżnianasutra rozpuścili pod koniec życia swoje przejawione ciała w
dharmakaję, nie pozostawiając po sobie żadnych śmiertelnych szczątków.
Ponieważ osiągnęli kontrolę nad długością życia, żyli przez stulecia.
Vimalamitra — dzięki swej uczoności i poświęceniu medytacji njingthig —
osiągnął ciało wielkiego przekształcenia; ciągle znajduje się w
świetlistym ciele i pozostanie w tej samej formie przez tysiące lat. A
Guru Rinpocze, chociaż był manifestacją Buddy Amitabhy, Buddy
Nieskończonego Światła, przejawił się w postaci potężnej istoty, która
dążyła do zdobycia ezoterycznych nauk, aby zrealizować ich rezultaty dla
pożytku istot. Uważa się, że również i on osiągnął świetliste ciało
wielkiego przekształcenia.
Urzeczywistnienie tych wielkich adeptów nie zawiera się wyłącznie w samej
tylko długowieczności ich śmiertelnych ciał albo zdobyciu ciała
astralnego, ale w osiągnięciu ciała oświeconego, powstałego z siebie
światła wrodzonej świadomości, natury buddy. Chociaż my, zwykli ludzie,
nie jesteśmy w stanie ujrzeć świetlistego ciała takim, jakie ono jest, to
kiedy nadarza się sposobność otrzymania pożytku, widzimy je w formach
odpowiednich do naszej natury.
Kiedy słyszymy opowieści o adeptach żyjących przez stulecia albo
czyniących cuda, większość z nas w najlepszym wypadku przyjmuje je
niechętnie. Są również i tacy, którzy czytali o adeptach i podobały im się
opowieści o długowieczności i cudach, ale nie potrafią zaakceptować ich,
ponieważ nie pozostają one w zgodzie z tym, czego teraz doświadczają.
Jednak większość starożytnych kultur i religii zapisywało wydarzenia
związane z ponadludzkimi istotami i nadnaturalnymi osiągnięciami, takimi
jak długowieczność czy pokazy cudownych mocy, będące rezultatem
wewnętrznej duchowej mocy i siły medytacji, a nie skutkiem materialnej
władzy.
Dzisiaj jesteśmy świadkami materialnych cudów, w które nigdy by nie
uwierzono w dawnych czasach, ale utraciliśmy kontakt z naszymi
wewnętrznymi mocami. Staliśmy się niewolnikami zewnętrznego, materialnego
świata. A zatem problem nie polega na tym, czy ezoteryczne moce są zasadne
czy nie, ale raczej na tym, abyśmy skierowali się ku obcym nam, prawdziwym
mocom naszej wewnętrznej prawdy, jak osoba, która trzyma bogactwa ukryte w
domu i wychodzi na ulicę by żebrać.
Dlaczego należy badać manifestacje Buddy? Jeżeli mistrzowie tacy jak Guru
Rinpocze są manifestacjami buddów, to dlaczego przechodzą rygorystyczny
trening i stają wobec wielu przeszkód? Należy tu zwrócić uwagę na dwa
punkty. Po pierwsze, emanacje buddów pojawiają się i ściśle spełniają
swoje aktywności, bez względu na formy i role, jakie manifestują. Jeżeli
pojawiają się jako słudzy społeczeństwa, to — chociaż są emanacjami
buddów — spełniają tę rolę, stając się ludźmi, którzy dostarczają
jedzenia, schronienia i leków, albo też pracują nad wzmocnieniem wartości
etycznych i rodzinnych. Dlatego jeśli adepci manifestują się jako
mistrzowie nauk tajemnych, to pełnią rolę uczniów, medytujących i
zrealizowanych adeptów. Podobnie jest wtedy, gdy ze złota wykona się
łyżeczkę i będzie ona służyć jako łyżeczka, a jeśli zrobi się ozdobę —
posłuży ona jako ozdoba. Nie ma tu znaczenia fakt, że złoto jest metalem
szlachetnym, który można przechowywać jako część skarbu narodowego.
Po drugie, różne manifestacje Buddy (nirmanakaje) pojawiają się bez
związku z perspektywą Buddy, lecz [stosownie do potrzeb] zwykłych istot,
którym mają służyć. Zazwyczaj zwykli ludzie nie posiadają najlepszej karmy
i temperamentów, aby zobaczyć, poczuć i otrzymać najlepszą z manifestacji.
Rola manifestacji będzie więc ograniczona stosownie do ich karmicznej i
emocjonalnej natury. Nawet wielkich adeptów, takich jak Guru Rinpocze,
większość ludzi widziała w zwykłej — lub podobnej do zwykłej — postaci,
a nie w świetle ciała wielkiego przekształcenia. Kiedy Guru Rinpocze
przebywał w Tybecie, król Trisong Detsen nie chciał uwierzyć, że on
przebywa w świetlistym ciele. Ponieważ Guru Rinpocze nalegał, król
trzykrotnie uderzył go pięścią i za każdym razem nie był w stanie dotknąć
jego ciała, i uderzał w siedzenie.
Wielcy adepci, tacy jak Prahewadżra i Guru Rinpocze, nie tylko byli
manifestacjami buddów, ale ukazali się jako istoty obdarzone
właściwościami adeptów. Posiadali niezwykłą moc i oświeconą mądrość.
Adepci tacy jak oni objawiali swoją moc poprzez zamanifestowanie wiele
form jednocześnie, sprowadzenie form do jednej i ukazywanie harmonijnego
[istnienia] przeciwstawnych elementów, takich jak woda i ogień, stosownie
do karmicznej i mentalnej natury i potrzeb uczniów, którzy byli ich
świadkami. Wszystkie te cudowne manifestacje były możliwe dzięki dojrzałej
karmie wielu ludzi, żyjących w tamtym czasie i miejscu.
Skąd biorą się różne wersje życia wielu adeptów? W szczególności życie
Guru Rinpocze jest jednym z najbardziej niezwykłych żywotów, jakie zna
historia duchowego świata, dzięki czemu doszła do nas w wielu różnych
wersjach. Odmienne wersje nie oznaczają, że jedna z nich jest prawdziwa, a
pozostałe fałszywe. Manifestacje żywotów adeptów pojawiają się odmiennie
różnym ludziom w różnych miejscach i czasach, aby w ten sposób służyć im
w najodpowiedniejszy sposób. Przy wielu okazjach ta sama manifestacja w
jednej chwili była odmiennie odbierana przez różnych ludzi. Dzieje się tak
z powodu oświeconej mocy adeptów, pełnej kontroli, jaką sprawują nad
iluzorycznymi formami, czasem i przestrzenią zwykłych zjawisk. Jest to
samo sedno, które sprawia, że moc w pełni oświeconego mistrza jest czymś
niezwykłym i stanowi wielkie źródło błogosławieństwa i pozytywnej mocy dla
mądrych, otwartych i oddanych [Dharmie] ludzi. Jedynym powodem, dla
którego Budda manifestuje się przed nami, zwykłymi ludźmi, jest to, że
jako inne istoty posiadamy odmienne natury i potrzeby, a nie z powodu
presji karmy i nawyków, emocji i działań manifestacji.
Pośród licznych wersji biografii Guru Rinpocze, napisanych przez wielkich
uczonych i/lub odkrytych przez wielkich tertonów, będących jego duchowymi
spadkobiercami, istnieje wiele takich, które mogą zrozumieć zwykli ludzie,
tacy jak ja. W oparciu o te źródła powstał ten krótki opis życia Guru
Rinpocze.

Osiem (lub według innych, dwanaście) lat po odejściu Buddy [Śakjamuniego],
manifestacja Buddy Amitabhy posiadająca na ciele pomyślne oznaki, urodziła
się, ale nie z łona kobiety, ale poprzez cudowne narodziny pośród
cudownych oznak, w lotosie na Mlecznym Oceanie w północnowschodniej części
kraju Oddijana.
W owym czasie w Oddijanie rządził wielki i szczodry król Indrabhuti. Przez
wiele lat — dopóki jego skarbiec nie opustoszał — zapewniał ubogim
ludziom wszystkie niezbędne materialne rzeczy. Teraz, kiedy nie miał
niczego do dania, stracił również wzrok. Nie miał dzieci, które mogłyby
objąć po nim tron i zadbać o jego poddanych. Ciągle jednak, z niezwykłą
odwagą i entuzjazmem w spełnianiu potrzeb swego ludu, pomimo obiekcji
ministrów, wraz z lojalnym ministrem Krisznadharą i dużą załogą, wyruszył
w podróż przez ocean w poszukiwaniu klejnotu spełniącego życzenia. Gdy
wracał wraz z klejnotem, dzięki któremu odzyskał wzrok, on i jego orszak
ujrzeli zdumiewająco piękne dziecko w wieku około ośmiu lat, siedzące w
rozkwitłym lotosie w środku Mlecznego Oceanu. Zdumiony król spytał
dziecko:
— Kim są twoi rodzice? Z jakiej linii się wywodzisz? Jak ci na imię? Co
jesz? Co tutaj robisz?
W odpowiedzi dziecko czarującym głosem zaśpiewało następujące wiersze:

Moim ojcem jest wrodzona świadomość, Samantabhadra.
Moją matką jest ostateczna sfera, Samantabhadri.
Moją linią jest jedność wrodzonej świadomości i ostatecznej sfery.
Na imię mam chwalebny Urodzony w lotosie (= Padmasambhawa).
Moim krajem jest nienarodzona, ostateczna sfera.
Jem dualistyczne myśli.
Moją rolą jest spełnianie działań buddów.

Kiedy usłyszeli to, w ich sercach rozkwitły ufność i radość. Dziecko
zaakceptowało zaproszenie króla i dołaczyło do nich. Król adoptował
dziecko i zabrał je do swego pałacu, gdzie uczynił je księciem korony. W
tym czasie Guru Rinpocze był zwany Padmasambhawą (lub Padmakarą),
‚Urodzonym w lotosie’.
Król i jego poddani ponownie zaczęli cieszyć się wielkim dobrobytem. Król
szczodrymi darami spełniał wszystkie potrzeby swego kraju. Szczęście i
pokój zdominowały kraj. Młody książe poznał wiele dyscyplin i wykształcił
się w naukach i sportach siłowych. Potem poślubił dakinię Prabhawati
(‚Świetlistą’) i służył królestwu zgodnie z prawem Dharmy. W owym czasie
był znany jako król Śikhin (‚Noszący turban’).
Guru Rinpocze wiedział, że spełniając rolę króla, nie będzie w stanie
spełnić prawdziwych oczekiwań, duchowych potrzeb innych. Poprosił króla,
aby pozwolił mu opuścić królestwo, ale spotkał się z odmową. Później
dostrzegł zręczną możliwość ucieczki. Dzięki mocy swojego jasnowidzenia
ujrzał, że wkrótce — wskutek poprzedniej karmy — śmierć zabierze syna
niegodziwego ministra Kamaty. Kiedy więc tańczyli razem, Guru Rinpocze
wypuścił z ręki swój trójząb, który zabił chłopca. Król ze smutkiem
uczynił zadość surowemu prawu królestwa i wygnał Guru Padmasambhawę na
pole kremacyjne. Opuszczając [królestwo], zaśpiewał swoim [przybranym]
rodzicom następującą pieśń:

Chociaż rzadko można spotkać ojcowską [dobroć],
Dbaliście o mnie jak rodzice i intronizowaliście mnie.
Zabiłem syna ministra z powodu jego karmicznego długu.
Mimo iż jestem wygnany, nie lękam się, ponieważ nie czuję przywiązania do
nikogo.
Nawet gdybym miał zostać stracony, nie czuję lęku,
Ponieważ śmierć i narodziny są dla mnie tym samym.
To wspaniale, że zostałem wygnany, ponieważ dla państwa prawo jest święte.
Ojcze i matko, proszę, miejcie się dobrze.
Spotkamy się jeszcze, ponieważ wiąże nas karma.

