10 podstaw Tajemnej Mantry

USTNE WYJAŚNIENIA JAKIE PADMASAMBHAWA PRZEKAZAŁ PANI JESZIE TSOGYAL

przekład:
Karma Jeszie Dordże, Karma Vonten Sangpo i Karma Mipham Zangpo
TERMA PUBLISHING

Kraków
w Roku Wodnej Owcy

Tsogyal

„Schodź z poglądem, wznosząc się zarazem z postępowaniem.
Najistotniejszą rzeczą jest praktykowanie tych dwóch jako jedności.”

 

WSTĘP TŁUMACZA

Poniższa książka jest zbiorem rad wybranych z wielu odkrytych term czyli
„nauk skarbów”. Zawierają one ustne wyjaśnienia Guru Rinpocze
(Padmasambhawy) dotyczące praktyki Dharmy, podane podczas jego pobytu w
Tybecie w IX wieku. Rady te zostały następnie spisane przez jego główną
uczennicę, księżniczkę z Kharchen, dakinię Jeszie Tsogyal. Według „Życia
stu tertonów” Dziamgona Kongtrula I, Jeszie Tsogyal była dakinią i
emanacją partnerki Buddy Ratnasambhawy, żeńskiego Buddy Loczany, jak
rownież pojawiającą się w postaci kobiety Wadżrajoginią. Usługiwała Guru
Rinpocze podczas jego pobytu w Tybecie, a następnie z ogromną wytrwałością
praktykowała, wskutek czego w końcu dorównała samemu Guru Rinpocze. Jej
współczucie jest niezrównane, a błogosławieństwa nieprzerwane.
Jeszie Tsogyal spisała te ustne wyjaśnienia w tajemnym kodzie językowym
zwanym „pismem dakiń” i ukryła je jako cenny skarb, termę, aby w wiele
wieków później mogła zostać odkryta przez tertonów.  Sam Guru Rinpocze
przepowiedział pojawienie się, imiona i czas odkrycia tekstów. Nauki jakie
mogli otrzymać w rzeczywistości [odkrywając miejsce ukrycia term] lub w
wizjach, będą odpowiednie dla ludzi w ich i następnych pokoleniach. Prawie
każdy rozdział tej książki wspomina, że nauki te zostały dane dla pożytku
praktykujących przyszłych pokoleń i zawiera słowa: „Oby w przyszłości
spotkały wszystkich wartościowych ludzi, dla których są przeznaczone!”
Publikowane w tej książce nauki są oparte na termach odkrytych w XII wieku
przez tertona Nyang Ral Nyima Ozera. Manuskrypty, jakie tutaj
wykorzystałem, są przechowywane w Królewskiej Bibliotece w Kopenhadze.
Zostały tam przywiezione wiele lat temu z mongolskiego klasztoru przez
badacza Azji Centralnej. Kiedy w 1976 r. Jego Świątobliwość Dilgo Khyentse
odwiedził bibliotekę, poprosił, aby pokazano mu wszystkie oryginalne,
ręcznie spisane manuskrypty i postanowił dokonać fotokopii sześciu tomów
ksiąg, które w owym czasie były niedostępne w Indii. Wśród tych sześciu
znajdował się zbiór kilku term Nyang Ral zwany Dziomo Shulen,
„Pytania i odpowiedzi Pani (Tsogyal)”. Tom ten został następnie wznowiony
w oryginalnej postaci przez Szieraba Drimey, drukarza Jego Świątobliwości
Dilgo Khyentse w New Delhi. Kiedy później pokazałem tę księgę czcigodnemu
Tulku Urgyen Rinpocze, wyraził wielką radość, że mógł ją przeczytać i
udzielił mi swego poparcia przy przygotowaniu tłumaczenia. Zwrócił również
moją uwagę na podobny zbiór term Nyang Ral zwany Nyang-gyi Martri,
„Bezpośrednie Wyjaśnienia Nyang”. Dziamgon Kongtrul uznał ten tekst za
wystarczająco ważny, by włączyć go do sześćdziesiątego tomu swego
Rinchen Terdzo. Porównując z sobą manuskrypty odkryłem, że oba
zawierają bezcenne rady Padmasambhawy, które czasami były identyczne, a
niekiedy znów całkiem odmienne.
Dzięki dwóm całkowicie odmiennym źródłom stało się oczywiste, że pierwsze
z nich nie było dostępne dla Dziamgona Kongtrula, kiedy przygotowywał
Rinchen Terdzo.
Obecnie mija około osiemset lat od czasów, w których żył Nyang Ral Nyima
Ozer i w ciągu tych wielu lat podczas ręcznego kopiowania manuskryptów do
tekstu wkradło się wiele błędów; ponadto sporo fragmentów zostało
opuszczonych. Nawet błędy nie były te same w obu wersjach. Dlatego też
oparłem się na trzecim zbiorze term odkrytych przez XIV-wiecznego mistrza
Sangye Lingpę. Słownictwo części tego zbioru było prawie identyczne z
termą Nyang Ral Nyima Ozera. Przyczyną skopiowania było to, że obaj
mistrzowie w poprzednim życiu byli obecni podczas udzielania nauk przez
Guru Rinpocze. Nyang Ral Nyima Ozer był inkarnacją króla Trisong Detsena,
a Sangye Lingpa był inkarnacją drugiego syna Trisong Detsena, Murub
Tseypo. W tych trzech zbiorach znajduje się wystarczająco dużo materiału,
aby zapełnić cztery dalsze książki, wybrałem więc to co wydawało mi się
najbardziej odpowiednie dla współcześnie żyjących ludzi.
Poniższy krótki szkic biograficzny życia Nyang Ral Nyima Ozer (1124-1192)
został zaczerpnięty z „Życia stu tertonów”.