Guru Rinpocze został wygnany na pole kremacyjne Śitawana, gdzie
praktykował ćwiczenia ezoteryczne i widział łagodne bóstwa. Następnie
wyruszył na pole kremacyjne Radosny Lasek (Nandanawana) i od dakini
Maradżity (‚Poskromicielki negatywnych sił’) otrzymał ezoteryczne
wyjaśnienia. Udał się też na pole kremacyjne Sosadwipa, gdzie otrzymał
błogosławieństwo dakini Śantarakszity (‚Zachowawczyni pokoju’). Rozkazując
zastępom dakiń, cieszył się ezoterycznymi dyscyplinami na różnych polach
kremacyjnych. Był wówczas znany jako Śantarakszita (‚Zachowawca pokoju’).
Potem wyruszył na wyspę Dhanakośa, gdzie przemówił do dakiń w ich
symbolicznym języku i podporządkował je sobie. Podczas praktykowania
ezoterycznych ćwiczeń na polu kremacyjnym Paruszakawana, miał czystą wizję
Wadżrawarahi i otrzymał jej błogosławieństwa. Dzięki swojej oświeconej
mocy podporządkował sobie nagów z pewnego oceanu i [istoty z klasy]
za, związane z niebem. Dakowie i dakinie mądrości obdarzyli go
realizacjami. Wówczas stał się znany jako Dordże Drakpo Tsel (‚Potężny
gniew wadżry’).
Następnie udał się do Wadżrasany, Bodhgaja, i dokonał wielu cudów.
potwierdzając w ten sposób, że jest samozrealizowanym buddą. Mając w
umyśle wiele celów, wyruszył do kraju Sahor i od mistrza Prabhahasti
przyjął ordynację wyrzeczenia. Był wówczas znany jako Śakjasimha (‚Lew
Śakjów’).
Osiemnaście razy otrzymał nauki jogantantry i miał czyste wizje bóstw
jogatantry. Otrzymał inicjację od Anandy, dakini mądrości w postaci
mniszki, która przekształciła Guru Rinpocze w literę HUM, a następnie
połknęła ją. W jej ciele Guru Rinpocze otrzymał zewnętrzne, wewnętrzne i
tajemne inicjacje, a następnie wyszedł z niej ciała przez padmę. [
Dosłownie ‚lotos’; w istocie chodzi o pochwę (przyp. tłum.).]
W stupie Deczie Tsekpa od ośmiu vidjadharów — Mańdziuśrimitry,
Nagardżuny, Humkary, Vimalamitry, Prabhahasti, Dhanasamskrity, Rombuguhji
i Śantigarbhy — otrzymał inicjacje i wyjaśnienia do ośmiu mandal. Od
Buddhaguhji otrzymał [nauki na temat] Tantry Guhjagarbhy, a od
Mańdziuśrimitry [nauki] dzogpa czienpo, w szczególności zaś
njingthig. Na polu kremacyjnym Tsubgjur Tsel spotkał Śri Simhę i
przez 25 lat studiował tantry Mannagde i nauki Khandro
Njingthig. Nawet nie wykonując żadnej określonej praktyki medytacyjnej,
miał czyste wizje wielu bóstw. Osiągnął stan dzierżawcy poznania
(vidjadhara) z karmicznymi pozostałościami (rNam sMin Rig ‚dzin).
Był wówczas znany jako Loden Cziokse (‚Mądra najwyższa namiętność’).
W sutrycznej tradycji buddyzmu stany osiągnięcia są sklasyfikowane w
dziesięciu stanach i pięciu ścieżkach; są one etapami w osiąganiu stanu
buddy. W tradycji tantrycznej stany dzieli się odmienny sposób. Większość
pism tantrycznych ningmapy mówi o czterech osiągnięciach zwanych
vidjadharami.
Dzierżawca poznania z pozostałościami jest pierwszym z czterech
vidjadharów. Posiada trzy cechy charakterystyczne. Jego umysł dojrzał i
udoskonalił się jako bóstwo, ale pozostałości karmiczne, których
rezultatem jest ciało fizyczne, nie zostały jeszcze porzucone, i
natychmiast po uwolnieniu się z ciała fizycznego (czyli po jego śmierci),
zrealizuje wielki znak vidjadhary, trzecie osiągnięcie, które omówię
później.
[Guru Rinpocze] wyruszył do krainy Sahor, gdzie spotkał księżniczkę
Mandarawę, córkę króla, która praktykowała Dharmę na odosobnieniu.
Ponieważ ezoteryczne znaczenie jego związku z księżniczką zostało błędnie
odczytane, na rozkaz króla miał zostać spalony żywcem na ogromnym stosie.
Nie spalił się jednak, ale przekształcił ogień w wodę, a paliwo w lotos.
Nazajutrz ujrzano, że Guru Rinpocze siedzi w lotosie na środku jeziora.
Uważa się, że jeziorem tym było jezioro Rewalsar w dystrykcie Mandi w
stanie Himaćal Pradeś w północnej Indii. Na znak pokuty król ofiarował mu
wraz z całym królestwem swoją królewską koronę, szatę i buty, a
księżniczkę Mandarawę dał mu jako duchową partnerkę. Guru Rinpocze
udzielił królowi i jego poddanym nauk, dzięki którym wielu osiągnęło
urzeczywistnienie. (W większości przedstawień Guru Rinpocze został ukazany
w lotosowym kapeluszu, szacie z brokatu i butach, które ofiarował mu król
Sahor, aby wyrazić jego oświeconą moc.)
Potem wraz z Mandarawą udał się do jaskini Maratika w Nepalu. Przez trzy
miesiące praktykowali sadhanę długiego życia, aż przed nimi pojawił się
Budda Amitajus i udzielił im inicjacji długowieczności, dzięki której
stali się od niego nieoddzielni. Osiągnęli stan vidjadhary posiadającego
kontrolę nad życiem. Dzięki temu drugiemu osiągnięciu nie tylko jego umysł
udoskonalił się jako bóstwo, ale nawet jego niesubtelne ciało zostało
udoskonalone. To osiągnięcie posiada właściwości wolności od czterech
skalań. Cztery skalania to: (1) przeszkadzające uczucia błędnych poglądów;
(2) utrata ciała (= śmierć), bez własnego wyboru i kontroli; (3) brak
kontroli nad elementami ciała (= choroba); oraz (4) odrodzenie się
stosownie do karmy, bez własnego wyboru czy kontroli. Pierwszy i drugi
[poziom] vidjadhary stanowią ekwiwalent ścieżki wglądu, trzeciej ścieżki
oraz pierwszego z dziesięciu poziomów tradycji sutr. Wówczas porzuca się
splamienia emocjonalne, pierwsze z dwóch splamień; drugie to splamienia
niewiedzy.
Potem wraz z Mandarawą powrócił do Oddijany. Kiedy chodzili żebrząc,
zostali rozpoznani przez kogoś, kto zabił syna ministra. Ponieważ [Guru
Rinpocze] zlekceważył wyrok, skazujący go na wygnanie, próbowali spalić go
wraz z partnerką w dużym pożarze. Ale znowu nazajutrz ujrzano jak oboje
siedzą na lotosie na jeziorze, a na szyjach mają zawieszone girlandy z
czaszek. Wówczas [Guru Rinpocze] stał się znany jako Pema Th{o}treng Tsel
(‚Urodzony w lotosie, potężny z girlandą czaszek’).
Wraz ze swoją partnerką, Guru Rinpocze przez trzynaście lat pozostał w
Oddijanie jako naczelny guru królestwa. Przekazał wówczas inicjacje i
wyjaśnienia Kad{u} cziekji gjatso. Król i wielu szczęśliwych
poddanych osiągnęło najwyższą realizację i świetliste ciało. Wówczas stał
się znany jako Padmaradża (‚Król [urodzony z] lotosu’).
Guru Rinpocze zamanifestował się jako Indrasena, zrealizowany mnich, który
wraz z pewnym nowicjuszem wprowadził na buddyjską ścieżkę cesarza Aśokę
(III w. p.n.e.). Aśoka, największy władca w historii Indii, głosił nauki
Buddy poza granicami Indii.
Niektórzy antybuddyjsko nastawieni ludzie podali Guru Rinpocze truciznę,
która jednak nie wyrządziła mu krzywdy. Kilku z nich wrzuciło go do
Gangesu, ale fale poniosły go z powrotem w górę rzeki. Wówczas stał się
znany jako Khjeu Khadeng Tsel (‚Młody potężny Garuda’).
Na różnych polach kremacyjnych, włączając w to Kula Dzok, udzielił nauk
tantr dakiniom i odciągnął esencję życia od potężnych duchów, z których
uczynił strażników Dharmy. Stał się znany jako Surjaraśmi (‚Promienie
słońca’).
W Bodhgaja pokonał w dyspucie pięciuset zwolenników błędnych poglądów.
Kiedy próbowali pokonać go przy użyciu magii, to dzięki mocy mantry dakini
Maradżity, lwiogłowego żeńskiego bóstwa, skierował ją z powrotem na nich.
Po uciszeniu nauczycieli, uspokoił mieszkańców wsi i wprowadził ich na
buddyjską ścieżkę. Stał się wówczas znany jako Simhanada (‚Lwi ryk’).
Następnie, w Jangleś{o} (obecnie Pharping w Nepalu) wraz ze swą partnerką
Śakjadewi, która była córką nepalskiego króla Punjadhary (‚dzierżawcy
zasługi’), praktykował sadhanę mandali Jangdak (Śri Heruki). W owym
czasie, wskutek przeszkód spowodowanych przez potężne duchy, od trzech lat
nie było deszczu. Wszędzie panowały choroba i głód. Poprosił, aby
przywieziono mu z Indii teksty Wadżrakil[aj]i. Kiedy tylko przybyły dwa
ładunki [tekstów], zażegnano nawiedzające kraj klęski. Stąd tekst mówi:
„Jangdak jest bogate w osiągnięcia jak kupiec. Ale Wadżrakila jest
niezbędny do ochrony jako strażnik”. Oboje osiągnęli stan vidjadhary
wielkiej pieczęci (mahamudra vidjadhara). Dzięki tej realizacji
podstawowe (czyli rzeczywiste ciało) staje się formą bóstwa. Dla pożytku
istot pojawia się ono w różnych formach emanacyjnych. Moc przewidywania i
inne moce są przejrzystsze, czystsze i stabilniejsze niż moce vidjadhary,
do czego dochodzi kontrola nad życiem i właściwości podobne (choć
nierówne) z właściwościami sambhogakaji. Jest to ekwiwalent
urzeczywistnienia do dziewiątego poziomu włącznie, równoważnik ścieżki
medytacji oraz czwartej ścieżki wspólnej dla tradycji buddyjskiej.
Na polu kremacyjnym Sosadwipa Guru Rinpocze, który był już wysoce
urzeczywistnionym mistrzem tantry, otrzymał od Śri Simhy przekaz oraz
nauki trzech cyklów dzogpa czienpo, a także tantry i Khandro
njingthig. Po trzech latach praktyki osiągnął świetliste ciało
wielkiego przekształcenia (phowa czienpo).
Najbardziej urzeczywistnieni praktykujący dzogpa czienpo osiągają
wyczerpanie wszystkich zjawisk w prawdziwej naturze i jednoczą swoje
umysły z ostateczną oświeconą naturą, pierwotną czystością. Jeśli chcą,
mogą także rozpuścić albo przekształcić swoje fizyczne ciała w czystość.
Istnieją dwie główne kategorie realizacji: ciało tęczowe i ciało tęczowe
wielkiego przekształcenia. Dzięki doskonałości medytacji ‚przedarcia się’
(tregcz{o}), w chwili śmierci (w okresie kilku dni) ich ciała
rozpuszczają się i znikają. Nie pozostawiają po sobie niesubtelnego ciała,
kości ani skóry, ale tylko dwadzieścia paznokci i włosy. Chociaż jest to
rozpuszczenie, a nie przekształcenie ciała w światło, nosi ono nazwę ciała
tęczowego, ponieważ w toku rozpuszczania wokół ciała i w otoczeniu zawsze
pojawiają się tęcze, różnobarwne kręgi świetlne podobne do tęczy. Dzięki
praktyce bezpośredniego podejścia (th{o}gal), przekształcają swoje
śmiertelne ciało w subtelne świetliste ciało i pozostają w nim tak długo
jak długo przynosić to będzie pożytek zwykłym istotom. Dla takiej osoby
nie tylko jej ciało, ale również wszystkie zjawiska przekształcają się w
formę i naturę subtelnego światła. Jednak zwykli ludzie nie zobaczą
świetlistego ciała tej osoby takim, jakie ono jest; albo nie zobaczą w
ogóle nic, albo ujrzą je w zwykłej postaci. Było też wielu wielkich
adeptów dzogpa czienpo, którzy pozostawili swoje ciała w formie relikwii
(ringseli), obrazów i/lub liter jako obiekty inspiracji dla inych.
Guru Rinpocze odwiedził miejsca w całej Indii i wielu innych krajach i
wyspach, służąc istotom swoją wspaniała mocą i oświeconymi naukami.
Odwiedził nawet Śang Śung, manifestując się jako Tawihricia (=
Tapihritsa) [ Według tradycji b{o}n, która uważa go jednego ze swoich
buddów, Tapihritsa żył w istocie znacznie wcześniej (przyp. Tłum.). ] i
nauczał Dzogczien njindziu, które obecnie są jednymi z głównych nauk
dzogpa czienpo w religii b{o}n, i dzięki temu doprowadził wiele istot do
osiągnięcia oświeconego umysłu i świetlistego ciała.

WIZYTA GURU RINPOCZE W TYBECIE

W IX wieku król Trisong Detsen, trzydziesty siódmy władca tybetańskiej
dynastii Cz{o}gjal, zaprosił z Indii Śantarakszitę, aby wprowadził
buddyzm.
Śantarakszita, wyświęcony w klasztornej linii sarwastiwadinów, był jednym
ze sławnych uczonych i eksponentów filozofii swatantriki buddyzmu
mahajany. Wśród jego sławnych pism znajdowało się dzieło na temat
filozofii środkowej ścieżki Madhjamakalamkara oraz traktat na temat
logiki, Tattvasamgraha. Po przybyciu do Tybetu przez sześć miesięcy
udzielał nauk na temat dziesięciu pozytywnych czynów i współzależnego
powstawania oraz położył fundamenty pod budowę klasztoru Samje. Wzbudził
niepokój miejscowych duchów, będących strażnikami b{o}nu, tubylczej
religii o charakterze szamanistycznym, w której czczono je przy pomocy
ofiar. Wskutek tego pałac Phangthang został zmyty przez powódź, a pałac
Czerwonego Wzgórza, będący pierwotną strukturą obecnego pałacu Potala,
został zniszczony przez uderzenie pioruna. Kraj nawiedziły choroby, głód,
susza i burze gradowe. Bez względu na to, co wybudowano w Samje w dzień,
nocą było rozbierane przez wrogie siły. Antybuddyjscy ministrowie, którzy
zaczęli sprzeciwiać się królowi, zażądali, aby odesłał Śantarakszitę z
powrotem. Dlatego Śantarakszita powiedział do króla:
— Musisz zaprosić Guru Padmasambhawę. On jest najpotężniejszym adeptem,
jaki żyje na ziemi. Nie będzie problemów z zaproszeniem go tutaj, dzięki
aspiracjom, jakie podejmowaliśmy wspólnie w poprzednich żywotach.
Potem [Śantarakszita] opuścił kraj na pewien czas, udając się do Nepalu.
Król wysłał siedmiu emisariuszy pod kierunkiem Nanam Dordże Duddzioma, aby
zaprosić Guru Rinpocze. Dzięki mocom jasnowidzenia, Guru Rinpocze wiedział
o ich misji. Spotkał się z nimi w Mamgj{u}l Kungthang. Przyjął ich
zaproszenie, ale poradził im wracać do domu, mówiąc, że sam dołączy do
nich później. Porozrzucał kawałki złota przesłane mu w darze przez króla,
mówiąc:
— Gdybym potrzebował złota, cała zjawiskowa egzystencja stałaby się dla
mnie złotem.
Następnie wręczył emisariuszom po garści piasku i zamienił je w złoto.
W roku żelaznego tygrysa (810) Guru Rinpocze przybył do Tybetu. Miał
wówczas ponad tysiąc lat. Dzięki swojej oświeconej mocy przemierzył
wówczas wszystkie trzy prowincje Tybetu: górną czyli zachodnią Ngari,
centralne prowincje {U} i Tsang; oraz dolną czyli wschodnią prowincję
Drokham. Dokonując oświeconych cudów w wielu miejscach Tybetu związał
potężne pozaludzkie duchy Tybetu ślubowaniem chronienia Dharmy i jej
zwolenników. Objęły one dwanaście [bóstw] tenma, trzynaście
gurlha i dwadzieścia jeden genjen.
Król przyjął Guru Rinpocze w ogrodzie Tragmar Ombu. Kiedy Guru Rinpocze
poświęcił świątynię Trangmar Drinzang, znajdujące się w niej wizerunki
wychodziły na zewnątrz, wchodziły do środka, i jadły ofiary tak jakby były
ludźmi. Potem wszedł na szczyt wzgórza Hepori i podporządkował sobie
wszystkie duchy Tybetu, tańcząc na niebie gniewny taniec wadżry i
śpiewając pieśń miażdżącą wszystkie aroganckie istoty’:

O bogowie i demony, budujcie świątynię!
Z pokorą i zdyscyplinowane, zgromadźcie się tutaj wszystkie,
Aby pracować i spełniać życzenia Trisong Detsena!

Następnie, z pomocą duchów, bez żadnych przeszkód wybudowano Samje,
Niezrównany [klasztor]. Przyjąwszy za model indyjski klasztor Odantapuri,
wzniesiono go wedle wzoru tradycjnego indyjskiego kosmosu. Główna
świątynia w centrum miała trzy kondygnacje symbolizujące górę Sumeru.
Dolne piętro, które reprezentowało czystą krainę nirmanakaji, zbudowano w
stylu architektury indyjskiej; środkowe piętro, reprezentujące
sambhogakaję, wzniesiono w stylu architektury chińskiej; a górne piętro,
reprezentujące dharmakaję, w stylu architektury tybetańskiej. Cztery
główne świątynie wybudowane w czterech kierunkach od głównej świątyni,
reprezentowały cztery kontynenty; osiem mniejszych świątyń pomiędzy nimi
reprezentowało osiem subkontynentów. Dwie świątynie zbudowane na wschodzie
i zachodzie reprezentowały słońce i księżyc. W czterech kątach wzniesiono
cztery duże stupy. Zadbano również o miejsca do kąpieli, ubierania się i
snu. Wszystkie te struktury otaczał wysoki mur pokryty stu ośmioma
niewielkimi stupami. Poza murem stały trzy duże świątynie zbudowane przez
trzy królowe. W ciągu pięciu lat zakończono budowę całej struktury
klasztornej. Guru Rinpocze i Śantarakszita dokonali ceremonii konsekracji,
której towarzyszyły pomyślne i cudowne oznaki. Wizerunki bóstw w
świątyniach wychodziły z nich i z powrotem wchodziły do środka, tak jakby
były żywe. Z jasnego nieba spadł deszcz kwiatów. Wtedy i potem słyszano
słodką muzykę. We wszystkich kierunkach wznosiły się tęczowe promienie i
namioty. Zdumieni ludzie świętowali, pełni oddania. Wszyscy jedli i bawili
się bez żadnych ograniczeń. Guru Rinpocze i Śantarakszita, prawdziwi
buddowie w ludzkich ciałach, byli obecni przed nagimi oczami ludzi w
każdej fazie ich życia. Światło Dharmy zostało ugruntowane w Tybecie na
setki lat. Nie było niczego poza radością i pokojem.
Samje stało się najważniejszym miejscem medytacji, czci, nauk, badań i
twórczości piśmienniczej. Było wielką biblioteką, muzeum i skarbnicą pism
buddyjskich, religijnych obiektów i bezcennych skarbów tybetańskich oraz
tych, które przywieziono z Indii, Chin, Nepalu i Azji Centralnej. Była to
siedziba, w której wielcy mistrzowie udzielali nauk, szczęśliwi uczniowie
stawali się zrealizowanymi uczonymi i adeptami, a indyjscy i tybetańscy
uczeni tłumaczyli pisma buddyjskie na tybetański.
Pod patronatem króla Trisong Detsena, opat Śantarakszita, Guru Rinpocze,
mistrz Vimalamitra oraz innych indyjskich i tybetańskich uczonych, buddyzm
został na trwałe wprowadzony do Tybetu. Uczeni udzielali nauk sutr i
tantr, a wielu Tybetańczyków okazało się być wielkimi uczonymi i adeptami.
Wielu wielkich tłumaczy tybetańskich, takich jak Wajroczana, Kawa Paltseg,
Cziokro Lu’i Gjaltsen i Śang Jeszie Dordże, tłumaczyło na tybetański sutry
i tantry, pracując pod kierunkiem Vimalamitry, Śantarakszity, Guru
Rinpocze i Kamalaśili.
Śantarakszita ordynował w linii sarwastiwady na w pełni wyświęconych
mnichów siedmiu młodych Tybetańczyków, aby stwierdzić, czy Tybetańczycy
potrafią czy też nie, wieść klasztorne życie. Nazywano ich siedmioma
testerami. Po sukcesie, jaki odnieśli w dyscyplinie klasztornej, w ślad za
nimi poszły setki innych, co doprowadziło do powstania jednej z
największych wspólnot klasztornych na świecie. Poza ningmapami w linii
sarwastiwady, którą wprowadził do Tybetu mistrz Śantarakszita, wyświęcono
także wielu mnichów gelugpy.
Guru Rinpocze udzielił królowi i jego poddanym różnych nauk i inicjacji;
powierzył im też nauki tantry, a zwłaszcza wielką sadhanę ośmiu mandal,
którą otrzymał od ośmiu wielkich mistrzów w Indii. Wśród wielu tych,
którzy otrzymali tę inicjację, ośmiu zyskało sławę jako zrealizowane
autorytety tych ośmiu sadhan.
W tym okresie powstały dwa systemy monastyczne. Mnisi w szafranowych
szatach żyli w celibacie i mieszkali w klasztorach, a noszący białe szaty
i długie włosy, którzy byli świeckimi kapłanami tantrycznymi, żyli w
świątyniach i wsiach. Wprowadzenie systemu kapłanów w białych szatach
przyniosło pożytek naukom, które weszły do domów mężczyzn i kobiet, dzięki
czemu Dharma dotarła pod strzechy i była tam kontynuowana. W
przeciwieństwie do tego, w późniejszym okresie okresie rozwoju Dharmy w
Tybecie, inne szkoły koncentrowały naukę i praktykę buddyjską głównie
wśród mnichów w klasztorach, w celu zachowania czytości dyscypliny.
Dzięki swoim niezwykłym mocom Guru Rinpocze i jego partnerka Jeszie
Tsogjal przemierzyli cały Tybet i niestrudzenie pracowali nad zapewnieniem
szczęścia, bezpieczeństwa i mądrości przyszłym Tybetańczykom i innym.
Wykonywali sadhany, udzielali błogosławieństw i pozostawiali na skałach
odciski swoich ciał, rąk i stóp. Ukryli też wiele ter[m]. Niektóre z
najważniejszych świętych miejsc, jakie odwiedzili i pobłogosławili, to
dwadzieścia śnieżnych gór w Ngari, dwadzieścia jeden miejsc sadhan w {U} i
Tsang, dwadzieścia pięć miejsc pielgrzymki w Dokham, trzy (lub cztery)
ukryte doliny, pięć wąwozów i trzy doliny.
W trzynastu różnych miejsach o nazwie Taktsang (‚Legowisko tygrysa’),
takich jak M{o}nkha Nering i Senge Dzong (obecnie w Bhutanie), Guru
Rinpocze zamanifestował się w gniewnej formie i podporządkował sobie
wszystkie wyższe i niższe pozaludzkie istoty. Wówczas stał się znany jako
Dordże Drol{o} (‚Dzika potężna wadżra’).
Podczas wizyty Guru Rinpocze w Tybecie, spełnił trzy główne cele. Po
pierwsze — na co zwróciliśmy poprzednio uwagę — dzięki popisowi duchowej
mocy, okieznał ludzkie i pozaludzkie siły, które przeszkadzały we
wprowadzeniu Dharmy do Tybetu. Po drugie, wprowadził ogólnie buddyzm, a
zwłaszcza przekaz nauk i błogosławionych mocy tantr dla wielu swoich
tybetańskich uczniów i ich zwolenników. Po trzecie, w celu zapobieżenia,
aby głębokie nauki i świete obiekty nie uległy w odległej przyszłości
zmieszaniu, rozwodnieniu albo zagubieniu, jak również po to, aby zachować
w świeżości ich błogosławione moce, Guru Rinpocze i Jeszie Tsogjal ukryli
je jako ter[my]. Dzięki tradycji ter[m], jego zwolennicy, nawet i dzisiaj
otrzymują jego pozaczasowe nauki i przepowiednie wraz ze świeżymi mocami
błogosławieństwa. W tym świecie istnieje wiele systemów odkryć
mistycznych, dzięki duchowej mocy, mocy ducha, czystym wizjom, a nawet
mniejszej duchowej sile, lecz odkrycie tradycji ter[m] Guru Rinpocze jest
czymś całkiem wyjątkowym. W oparciu o interpretacje III Dodrubcziena,
chciałbym teraz napisać kilka akapitów na ten temat.

Termy

Guru Rinpocze ukrył wiele nauk w postaci ter[m], przekazując ezoteryczne
nauki swoim zrealizowanym uczniom. Ukrywając nauki i ezoteryczne
realizacje w postaci ter[m] w czystej naturze, dążył do tego, żeby
wrodzona świadomość umysłów jego zrealizowanych uczniów za pośrednictwem
jego oświeconej mocy, mogła zostać w odpowiednim czasie odkryta dla dobra
istot. Dzięki mocy tej metody, która jest zwana przekazem mandatu umysłu,
możliwe stało się faktyczne odkrycie nauk.
Kiedy nadchodził czas przyniesienia pożytku istotom odpowiednią nauką,
inkarnacje zrealizowanych uczniów Guru Rinpocze odkrywali ter[mę], którą
przekazał i ukrył w nich mistrz w jednym z ich poprzednich żywotów.
Przekazy w ter[mach] udziela się w sześciu liniach: (1) przekazie
buddów z oświeconego umysłu do oświeconego umysłu; (2) przekazie znaku
vidjadharów; (3) przekazie ustnym zwykłych uczniów; (4) przekazie
inicjacyjnym czyli przekazie mandatu umysłu; (5) przekazie za pomocą
proroczej autoryzacji; oraz (6) przekazie dakiń.
Istnieją dwie inne kategorie ter[m], związane ze sposobem ich odkrywania.
Pierwszą jest ter[ma] ziemi (Sa gTer), na którą składa się odkrycie
materiału z ziemi, takiego jak pismo symboliczne zapisane na skrawku
papieru zwane żółtym pismem. Jednak pismo symboliczne stało się zaledwie
kluczem do odkrycia; nie są to rzeczywiste ter[my] nauk, ani przekazy
realizacji, które pochodzą wyłącznie z umysłu tertona. Kiedy terton
odkrywa symboliczne pismo, widzi je lub kontempluje, czyli jednoczy z nim
swoją nagą mądrość, budzi w ten sposób przekaz mocy mądrości mowy wadżry
Guru Rinpocze, który był w nim ukryty. Kontemplacja symbolicznych pism
umożliwia mu odcyfrowanie jej słów, co z kolei budzi ukryty przekaz nauk i
samą realizację. Poza symbolicznymi pismami można odkryć tysiące
kompletnych tekstów, materiałów leczniczych, wizerunków i rytualnych
przedmiotów, które wydobywa się ze skał, jezior, ziemi albo nieba jako
ter[my] lub podparcie dla substancji ter[m].
Drugą kategorią są ter[my] umysłu (dGongs gTer). Zasada ukrycia,
przekazu i odkrycia ich jest podobna do ter[m] ziemi, z wyjątkiem tego, że
ter[my] umysłu nie opierają się — jak na kluczu odkrycia — na żadnym
zewnętrznym czy ziemskim oparciu, takim jak żółte zwoje. W wielu wypadkach
ter[m] umysłu, widzenie lub słyszenie symbolicznych słów lub dźwięków w
wizjach, przyczynia się do ich odkrycia, zwykle jednak odkrycie nie polega
na żadnych zewnętrznych źródłach, a ziemskie obiekty nie biorą w tym
udziału jako środki odkrycia ter[m]. Terton odkrywa ter[mę] umysłu budząc
spontanicznie z bezmiaru wrodzonej świadomości swego umysłu przekaz
mandatu umysłu, kiedy dojrzeją ku temu okoliczności i czas.
Istnieje również trzeci ważny system mistycznych odkryć nauk zwany czystą
wizją (Dag sNang). Nauki z czystej wizji nie są termą. Są to nauki,
jakie otrzymuje się w wizji od buddów, bóstw i nauczycieli. Zdarzają się
jednak wypadki, w których nauki z ter[m] zostają odkryte lub wskazane
jako nauki czystej wizji, a kiedy tak właśnie się dzieje, są one w istocie
naukami z ter[m], a nie odkryciem [uzyskanym podczas] zwykłej, czystej
wizji.

Jeśli chodzi o nauki njingthig, Guru Rinpocze poufnie przekazał
Jeszie Tsogjal w Tidro w Śoto w dolinie Drikung siedemnaście tantr oraz
Tantrę Longsal ze [zbioru] mannadge dzogpa czienpo, w tym
Khandro njingthig. Później, w Czimphu w pobliżu Samje, kiedy
księżniczka Pemasal, córka króla Trisong Detsena, zmarła w wieku ośmiu
lat, Guru Rinpocze dzięki swojej mocy przywołał jej świadomość z powrotem
do ciała. Kiedy odzyskała świadomość, powierzył jej wyjaśnienia i przekaz
njingthig, które stały się jej dziedzictwem Dharmy. Guru Rinpocze
powiedział Jeszie Tsogjal co następuje:
— Nadszedł czas, aby Vima njingthig przyniosło pożytek zwolennikom
njingthig. Gdy jednak Vima njingthig zaniknie, pożytek
przyniesie ludziom Khandro njingthig. Ukryj więc nauki Khandro
njingthig jako ter[mę].
Guru Rinpocze powiedział do króla:

Emaho! Wielki królu, wysłuchaj mnie, proszę:
Światowe sprawy nie posiadają żadnej esencji.
Zamiast bez końca obracać się w cyklu cierpienia,
Upewnij się, że osiągnąłeś wieczne rządy króla dharmakaji.
Urzeczywistnij istotę obiektów, nienarodzoną ostateczną sferę.
Pozostań w istocie miejsca, leśnej samotności.
Poszukuj istoty pustelni: ostatecznej natury [zjednoczenia] przejrzystości
i śunjaty.
Spocznij w istocie domu: wrodzonej naturze umysłu.
Zamontuj istotę kuchni: uważność i świadomość.
Rozwiń istotę skarbu: dwojaki umysł oświecenia.
Weź istotę bogactwa: dwa nagromadzenia.
Podejmij wysiłek w istocie zasługi: dziesięciu pozytywnych czynach.
Weź istotę ojcostwa: współczucie wobec istot.
Zachowaj istotę macierzyństwa: naturę śunjaty.
Miej istotę dzieci: nierozdzielność fazy rozwojowej i spełniającej.
Medytuj na istotę małżonka: przejrzystość, błogość i brak myśli.
Spójrz na istotę przyjaciół: nauki Sugaty.
Obserwuj istotę mandali: niezmienną przejrzystość.
Bądź posłuszny istocie nauk: okiełznaniu własnego umysłu.
Zobacz istotę poglądu: niezmienną przejrzystość i śunjatę.
Spocznij w istocie medytacji: naturze umysłu, takiej jaka jest.
Pozbądź się dualistycznych złudzeń: istoty działań.
Spełnij istotę rezultatów: spontaniczną, bezwysiłkową doskonałość.
Wtedy będziesz szczęśliwy zarówno w tym, jak i następnym życiu
I szybko osiągniesz stan buddy.

Poinstruowana przez Guru Rinpocze Jeszie Tsogjal ukryła tantry i
wyjaśnienia Mannagde w Senge Drak w Bumthang w Bhutanie, a nauki dla
żebraków (Khandro njingthig) w Dramo Drak w Dakpo Danglung. W kilka
stuleci później, Pema Ledretsel (1291-1319?), który był inkarnacją
księżniczki Pemasal, wydobył ter[mę] Khandro njingthig ukrytą w
Dramo Drak. Jego następny tulku, Longczien Rabdziam (1308-1363) odpowiadał
za upowszechnienie nauk njingthig, nauczając i pisząc o nich.
Na drugim poziomie środkowej świątyni klasztoru Samje, Guru Rinpocze
przekazł nauki i przekaz mandatu umysłu Longczien njingthig królowi
Trisong Detsenowi, Khandro Jeszie Tsogjal i Wajroczanie. Udzielił
proroczych inicjacji, mówiąc, że te nauki zostaną odkryte przez Dzigme
Lingpę, tulku króla Trisong Detsena i Vimalamitry.
Król Trisong Detsen opuścił ciało w wieku 69 lat. Jego następcą został
książę Mune Tsepo, który jednak umarł po roku i siedmiu (lub sześciu)
miesiącach rządów i został zastąpiony przez swego młodszego brata księcia
Mutika Tsepo.
Po spędzeniu w Tybecie 55 lat i sześciu miesięcy, w roku drewnianej małpy
(864), nie zważając na życzenia króla Mutri Tsepo i jego poddanych, Guru
Rinpocze udał się wraz z królem i wielką liczbą zwolenników na przełęcz
Kungthang w prowincji Mangj{u}l, aby opuścić Tybet i udać się do Zangdok
Palri (‚Góry koloru miedzi’), zamanifestowanej przez siebie czystej
krainy. Na przełęczy Kunghthang król lamentował, mówiąc:

Trisong Detsen odszedł do nieba.
Guru z Oddijany odchodzi do czystej krainy.
Mutri został w Tybecie.
Życie ojca jest zbyt krótkie.
Dobroć guru jest zbyt ograniczona.
Moja zasługa jest zbyt niewielka.
Teraz prawo instytucji Dharmy zostało zmniejszone.
Radości tybetańskich poddanych uległy wyczerpaniu.
Dlaczego nie umarłem, kiedy guru i ojciec byli obecni?

Pocieszając króla i jego poddanych, Guru Rinpocze powiedział:

Wysiłek praktykowania Dharmy podejmij teraz, gdy jeszcze jesteś młody,
Ponieważ trudno jest ją zrozumieć w starości.
O panowie i poddani, życie jest chwilą.
Kiedy hołubicie niesubtelne myśli, spójrzcie na podmiot (= umysł),
Zrelaksujcie się w naturalny sposób, bez zróżnicowania.
O panowie i poddani, kluczowe znaczenie posiada upewnienie się odnośnie
poglądu. …
Jeżeli brak współczucia, korzeń waszego treningu Dharmy jest zgniły.
Nieustannie myślcie o naturze samsary, która jest cierpieniem.
O panowie i poddani, nie odkładajcie na później [swego poświecenia się]
Dharmie.
Oddani ludzie sami spełniają swój cel.
Nie ma usprawiedliwienia, jeżeli praktykę Dharmy zostawia się innym. …
Zanim umrzecie, zdobądźcie doświadczenie Dharmy.
Za późno, jeśli polega się na ceremoniach pośmiertnych. …
Dla oddanych ludzi Padmasambhawa nigdzie nie odchodzi.
Dla tych, którzy modlą się do mnie, [zawsze] jestem u ich drzwi. …
Teraz Padmasambhawa nie zostanie już w Tybecie, lecz uda się do krainy
rakszasów
Jak ptaki odlatujące z wierzchołków drzew.

Z nieba, w środku barwnych kolorowych chmur, pojawił się boski koń z
ozdobami. Wsiadłszy na konia, Guru Rinpocze wzniósł się w powietrze i
odleciał na zachód z Jeszie Tsogjal i oceanem boskich istot, pośród
słodkich dźwięków muzyki i pieśni pochwalnych. Guru Rinpocze i jego orszak
stawali się coraz mniejsi, a dźwięk muzyki z wolna zanikał. Potem nie było
już nic oprócz jasnego, przejrzystego i pustego nieba Tybetu ponad głowami
władcy i zgromadzonych poddanych. Jednak różni ludzie odmienne widzieli
jego odejście. Niektórzy widzieli jak opuszcza [to miejsce] jadąc na lwie,
a inni jak czyni to na promieniach słońca.
Potem Guru Rinpocze i Jeszie Tsogjal zstąpili do świętej jaskini Tsawa
Rong. Po udzieleniu wielu nauk i wygłoszeniu przepowiedni, wzniósł się do
nieba wśród świateł. Po opuszczeniu partnerki, z miłością i dobrocią Guru
Rinpocze powiedział do niej co następuje i odleciał:

Kjema, Jeszie Tsogjal, słuchaj, proszę!
Padmasambhawa udaje się do krainy wielkiej błogości.
Pozostanę w dharmakaji, nieśmiertelnej boskości.
Nie ma to nic wspólnego z oddzieleniem ciała i umysłu
[Podczas śmierci] zwykłych ludzi. …
Medytuj na guru jogę, która jest kwintesencją [praktyk].
Dwie stopy ponad koroną twojej głowy, na lotosie i księżycu, w środku
światła,
Wizualizuj Padmasambhawę, lamę istot. …
Kiedy wizualizacja stanie się przejrzysta, otrzymaj inicjację i kontempluj
ją. …
Recytuj [mantrę] Siddhi, kwintesencję serca [modlitw].
W końcu nieoddzielnie połącz swoje trzy bramy (ciało, mowę i umysł) z
[moimi].
Dedykuj [zasługę] i czyń aspiracje dla [urzeczywistnienia umysłu] guru.
Kontempluj bez wysiłku esencję dzogczien.
Nie ma nauk wyższych ponad to.
Miłość Padmasambhawy nie powstaje, ani nie zachodzi [ale zawsze jest
tutaj].
Ogniwo świateł mojego współczucia dla Tybetu nigdy,
[Nawet gdy odejdę], nie zostanie odcięte.
Dla moich dzieci, którzy się do mnie modlą, zawsze będę przed nimi.
Ludzie, którzy mi ufają, nigdy się ode mnie nie oddzielą.

Uważa się, że Guru Rinpocze jest wciąż obecny jako vidjadhara
spontanicznego spełnienia w Zangdok Palri, przejawionej przez niego
czystej krainie, niewidzialnej dla zwykłych istot. Dzierżawca poznania
spontanicznego spełnienia jest czwartym i ostatnim stadium realizacji,
tuż przed staniem się w pełni oświeconym buddą. Jego urzeczywistnienie i
aktywności są podobne do aktywności Buddy, a jego formy przypominają formy
sambhogakaji. Urzeczywistnienie jest równe dziesiątemu poziomowi i
ścieżce medytacji, czwartej ścieżce zwykłego buddyzmu. Również w trzeciej
i czwartej realizacji porzuca się zaciemnienia niewiedzy i ich ślady. A
zatem Guru Rinpocze jest Buddą w umyśle, ale pojawia się jako asept w
ostatnim stadium realizacji, bez rozpuszczenia się w dharmakaji,
poprzez przyjęcie formy światlistego ciała wielkiego przekształcenia.
Guru Rinpocze pozostanie w zamanifestowanej przez siebie czystej krainie
tak długo, jak długo przyniesie to pożytek wielu istotom, ponieważ pojawił
się jako adept, który osiągnął nieśmiertelne ciało wadżry i wielkie
przekształcenie.
Wśród wielu tybetańskich uczniów Guru Rinpocze, najwięksi to król i jego
dwudziestu pięciu poddanych; osiemdziesięciu adeptów, którzy osiągnęli
tęczowe ciało w Jerpa; stu ośmiu wielkich medytujących z góry Cziuwo;
trzydziestu wielkich tantryków z Jangdzong w dolinie Drak; pięćdziesięciu
pięciu zrealizowanych w Śeltrak w dolinie Jarlung; dwadzieścia pięć dakiń
i siedem jogiń.
W Tybecie miał wielu wysoce zrealizowanych adeptek. Dzięki swojej duchowej
mocy, Tisam z rodziny Dro wzleciała w niebo. Rinczien Tso z rodziny Mago
zawiesiła swoje szaty na promieniach słońca. Kargjalpak z rodziny Oczie
miała wizje bóstw. Na ciele Cziangcziub z rodziny Cziokro pojawiały się
jednocześnie oba przeciwieństwa: woda i ogień. Khandro Jeszie Tsogjal z
rodziny Kharczien ukazywała w wielu częściach swego ciała obecność różnych
buddów. Lhakarma z rodziny Dzin wzlatywała w niebo i bez przeszkód wnikała
w ziemię. Śerab Phagma z rodziny Śuk zachowywała w pamięci ogromny zbiór
nauk Buddy. Lhamo Jang z rodziny Ba dzięki mocy doskonałości swojego
medytacyjnego wchłonięcia, spełniała różne potrzeby ludzi. Dordże Tso z
rodziny Śelkar przemierzyła rzekę Tsango (= Brahmaputrę), stojąc na
bambusowym kiju.

PIĘĆ GŁÓWNYCH PARTNEREK GURU RINPOCZE

Jeszie Tsogjal z Tybetu

Jeszie Tsogjal była Buddą Waddżrawarahi w ludzkiej postaci oraz inkarnacją
Tary i Buddhaloczany. Urodziła się wśród niezwykłych znaków w Dragda w
klanie Kharczien. Jej ojcem był Namkha Jeszie, król Kharczien, ważna
osobowość w Tybecie Centralnym, a jej matką była Gewa Bum. Podczas jej
urodzin w pobliżu jej domu uformowało się jezioro. Nosi ono nazwę Tsogjal
Lhatso (‚Jezioro ducha Tsogjal’). Jeszcze dzisiaj znajduje się tam
sadzawka, będąca pozostałością jeziora. Kiedy była dzieckiem, pozostawiła
odcisk swojej stopy na skale w pobliżu domu, który widać po dziś dzień.
Z początku była jedną z partnerek króla Tybetu Trisong Detsena. Później
król ofiarował ją Guru Rinpocze jako ofiarę mandali przed otrzymaniem
inicjacji. W ten sposób została partnerką Guru Rinpocze. Kiedy otrzymała
inicjację od Guru Rinpocze, jej kwiat upadł na mandalę Wadżrakili.
Praktykując sadhanę Wadżrakili, ujrzała czystą wizję Wadżrakili i
osiągnęła realizację.
Wskrzesiła wielu ludzi, którzy zostali zabici w walce. W Nepalu
przywróciła do życia martwego chłopca, a za otrzymane w podzięce złoto
wykupiła aczarję Sale, którego przepowiedziano jako oparcie nauk
ezoterycznych.
Otrzymała prawie wszystkie nauki, które Guru Rinpocze przekazał w Tybecie,
a dzięki praktykowaniu ich, osiągnęła najwyższą realizację. Wraz z Guru
Rinpocze dzięki swym magicznym mocom Rinpocze przemierzyli cały Tybet,
medytowali w setkach miejsc. Oboje pobłogosławili je jako miejsca mocy.
Kiedy osiągnęła realizację niezapominania niczego, dzięki sile swej
pamięci zgromadziła ogromną ilość nauk, jakie Guru Rinpocze przekazał w
Tybecie. Na polecenie Guru Rinpocze ukryła je w różnych miejscach jako
ter[my], ukryte skarby, dla pożytku przyszłych pokoleń. Szczególnie w
Tidro w Śoto w dolinie Drikung otrzymała Khandro njingthig,
najgłębsze ezoteryczne nauki dzogpa czienpo, a następnie ukryła je jako
ter[my].
Jeszie Tsogjal przebywała w Tybecie przez wiele lat po tym jak Guru
Rinpocze opuścił Tybet i ponownie ukryła ter[my] w różnych miejscach. W
końcu z [miejsca zwanego] Śang Zabulung wraz z Kalasiddhi i Taśi Czidren,
bez pozostawiania po sobie fizycznych szczątków, wzbiły się w powietrze i
odleciały do Zangdok Palri, zamanifestowanej czystej krainy Guru Rinpocze.
Jeszie Tsogjal jest w oczach zwolenników Guru Rinpocze uważana za osobę o
niezrównanej inspiracji i dobroci, za matkę dla nich i Tybetańczyków.

Księżniczka Mandarawa z Sahor

Mandarawa, inkarnacja Dhathiśwari, urodziła się wśród niezwykłych oznak w
pałacu Ratnapuri w Sahor. Większość uczonych zgadza się, że Sahor to
miejsce, które obecnie znamy jako Mandi w Himaćal Pradeś w północnej
Indii. Jej ojcem był król Arszhadhara, a jej matka miała na imię Hauki.
Jej sława i piękno sprowadziły na dwór wielu posłów, którzy prośbą i
groźbą starali się zdobyć ją jako partnerkę dla swoich królów, co
sprawiło, że czuła się bardzo nieszczęśliwa. Czuła silną odrazę dla
światowego życia. W rezultacie nikt nie mógł przeszkodzić jej w porzuceniu
życia w pałacu i zostania mniszką.
Dzięki swym jasnowidzącym mocom, Guru Rinpocze ujrzał, że nadszedł czas
spotkania z Mandarawą. Udał się do klasztoru, w którym mieszkała wraz z
pięciuset innymi kobietami i udzielił im nauk. Do króla przesłano złośliwe
raporty i na jego rozkaz Guru Rinpocze miał zostać spalony na wielkim
stosie, a Mandarawę miano wrzucić do dołu pełnego cierni. Dzięki swojej
oświeconej mocy Guru Rinpocze przekształcił ogień w jezioro. Zobaczono, że
Guru Rinpocze siedzi w lotosie na środku jeziora. Uważa się, że jest to
jezioro Rewalsar, które znajduje się w dystrykcie Mandi i wciąż jest
dobrze znanym miejscem pielgrzymek. Potem król i jego ministrowie, czując
silny żal, w przypływie ufności prosili Guru Rinpocze o wybaczenie za
popełnione negatywności i zaofiarowali mu [w darze] królestwo i
księżniczkę Mandarawę.
W królestwie Sahor Guru Rinpocze udzielił tantrycznych nauk i wielu ludzi,
włączając w to króla, księżniczkę i ministrów, osiągnęło stan vidjadhary.
Mandarawa została duchową partnerką Guru Rinpocze. Razem wyruszyli do
jaskini Maratika, która — jak się obecnie sądzi — znajduje się w Haileśi
w Sagarmatha w Nepalu, i medytowali na Amitajusa, Buddę Nieskończonego
Życia, osiągając [stan] vidhadhary, który posiada kontrolę nad życiem.
Mandarawa poświęciła się przynoszeniu pożytku innym w Indii, a Guru
Rinpocze wrócił do Tybetu. Dzięki swoim magicznym mocom i świetlistemu
ciału wadżry Mandarawa również odbyła dwie podróże do Tybetu.

Księżniczka Śakjadewi z Nepalu

Śakjadewi była inkarnacją Mamaki. Jej ojcem był nepalski król Punjadhara,
ale gdy w dzieciństwie zmarła jej matka, została wraz z ciałem matki
porzucona na polu kremacyjnym. W niezwykły sposób zaopiekowały się nią
małpy. Posiadała wszystkie pomyślne oznaki dakini.
Później spotkała Guru Rinpocze i otrzymała od niego nauki. Stała się
duchowym oparciem Guru Rinpocze podczas medytacji na dziewięć bóstw
Jangdak (= Śri Heruki) w Jangleśo, które obecnie nosi nazwę Pharping, w
dolinie Kathmandu. Guru Rinpocze osiągnął realizację mahamudry, a
Śakjadewi realizację Mamaki. Pod koniec życia zrealizowała świetliste
ciało wadżry.
Z poparciem Śakjadewi, Guru Rinpocze zamanifestował się w wielu
formach w celu spełnienia życzeń czcicieli i stał się znany pod
dwudziestoma różnymi imionami, wskazującymi na najrozmaitsze niezwykłe
moce. To ona jako pierwsza zainspirowała Guru Rinpocze do ukrycia nauk
jako ter[m], za co my, uczniowie Guru Rinpocze, jesteśmy jej szczególnie
wdzięczni.

Kalasiddhi z Indii

Kalasiddhi, inkarnacja Pandarawasini, była córką tkaczy z prowincji
Ngathubczien w Indii i posiadała wszystkie znamiona dakini. Jej matka
umarła, kiedy była dzieckiem i wraz z ciałem matki została porzucona na
polu kremacyjnym. Księżniczka Mandarawa, która praktykowała w lasach,
przekształciła się w tygrysicę, odnalazła porzucone niemowlę i wychowała
je.
Kiedy Kalasiddhi podrosła, Guru Rinpocze zdał sobie sprawę, że dojrzała do
tego, by zostać jego uczennicą. Guru Rinpocze zamanifestował się jako
nauczyciel Saukhjadewa i udzielił jej inicjacji i nauk. Następnie, w lesie
Trawaczien, razem praktykowali ścieżkę skutecznych środków.
Potem Kalasiddhi pobłogosławiła syna chłopskiego Ngathubcziena, który
został mistrzem Humkarą, jednym z najsławniejszych mistrzów tantrycznych
buddyjskiej Indii. Pod koniec życia osiągnęła ciało zjednoczenia błogości
i śunjaty i udała się do Zangdok Palri, nie pozostawiając po sobie
śmiertelnego ciała.

Taśi Kjidren z M{o}n

Taśi Kjidren (albo Taśi Czidren), inkarnacja Samajatary, urodziła się w
Tsa-ok w M{o}n. M{o}n to nazwa regionu położonego w Himalajach na
południe od Tybetu, na granicy z Indią, obejmującego Sikkim i Bhutan. Jej
ufność w Dharmę przebudziła się w dzieciństwie. Następnie, pod wpływem
przepowiedni dakini, która pojawiła się jej we śnie, udała się Lhodrak w
południowym Tybecie. Tam spotkała Jeszie Tsogjal i otrzymała od niej
inicjacje i nauki. Później spotkała Guru Rinpocze, który przekazał jej
głębokie nauki ezoteryczne. Praktykując je, osiągnęła ezoteryczną
realizację i stała się partnerką działania Guru Rinpocze.
W Patro Taktsang w Bhutanie Guru Rinpocze praktykował z nią sadhanę
Wadżrakil[aj]i. Kiedy on zamanifestował się jako Dordże Drol{o}, ona
przekształciła się w tygrysicę i stała się jego wierzchowcem. Razem
związali ślubowaniami wszystkie potężne pozaludzkie duchy Tybetu. Taśi
Kjidren towarzyszyła mu przy ukryciu wielu ter[m]. Poza Jeszie Tsogjal
była najbardziej łaskawą dla Tybetu dakinią. W końcu udała się do czystej
krainy Zangdok Palri, nie pozostaiwając po sobie śmiertelnego ciała.

GŁÓWNI UCZNIOWIE GURU RINPOCZE W TYBECIE

Istnieją dwie tradycje liczenia dwudziestu pięciu uczniów Guru Rinpocze w
Tybecie, zwanych ‚królem i dwudziestoma pięcioma poddanymi’. Według jednej
tradycji są oni królem i dwudziestoma czterema poddanymi, przy czym
wyłącza się Judra Njingpo albo Kharcziena Palkji Wangcziuka. Inna tradycja
liczenia obejmuje króla plus dwudziestu pięciu poddanych, przy czym bierze
się pod uwagę zarówno Judra Njingpo, jak i Palkji Wangcziuka. Tutaj
podążamy w ślad za drugą tradycją.

Król Trisong Detsen

Król Trisong Detsen (790-858) był trzydziestym siódmym władcą Tybetu w
dynastii Cziegjal (‚króla Dharmy’), która powstała wraz z królem Njatri
Tsenpo. Uważa się, że Njatri był indyjskim księciem, który w 127 p.n.e.
został pierwszym królem Tybetu. Król Trisong Detsen był synem króla Me
Aktsomcziena i księżniczki chińskiej Cz’eng Kun Cziu, córki króla Li Lunga
Czi. W wieku trzynastu lat został intronizowany jako trzydziesty siódmy
monarcha Tybetu. Był mądrym i potężnym władcą, który poszerzył swoje
królestwo daleko poza poprzednie granice Tybetu.
Zaprosił Śantarakszitę, sławnego uczonego mahajany z Indii, aby wprowadził
do Tybetu Dharmę Buddy i wybudował klasztor Samje. Pojawiły się jednak
przeszkody w formie negatywnych duchów i antybuddyjskich ministrów
tybetańskich, przez co nie był w stanie kontynuować realizacji swych
planów. Śantarakszita wygłosił wówczas proroctwo, zgodnie z którym król
zaprosił do Tybetu Guru Padmasambhawę, największego indyjskiego tantryka
buddyjskiego w owych czasach. Guru przybył do Tybetu, swoją oświeconą mocą
okiełznał ludzkie i pozaludzkie przeszkody, i zobowiązał wszystkie duchy w
Tybecie do służenia Dharmie.
Odtąd Guru Padmasambhawa stał się znany w Tybecie jako Guru Rinpocze,
‚Cenny mistrz’. Następnie przez pięć lat budowano wielki klasztor Samje.
108 indyjskich uczonych, w tym Guru Rinpocze, Śantarakszita i Vimalamitra,
jak również tybetańscy uczeni-tłumacze Wajroczana, Kawa Paltseg, Cziokro
Lu’i Gjaltsen i Śang Jeszie De, przełożyli na tybetański z języków
indyjskich, głównie z sanskrytu, niezliczone pisma hinajany, mahajany i
wadżrajany. W wielu miejscach założono instytucje do studiowania i
treningu nauk sutr i tantr.
W Samje Czimphu Guru Rinpocze przekazał swoim głównym uczniom — królowi i
jego dwudziestu pięciu poddanym — inicjację do wielkich sadhan ośmiu
mandal mahajogi. Dzięki praktykowaniu sadhan różnych osobistych bóstw
wszyscy osiągnęli siddhi. Podczas inicjacji kwiat rzucony przez króla
spadł na mandalę Cziecziok Deśek D{u}py. Rzucenie kwiatu na grupę mandal
określa osobiste bóstwo, które będzie odpowiednie dla praktyki ucznia.
Dzięki praktyce sadhany Czieczioka (Mahottaraheruki/Wadżramahaheruki),
król osiągnął niezachwianą kontemplację.
Jego literackie dzieła obejmują Ka Jangtagpe Tsema i Bumtik.
Siłą sprowadził relikwie Buddy z Magadhy w Centralnej Indii i wybudował
wiele świątyń i stup, aby je tam umieścić.
Król opuścił ciało w wieku 55 (lub 59) lat. Potem odrodził się jako wielu
wielkich uczonych, świętych i tretonów, aby głosić i zachowywać Dharmę dla
przyszłych zwolenników. Do jego inkarnacji zaliczają się: Sandzie Lama
(1000-1080?), Njang Njima {O}zer (1124-1192), Guru Czi{o}wang (1212-1270),
Orgjen Lingpa (1329-1360/7), Pema Wangjal (1487-1542), Taśi Tobgjal
(1550-1602) oraz V Dalaj Lama (1617-1682). Dzigme Lingpa (1730-1798) i
Khjentse Wangpo (1820-1892) byli inkarnacjami zarówno króla, jak i
Vimalamitry.
Król miał trzech synów i dwie córki. Wszyscy zostali wielkimi wielkimi
uczniami Guru Rinpocze i znaczącymi postaciami w linii Dharmy. Jednak w
historii istnieją różnice w liczbie, imionach i kolejności jego synów.
Niektórzy uczeni zgadzają się z tym, że miał trzech synów i że najstarszym
z nich był Mune Tsepo, drugim Murup (albo Murum) Tsepo, a najmłodszym
Mutik (albo Mutri) Tsepo.
Kiedy król Trisong Detsen miał 21 lat, książę Mune Tsepo urodził się z
królowej Tsepongza. Mune otrzymał nauki i inicjacje od Guru Rinpocze i
praktykował je. W wieku 47 lat został trzydziestym ósmym władcą Tybetu,
ale zmarł po niespełna dwuletnim okresie sprawowania rządów. Poza
ustanowieniem wielu instytucji buddyjskich, jest szczególnie znany wśród
bogatych i ubogich dzięki swoim próbom sprawiedliwego rozprowadzania wśród
nich posiadanego majątku, co czynił trzykrotnie podczas swoich rządów.
Interesująca może się wydać uwaga, że Rahula Sankritajana (1893-1963),
wielki indyjski uczony buddyjski, dedykował swoje książki [właśnie]
księciu Mune Tsepo, mówiąc, że był on pierwszym socjalistą, pierwszym w
świecie socjalistycznym królem. Do inkarnacji Mune Tsepo zaliczają się
Tulku Zangpo Drakpa (XIV w.), Drikung Rinczien Ph{u}ntsok (1509-1557) oraz
Jonge Mingjur Dordże (1628-?).
Kiedy król miał 22 lata, królowa Tsepongza powiła księcia Murup (albo
Murum) Tsepo alias Lhase Tamdzin Jeszie R{o}lpa Tsel. Otrzymał on nauki i
inicjacje od Guru Rinpocze i innych nauczycieli i stał się wielkim uczonym
na polu tantr, a dzięki praktyce sadhany Wadżrakili, został wielkim
adeptem. Guru Rinpocze powierzył mu cykl nauk Lama gongd{u}. Gdy w
wypadku zabił syna ministra, został wygnany na dziewięć lat na północną
granicę Tybetu z Chinami, gdzie pełnił funkcję dowódcy wojskowego. Później
osiedlił się w Kongpo. Pod jego dowództwem Tybetańczycy pokonali siły
chińskie i tureckie. Pod koniec życia rozpuścił się w świetlistym ciele.
Do jego inkarnacji zaliczają się Sandzie Lingpa (1340-1396), który odkrył
Lama Gongd{u}, Szikpo Lingpa (1464-1523), Pema Norbu (1679-1757),
Dodrubczien Dzigme Tinle {O}zer (1745-1821) i Cziegjur Deczien Lingpa
(1829-1870).
Księżniczka Nudzin Sale urodziła się z królowej Tsepongza. Nie mogłem
znaleźć żadnych danych na temat jej życia.
Księżniczka Pema Tsel urodziła się z królowej Dromza Cziangcziub, umarła
jednak mając osiem lat. Guru Rinpocze napisał na czerwonym tle literę NRI,
położył na sercu jej martwego ciała i dzięki swej oświeconej mocy
sprowadził jej świadomość z powrotem do ciała. Kiedy doszła do siebie i
była w stanie mówić, Guru Rinpocze przekazał jej inicjację Khandro
njingthig i nadał jej tajemne imię Pema Ledre Tsel. Na jej głowie
umieścił koszyk zawierający nauki Khandro njingthig i wypowiedział
następującą aspirację:
— Obyś w przyszłości odnalazła te nauki i oby przyniosły one pożytek
wielu żyjącym istotom.
Potem zapisał te wydarzenia i poprosił Khandro Jeszie Tsogjal o ukrycie
nauk Khandro njingthig dla przyszłych pokoleń. Teksty te ukryto w
dwóch różnych miejscach. Skomplikowane nauki schowano w przypominającej
lwa skale w dolnym Bumthang, a głębokie skondensowane nauki tantr
njingthig przeznaczone dla żebraków, ukryto w Tanglung Dramo Drak w
dolinie Dakpo. Potem powierzono je dakiniom strzegącym skarbu i strażnikom
za oraz mamo, którym Guru Rinpocze polecił, aby w przyszłości
przekazali je odpowiedniemu tertonowi.
Do jej inkarnacji zaliczali się: Pema Ledre Tsel (1291-1319?), który w
Tanglung Dramo Drak odkrył nauki Khandro njingthig; Longczien
Rabdziam (1308-1363), który głosił nauki w słowie i piśmie; Pema Lingpa
(1450-1521); oraz Lhats{u}n Namkha Dzigme (1597-?).
Kiedy król miał 59 lat, z królowej Droza Cziangcziub urodził się książe
Mutik (albo Mutri) Tsepo alias Senaleg Dzingj{o}n. Później został
trzydziestym dziewiątym władcą Tybetu. Otrzymał nauki i przekazy od Guru
Rinpocze i osiągnął wysokie urzeczywistnienie. Był ojcem pięciu synów:
Tsangmy, Gjalse Lhadzie (alias Cziogtruba Gjalpo), Lh{u}ndruba, Tri
Ralpacziena, który został czterdziestym królem, oraz Lang Darmy,
czterdziestego pierwszego króla i ostatniego władcy dynastii Cz{o}gjal.
Jak podano wcześniej, kiedy Guru Rinpocze opuścił Tybet, królem był Mutri.
Do jego inkarnacji zaliczają się: Guru Dziotse, Karma Czagme (1613-1678),
Szeczien Rabdziam Tenpe Gjeltsen (1650-1704) i Apang Terton (?-1945).

Dwudziestu pięciu poddanych (uczniów) Guru Rinpocze w Tybecie

Nubczien Sandzie Jeszie

(1) Nubczien Sandzie Jeszie urodził się w dolinie Drak w klanie Nub.
Od siódmego roku życia studiował wspólnie z Otrenem Palkji Sz{o}nu i stał
się mistrzem tantr. Kiedy od Guru Rinpocze otrzymał inicjację wielkiej
sadhany ośmiu mandal, jego kwiat upadł na mandalę Jamantaki, gniewnego
Mańdziuśri, który jest mandalą ciała wszystkich buddów. Po trwającej 21
dni praktyce, miał czystą wizję bóstwa. Dzięki swojej niezwykłej mocy,
zniszczył trzydzieści siedem wsi w dolinie Drak i z pomocą magicznego
ognia spalił ich siły. W jaskini Drak Jang Dzong wbił w skałę swoją
drewnianą phurbę tak jakby była błotem. Phurba była tam jeszcze w 1956,
kiedy odwiedziłem to miejsce.
Nubczien siedmiokrotnie odwiedził Indię, Nepal i Truśę (w Azji Centralnej)
i otrzymał nauki od Śri Simhy, Vimalamitry, Śantigarbhy, Dhanaśili,
Wasudhary i Czietsena Kje. W Tybecie otrzymał różne nauki od Njak
Dżnianakumary, Sokpo Palgji Jeszie i Śang Gjalwe J{o}ntena. W nim zbiegły
się tantryczne przekazy mahajaogi, anujogi i semde atijogi.
Kiedy zły król Lang Darma zaczął niszczyć Dharmę w Tybecie, wezwał
Nubcziena i jego uczniów i zapytał ich:
— Jakiego rodzaju moc posiadacie?
— Przyjrzyj się mojej mocy, jaka powstaje z samego tylko mówienia mantry
— powiedział Nubczien i podniósł rękę nad głowę w geście napomnienia. Nad
głową Nubcziena król ujrzał dziewięć skorpionów tak wielkich jak jaki.
Przerażony król zawołał:
— Nubczien, nie wyrządzę krzywdy cennym tantrykom.
— Zobacz również i to — powiedział Nubczien i pokazał skale gest
napomnienia. Uderzył w nią piorun i roztrzaskał ją na kawałki. Przerażony
król rzekł:
— Nie wyrządzę krzywdy ani tobie, ani twoim uczniom — i uwolnił ich.
Dzięki Nubczienowi król Lang Darma nie zniszczył nauk tantrycznych i jego
długowłosych, ubranych na biało zwolenników.
Nubczien jest drugim z trzech największych odbiorców tantr, którzy
upowszechniali w Tybecie nauki mahajogi, anujogi i semde atijogi tradycji
ningmapy. Pierwszym był Njak Dżnianakumara, jeden z głównych uczniów Guru
Rinpocze. Trzech mistrzów z klanu Zur liczy się razem jako trzeciego. Są
to: Zurczien Śakja Dziungne, jego bratanek Zurcziung Śerab Drakpa, oraz
syn Zurcziunga, Zur Śakja Senge.
Nubczien miał wielu uczniów, do których zaliczał się Khulung J{o}nten
Gjatso i napisał wiele istotnych tekstów. Żył 130 lat, chociaż inne wersje
mówią, że opuścił ciało w wieku 111 lub 113 lat. Żył w czasach Ngadaka
Palkhor Tsena, wnuka króla Lang Darmy i w jednym ze swych dzieł napisał:
„Ja, Sandzie, młody kapłan z Nup, osiągnąłem wiek 130 lat”.
Do jego inkarnacji zaliczali się: Dumgja Szingtrom, Drime K{u}nga (kon.
XIV w.), Tsasum Lingpa (pocz. XV w.) oraz Sangdak Tinle Lh{u}ndrub
(1611-1662).

Gjalwa Cziokjang

(2) Gjalwa Cziokjang urodził się w Phenjul w klanie Ngenlam. Od
Śantarakszity otrzymał pełną ordynację mnisią w pierwszej grupie siedmiu
wyświęconych Tybetańczyków. Zyskał sławę dzięki prowadzeniu
zdyscyplinowanego życia. Kiedy od Guru Rinpocze otrzymywał inicjację do
wielkiej sadhany ośmiu mandal, jego kwiat upadł na mandalę Hajagriwy.
Hajagriwa jest ucieleśnieniem mowy buddów. Praktykował sadhanę Hajagriwy w
Wentsa, sam przekształcił się w Hajagriwę i na koronie swojej głowy
słyszał rżenie konia. Osiągnął również moc nad długością życia. Mówi się,
że kiedy zachorował wnuk Lang Darmy, Ngadak Palkhor Tsen, Gjalwa Cziokjang
wykonał [rytuał] Gjalpo Tsed{o} i Ngadak wyzdrowiał.
Wśród jego inkarnacji znajdowali się: Guru Tseten (XIII w.), Gjat{o}n Pema
Wangcziuk (XIII w.) i Thekczien Lingpa (1700-1775/6). Karma Pakśi
(1206-1283), II Karmapa, przyznał, że jest inkarnacją tego adepta.

Namkhe Njingpo

(3) Namkhe Njingpo urodził się w Lhodrak w klanie Nub. Również i on
został wyświęcony na mnicha przez Śantarakszitę. Podczas otrzymywania
inicjacji do wielkiej sadhany ośmiu mandal, [rzucony przez niego] kwiat
upadł na mandalę Jangdak (Śri Heruki). To bóstwo jest ucieleśnieniem
umysłów buddów. Dzięki praktyce sadhany przemieszczał się podróżując na
promieniach słońca. Nauczył się sanskrytu i wyruszył do Indii, gdzie
między innymi otrzymał nauki od mahasiddhy Humkary. Po powrocie do Tybetu
prob{o}nowscy ministrowie złośliwie go oczernili, wskutek czego został
wygnany do Lhodrak Kharcziu w południowym Tybecie. Kiedy przebywał w
jaskini Tragmar, położonej w pobliżu jego rodzinnej wsi, jego brat, który
był biednym chłopem, przyszedł go prosić o kilka ziaren do zasiania.
[Namkhe Njingpo] powiedział do brata:
— Jesteś chłopem i jeśli nie masz ziarna, to jak ja, jogin, mogę je
znaleźć w jaskini? — Dał mu trochę kamyków i powiedział:
— To wstyd przyznać się przed ludźmi, że nie ma się niczego do zasiania;
idź więc na pole i udawaj, że siejesz.
Brat zrobił tak jak mu powiedział i następnego lata zebrał najlepsze plony
w okolicy.
Raz, kiedy Namkhe Njingpo leciał po niebie, jego różaniec spadł mu do
doliny. Kiedy zleciał w dół i podniósł różaniec, pozostawił duże odciski
swoich pięciu palców, które wypełniły się kwiatami. Później dakinie
zbudowały tam pięć stup. Kiedyś wręczył kilku uczniom trochę kamyków.
Wyrzucili je, ale jeden z nich zachował je. Okazało się, że stały się
wspaniałymi turkusami.
Praktykował głównie w Lhodrak Kharcziu. Miewał czyste wizje osobistych
bóstw. Udał się do niebiańskiej czystej krainy, nie pozostawiając po sobie
fizycznego ciała.
Do jego inkarnacji zaliczali się: Cziangcziub Lingpa (XIV w.), Trati
Ngakcziang (XVIII w.) oraz Rigdzin Tsewang Norbu (1698-1755).

(4) Njak Dżnianakumara urodził się w Jarlung Cz{o} w południowym
Tybecie w klanie Njak. Był również zwany Gjalwe Lodr{o} i Jeszie Sz{o}nu.
Na jego gardle widniały pieprzyki w kształcie skrzyżowanych wadżr. Został
wyświęcony na mnicha przez Śantarakszitę. Został wielkim uczonym i
przełożył [na tybetański] wiele sutr i tantr. Otrzymał nauki od Guru
Rinpocze, Vimalamitry, Wajroczany i Judra Njingpo. Został pierwszym w
Tybecie z wielkich dzierżawców nauk mahajogi, anujogi i semde atijogi.
Kiedy Guru Rinpocze inicjował go w wielką sadhanę ośmiu mandal, jego kwiat
— podobnie jak kwiat króla — upadł na mandalę Czieczioka. Praktykował
D{u}tsi Cziecziok, dzięki czemu w Jarlung Śeltrak wbił palec w suchą
skałę, sprawiając, że trysnął z niej strumień.
Stawił czoła wielu niebezpieczeństwom, w tym trzykrotnie takim, które
zagrażały jego życiu. Praktykował sadhanę Wadżrakili i dzięki mocy swoich
siddhi wyeliminował negatywne siły. Potrafił się przekształcić w różne
formy. Przełożył na tybetański wiele tekstów.
Poza wieloma innymi, miał ośmiu głównych uczniów, a wśród nich Sokpo
Palkji Jeszie i Otrena Palkji Sz{o}nu. Do jego inkarnacji zaliczali się:
Ramo Śelmen (XII w.), Nji {O}sel (XIII w.), Khedrub Lodr{o} Gjaltsen i
Kathok Gjurme Cziogdrub (XV w.).

(5) Khandro Jeszie Tsogjal. Krótka notka o życiu Khandro Jeszie
Tsogjal znajduje się na str. , wśród informacji o pięciu głównych
partnerkach Guru Rinpocze. Do jej licznych inkarnacji zaliczały się:
Cziomo Menmo, Pema Tsokji (1248-1283?), Khandronma K{u}nga Bum (XIV w.)
oraz Rigdzin Tinle Namgjal.

(6) Palgji Jeszie urodził się w Jadrok w klanie Drogmi. Stał się
uczonym tłumaczem wielu tantr, zwłaszcza tantr bóstw Mamo Matarah
B{o}tong. Podczas inicjacji wielkiej sadhany ośmiu mandal jego kwiat spadł
na mandalę Lame Heruki z Mamo B{o}tong, przez co stał się adeptem tej
mandali. Podporządkował sobie światowe duchy, zwłaszcza [te z klasy] mamo
i uczynił z nich swoje sługi.
Do jego inkarnacji zaliczali się Raśak Czi{o}bar i Kharak Deczien Lingpa.

(7) Palgji Senge urodził się w klanie Lang. Udał się do Indii i
Oddijany i został tłumaczem. Podczas inicjacji do wielkiej sadhany ośmiu
mandal jego kwiat upadł na mandalę Dzigtena Czi{o}t{o} (Lokastotrapudży).
Osiągnął wielką, ezoteryczną moc i potrafił okiełznać światowe duchy. W
Patro Taktsang w Bhutanie, gdzie praktykował sadhanę, miał wizję gniewnego
buddy Drakpa K{u}nd{u} z mandali Dzigtena Czi{o}t{o}. Zrealizował zarówno
zwykłe jak i nadzwyczajne siddhi.
Do jego inkarnacji zaliczają się: Rat{o}n Tobden Dordże i Dzogczien Pema
Rigdzin (1625-1697).

(8)Wajroczana jest największym tłumaczem pism buddyjskich w historii
Tybetu. Odpowiadał za sprowadzenie do Tybetu i przełożenie wielu sutr i
tantr, zwłaszcza dwóch lub trzech kategorii nauk dzogpa czienpo, w tym
semde i longde.
Urodził się w Njemo Cziekhar w prowincji Tsang jako syn Dordżje Gjalpo z
klanu Pakor. W dzieciństwie ujawnił, że posiada wiele niezwykłych mocy,
takich jak umiejętność latania po niebie, pozostawiania odcisków na skale
i przepowiadania przyszłości. Był niezwykle inteligentny.
Dzięki proroczej radzie Guru Rinpocze, król Trisong Detsen wysłał go do
Samje, gdzie wyuczył się na tłumacza. Był jednym z pierwszych siedmiu
Tybetańczyków, którzy złożyli przed Śantarakszitą ślubowania mnisie. Przy
ceremonii otrzymał imię Wajroczanarakszita. Podczas inicjacji w wielką
sadhanę ośmiu mandal jego kwiat upadł na mandalę M{o}py Tranag
(Wadżramentrabhiru). Na polecenie króla Wajroczana wraz z mnichem
Legdrupem z prowincji Tsang, byli dwoma pierwszymi, którzy udali się do
Indii w poszukiwaniu nauk Dharmy. W drodze napotkali na 57 trudności,
które niemal przesądzały o niepowodzeniu całego przedsięwzięcia.
Zignorowali jednak przeszkody i dotarli do Indii. Tam, w lesie Tsenden
Silczie w Dhanakośi, spotkali potajemnie Śri Simhę. Pewnej nocy, w
najściślejszej tajemnicy, otrzymali nauki semde. Wajroczana zapisał
mlekiem białej krowy na białej bawełnie osiemnaście tantr semde, aby
[niepowołani] ludzie ich nie widzieli. Kiedy chciał odczytać tekst,
trzymał go nad dymem, co pozwalało mu dostrzec litery. Mnich Legdrub był
zadowolony z tego, co udało im się zdobyć, i udał się w drogę powrotną do
Tybetu, został jednak zabity przez strażników dróg.
Wajroczana poprosił Śri Simhę o więcej nauk i otrzymał nauki i wyjaśnienia
na temat wszystkich sześćdziesięciu tantr semde. Nauczono go również
trzech kategorii longde. Wajroczana otrzymał ponadto w czystej wizji od
Prahewadżry (= Garaba Dordże) nauki na temat 6.400.000 tantr (czyli
wierszy) dzogpa czienpo, a od mistrza Mańdziuśrimitry błogosławieństwa
jego ciała iluzorycznej mądrości.
Wajroczana dotarł do Tybetu dzięki mocy szybkiego chodu. Tam w dzień
przekazywał królowi zwykłe nauki, a nocą nauki dzogpa czienpo. Poza innymi
dziełami przełożył pięć pierwszych z osiemnastu tantr semde. Ten zbiór
jest zwany Pięcioma wczesnymi przekładami semde.
W owym czasie niektórzy zazdrośni mieszkańcy Indii zaczęli upowszechniać
pogłoski, jakoby nauki, które Wajroczana przyniósł z Indii, nie były
buddyjskie. Z powodu błędnych aspiracji i wpływu królowej Tsepongzy oraz
pewnych niegodziwych ministrów, król z wielkim żalem poczuł się zmuszony
do wygnania Wajroczany do Gjalmo Tsawe Rong (aka Gjarong), regionu na
granicy z Chinami. Na wygnaniu Wajroczana wprowadził na buddyjską ścieżkę
króla Gjarong, jego ministrów i lud. Książe Judra Njingpo, który był
inkarnacją mnicha Legdruba z Tsang, stał się jednym z jego głównych
uczniów i dobrze znanym uczonym i dzierżawcą linii przekazu. Judra Njingpo
przybył do Samje i spotkał Vimalamitrę. Na prośbę Vimalamitry, król
poprosił Wajroczanę o powrót do Tybetu. W drodze do Tybetu spotkał
85-letniego człowieka imieniem Mipham G{o}npo i udzielił mu nauk dzogpa
czienpo. Z powodu zaawansowanego wieku Mipham G{o}npo nie potrafił
utrzymać pozycji medytacyjnej, korzystał więc z szarfy i laski, które
pozwalały mu siedzieć w bezruchu w pozycji wyprostowanej. Ten stary
człowiek osiągnął tęczowe ciało.
Poza Judrą Njingpo i Miphamem G{o}npo, głównymi uczniami Wajroczany byli
Njak Dżnianakumara i Śerab Dolma z Li. Później Śerab Dolma zaprosiła swego
mistrza do krainy Li. Stamtąd udał się do lasu Bhasing w Nepalu, gdzie
zniknął w tęczowym ciele.
Wajroczana to wzniosły tłumacz buddyzmu tybetańskiego. Przełożył wiele
tekstów sutr i tantr, a jego uczoność i skuteczność jako tłumacza są
znacznie bardziej godne uwagi niż wszystkich pozostałych tłumaczy w
historii buddyzmu tybetańskiego. Ngok Loden Śerab (1059-1109), który był
jednym z największych tłumaczy w okresie nowych przekładów, powiedział:

Wajroczana jest jak przejrzyste niebo.
Ka[wa Paltseg] i Cziok[ro Lu’i Gjaltsen] są jak słońce i księżyc.
Rinczien Zangpo (958-1051) [to największy tłumacz w
okresie nowych przekładów] jest jak poranna gwiazda.
A my jesteśmy tylko świetlikami.

Do jego licznych inkarnacji zaliczali się: Drapa Ng{o}n Szeczien
(1012-1090?), Dordże Lingpa (1346-1405), K{u}nkhjong Lingpa (1396-1477?),
Czi{o}den Dongak Lingpa (XV w.), Trengpo Śerab {O}zer (1518-1572), Minling
Terczien (1646-1714), Rongt{o}n Deczien Lingpa (1663-?), Gjalse Szenpen
Thaje (1800-?) oraz Kongtrul J{o}nten Gjatso (1813-1899).

(9) Judra Njingpo był księciem Gjalmo Tsawe Rong (aka Gjaron) we
wschodnim Tybecie. Kiedy Wajroczana został wygnany do Gjalmo Tsawe Rong,
otrzymał od niego nauki i stał się wielkim uczonym i tłumaczem. Judra
przybył do Tybetu Centralnego i otrzymał nauki od Guru Rinpocze. Między
innymi przełożył ostatnich trzynaście z osiemnastu tekstów semde.W
rezultacie swoich osiągnięć mógł przyjąć tak różne formy jak np. żółtej
wadżry. Sławę zyskał dzięki wyśmienitej realizacji dzogpa czienpo. Stał
się jednym z największych w Tybecie mistrzów nauk semde i longde dzogpa
czienpo.
Wśród jego licznych inkarnacji byli: Mingling Loczien Dharmaśri
(1654-1717), Terton Dordże Thogme i Mingling Khenczien Orgjen Tendzin (XV
w.).

(10) Dordże Duddziom urodził się w Tsang Rong w klanie Nanam. W
młodości był ministrem króla Trisong Detsena i jako jego emisariusz udał
się do Nepalu, aby zaprosić Guru Rinpocze do Tybetu. Został uczniem Guru
Rinpocze i dzięki praktyce sadhany Wadżrakili osiągnął realizację. Dzięki
osiągniętej kontroli nad umysłem i powietrzem, podróżował po niebie z
szybkością wiatru, a w pobliżu Samje bez kłopotów przeszedł przez górę.
Wśród jego inkarnacji byli: Palpo Ahung (XIII w.), Rigdzin G{o}dem
(1337-1408) i Rigdzin Legden Dzie (XV w.).

(11) Jeszie Jang był mnichem i jednym z ośmiu głównych kaligrafów
tekstów ter[m]. Otrzymał nauki od Guru Rinpocze i wybierał się do czystych
krain buddów, aby otrzymywać od nich nauki.

(12) Sokpo Lhapal był kowalem. Njak Dżnianakumara dojrzał w nim
oznaki, które uznał za odpowiednie do praktykowania sadhany Wadżrakili i
przyjął go na ucznia. Njak i Guru Rinpocze udzielili mu nauk i inicjacji.
W wyniku praktyki sadhany Wadżrakili osiągnął ezoteryczną moc. Dzięki temu
mógł gestem schwytać dzikie zwierzęta, a przy trzech okazjach okiełznał
wrogów swego nauczyciela, Njaka.

Mówi się, że (13) Nanam Jeszie jest tą samą osobą, co Śang Jeszie
De, który był jednym z trzech tłumaczy, niemal dorównującym skuteczności i
uczoności Wajroczanie. Dwaj pozostali to Kawa Paltseg i Cziokro Lu’i
Gjaltsen. Dzięki sadhanie Wadżrakili [Nanam Jeszie] osiągnął ezoteryczną
moc i stał się wielkim mistrzem nauk Wadżrakili. W rezultacie swego
osiągnięcia potrafił latać jak ptak.

(14) Palgji Wangcziuk z klanu Kharczien był bratem Jeszie Tsogjal.
Ten świecki tantryk towarzyszył Guru Rinpocze w jego podróżach do różnych
części Tybetu. Dzięki praktyce Wadżrakili osiągnął ezoteryczną moc, co
pozwalało poskromić wrogów Dharmy, gdy tylko wskazał na nich phurbą.

(15) Denma Tsemang urodził się w dolinie Den w prowincji Kham. Był
jednym z najsławniejszych kaligrafów, odcyfrował wiele tekstów z ter[m] i
został wielkim tłumaczem. Od Guru Rinpocze otrzymał wiele nauk
tantrycznych i posiadał moc niezapominania.

(16) Kawa Paltseg urodził się w Kawa w dolinie Phenpo. Był jednym z
trzech największych tłumaczy tybetańskich, a jego rolę wychwalał Guru
Rinpocze. Znajdował się wśród pierwszych siedmiu mnichów, jacy zostali
wyświęceni w Tybecie. Dzięki praktyce osiągnął moc poznania myśli innych.
Przełożył wiele sutr i tantr i był jednym ze sławnych kaligrafów i autorem
wielu tekstów.
Do jego inkarnacji zaliczali się: Drawa Ng{o}nśe (1012-1090?), który
odkrył jako ter[mę] czterotomowe dzieło z medycyny tybetańskiej,
Gj{u}śi. Do dzisiaj jest to główne źródło medycyny tybetańskiej.
Niektórzy mówią, że Drawa Ng{o}nśe był inkarnacją zarówno Wajroczany, jak
i Ś{u}pu Palgji Senge.

(17) Ś{u}pu Palgji Senge urodził się w tym samym klanie, co król. W
młodości był ministrem na dworze króla i jednym z emisariuszy, którzy
udali się do Nepalu w celu zaproszenia Guru Rinpocze do Tybetu. Przełożył
wiele tekstów związanych z Mamo, Jamantaką i Wadżrakilą i był jednym z
ośmiu najznakomitszych umysłów tybetańskich w swoim czasie. Dzięki
sadhanom Mamo i Wadżrakili osiągnął ezoteryczną moc. Zademonstrował ją
zawracając bieg rzeki Ngamś{o}, strumienia Czimphu oraz rozbijając na
kawałki skałę przy pomocy swojej phurby. Podczas konsekracji Samje,
rozdzielił oczyszczone masło na znak swego dobrobytu i dedykacji.
Jego inkarnacją był między innymi Namczi{o} Mingjur Dordże (1645-1667).

(18) Dre Gjalwe Lodr{o} był w młodości członkiem wewnętrznego kręgu
na dworze króla. Po wyświęceniu został jednym z głównych uczniów Guru
Rinpocze i tłumaczem. Odwiedził Indię i otrzymał nauki na temat Jandak, a
od mistrza Humkary. Dzięki swojej ezoterycznej mocy wyzwolił swoją matkę,
która odrodziła się w jednym z niższych światów; potrafił także
przekształcić zwłoki w złoto. Osiągnął długowieczność i żył jeszcze w
czasach Rongzoma Cz{o}zanga.

(19) Khjecziung Lotsa należał do klanu Drogmi. Gdy był jeszcze
bardzo młody, został tłumaczem. Stąd jego imię, oznaczające
‚chłopiec-tłumacz’. Otrzymał nauki od Guru Rinpocze i żył jako świecki
tantryk. Dzięki osiągniętej ezoterycznej mocy potrafił gestem palców
przywołać ptaki lecące na niebie.
Wśród jego inkarnacji znajdowali się: Terczien D{u}d{u}l Dordże
(1615-1672), Szeczien Rabdziam Tenpe Gjaltsen (1650-1704), Khordong
N{u}den Dordże (XVIII/XIX w.), D{u}ddziom Lingpa (1835-1904) i Khjabdzie
Duddziom Rinpocze (1904-1987).

(20) Tenpa Namkha był wielkim mistrzem b{o}nu zwanym również
Khjerp{o}nem Czienpo. Zwolennicy b{o}nu czcili go jako inkarnację
założyciela b{o}nu Tenpy Namkha. Został uczniem Guru Rinpocze i tłumaczem
tekstów buddyjskich. Dzięki swojej ezoterycznej mocy potrafił okiełznać
gestem dzikie jaki żyjące na północnych równinach Tybetu.
Do jego inkarnacji zaliczali się: B{o}npo Draktsel (XI w.) i Rigdzin
Lh{u}ndrup (1611-1662), który był inkarnacją Nubcziena i Tenpy Namkha.

(21) Otren Palgji Wangcziuk urodził się w Ojugda. Był świeckim
tantrykiem i został serdecznym uczniem Guru Rinpocze i wielkim uczonym
tantry. Osiągnął ezoteryczną moc dzięki praktyce sadhany Guru w gniewnej
formie. Jego niezwykła moc sprawiła, że pływał w wielkich rzekach jak
ryba, chociaż nie umiał pływać.

(22) Ma Rinczien Cziok urodził się w dolinie Phenpo. Był jednym z
dziewięciu najinteligentniejszych Tybetańczyków swoich czasów.
Znajdował się wśród pierwszych siedmiu Tybetańczyków, jacy zostali
wyświęceni na mnichów przez Śantarakszitę. Był zwolennikiem filozofii
Nagardżuny i znawcą Tantry Guhjagarbha-majadżala. Wraz z Kamalaśilą
znajdował się wśród zwolenników linii Śantarakszity podczas sławnej
dysputy w Samje, kiedy to pokonali swego przeciwnika, chińskiego mistrza
Hwaszanga Mahajanę. Przełożył znaczą ilość tekstów buddyjskich i otrzymał
wiele nauk od Guru Rinpocze, a dzięki praktykowaniu ich, osiągnął
realizację. Swoją ezoteryczną moc ujawnił tnąc skały na kawałki, tak jakby
były ciastem, a następnie zjadając je jak pożywienie. Odwiedził Kham,
gdzie jednym z jego uczniów został Tsukru Rinczien Sz{o}nu.

(23) Lhalung Palgji Dordże urodził się w Kungma Czie. W młodości
stacjonował na granicy z Chinami, gdzie pokonał znaczne siły chińskie.
Wraz z dwoma braćmi został wyświęcony na mnicha przez Vimalamitrę. Od Guru
Rinpocze otrzymał ślubowania bodhisattwy i inicjacje tantryczne. Dzięki
swoim osiągnięciom mógł bez przeszkód przenikać przez góry. Kiedy król
Lang Darma niszczył buddyjskie świątynie i mordował buddystów, Palkji
Dordże zabił króla strzałą i odleciał do Kham. Pod koniec życia rozpuścił
się w ciało tęczowe.
Wśród jego inkarnacji byli: Paljul Pema Norbu (1679-1757) i Rigdzin Njima
Drakpa (1647-1710).

(24) Langtro K{o}ncziok Dziungne urodził się w Cziang Tanak w Tsang
Był ministrem na dworze króla. Później został mnichem i tłumaczem i od
Guru Rinpocze otrzymał nauki tantryczne. Dzięki praktyce został wielkim
tantrycznym adeptem i zawsze kiedy tego pragnął wysyłał pioruny tak jakby
były strzałami.
Do jego inkarnacji zaliczają się Ratna Lingpa (1403-1471/8), Rigdzin
Longsal Njingpo (1625-1692) i Dzogczien Pema Rigdzin (1625-1697).

(25) Lasum Gjalwa Cziangcziub był jednym z pierwszych siedmiu
Tybetańczyków, którzy zostali wyświęceni na mnichów. Był jednym z
dziewięciu najbardziej inteligentnych ludzi swoich czasów. Od Guru
Rinpocze otrzymał nauki i inicjacje, wielokrotnie odwiedził Indię i
przetłumaczył wiele tekstów. Dzięki swojej praktyce potrafił zawisnąć w
powietrzu w pozycji medytacyjnej.
Do jego inkarnacji zaliczał się Rigdzin K{u}nzang Śerab (1636-1699).

Padmasambhava. PL