Nyang Ral jest uważany za pierwszego z pięciu królów tertonów,
przepowiedzianych przez Guru Rinpocze. Był inkarnacją Trisong Detsena,
króla, który zaprosił Guru Rinpocze do Tybetu; znano go również pod
imieniem Tsangpa Lhai Metok („Boski Kwiat Brahmy”).
Urodził się w rejonie Lhodrak jako syn lamy z Ningmapy Nyangton Chokji
Khorlo w roku Męskiego Drewnianego Smoka, w tym samym roku, w którym opuścił
ciało Phadampa Sangye.
W wieku ośmiu lat miał wizje Buddy Śakjamuni, Awalokiteśwary i Guru
Rinpocze. Otrzymane doświadczenie płonęło w nim przez cały miesiąc.
Któregoś wieczoru ujrzał Guru Rinpocze jadącego na białym koniu,
prowadzonego przez cztery klasy dakiń i otrzymał cztery inicjacje,
wypijając nektar z wazy Guru Rinpocze. Po otrzymaniu inicjacji ujrzał
otwierające się niebo, doświadczył też trzęsienia ziemi i ruchów gór.
Zaczął się zachowywać w tak dziwny sposób, iż myślano, że zwariował.
Jego ojciec udzielił mu inicjacji Hajagriwy i po praktyce na odosobnieniu
miał wizję bóstwa, z phurby którego wydobywało się rżenie konia;
pozostawił również odciśnięte w skałach ślady rąk i stóp.
Zgodnie z przepowiednią dakiń wyruszył do Mawo Chokyi Draktsa, gdzie od
dakiń mądrości otrzymał imię Nyima Ozer („Promień Słońca”). Odtąd stał się
znany pod tym imieniem.
Guru Rinpocze pojawił się osobiście Nyang Ral Nyima Ozerowi i wręczył mu
listę term, jakie miał odkryć. Stosownie do tego odkrył wiele tomów nauk
spisanych w termach, wśród których najbardziej znany jest cykl nauk
skupiających się na sadhanach ośmiu heruk, Kagye Desheg Dipa, oraz
odkryta przez niego biografia Guru Rinpocze, Sanglingma.
Następnie poślubił Dziobum, która była emanacją Jeszie Tsogyal i miał z
nią dwóch synów – Drogona Namkha O i Namkha Pal – którzy stali się
dzierżawcami linii.
W swoim życiu starał się zachować równowagę pomiędzy praktykowaniem na
odosobnieniu i nauczaniem innych. Jego aktywność sięgała krańców świata i
wywierała ogromny wpływ na kontynuację nauk Dharmy.
Opuścił ciało w roku Męskiej Drewnianej Myszy, mając sześćdziesiąt
dziewięć lat, czemu towarzyszyło wiele wspaniałych znaków.
Ja, Dziamgon Kongtrul, osobiście otrzymałem wszystkie przekazy do
zawartych w termach Nyang Ral nauk, ponieważ posiadałem drewniane klocki
do dziewięciu tomów Kagye Desheg Dipa i wielokrotnie wykonywałem
zawarte w nich grupy sadhan. W ten sposób byłem w stanie byłem w stanie
zaofiarować tym naukom swoją skromną pomoc.

W tym miejscu zawarte są pewne informacje opisujące w jaki sposób Nyima
Ozer otrzymał termę, z której pochodzą zawarte w tej książce nauki.
Informacje te zaczerpnięto z jego biografii zatytułowanej „Przejrzyste
zwierciadło”, która znajduje się w drugim tomie Kagye Desheg Dipa.

Później, kiedy przebywałem na odosobnieniu w mającej kształt gruszki
Kryształowej Jaskini w Pama Gong, praktykując sadhanę Guru, pewnego
wieczoru pojawiła się biała dziewczyna i powiedziała, że jest Jeszie
Tsogyal. Na sobie miała niebieską sukienkę z fartuchem i białą, jedwabną
koszulę.
– Czego pragniesz, joginie? – zapytała.
– Nie pragnę niczego oprócz Dharmy! – odparłem.
– A zatem dam ci to – powiedziała i wręczyła mi szkatułkę zawierającą
teksty przepowiedni dakiń oraz sto osiem cykli w pytaniach i
odpowiedziach. Następnie powiedziała:
– Synu, chodź ze mną na pole kremacyjne Śitawana! Aczarja Padma, ośmiu
wielkich Vidjadharów, jak również liczni inni wartościowi jogini,
utrzymują wielkie zgromadzenie Dharmy. My, dakinie, przygotowujemy wielką
ganaczakrę; (tyb: tshogs kyi ‚khor lo. W dawnych czasach była to
rytualna uczta, podczas której składano ofiary o znacznej wartości kilku
miar złota. Jej ekwiwalentem jest obecnie pudża ofiarna (gana-pudża)
(tshogs kyi mchod pa) dołącz więc do nas!
Udaliśmy się tam. Po dotarciu na miejsce ujrzałem wielkie pole kremacyjne,
które budziło przestrach i przerażenie; było niemożliwe, aby mógł się tam
pojawić jakiś niegodny człowiek. W centrum, na wielkim tronie z kamieni
szlachetnych, siedział jogin o nieco brązowej skórze, który powiedział:
– Czyż nie jest to mój syn Tsangpa Lhai Metok? Czyż błąkanie się w
samsarze nie było dla ciebie męczące? – Powiedział, abym usiadł na stosie
ludzkich kości, co też uczyniłem.
Przed nim znajdowała się duża mandala ozdobiona licznymi ozdobami,
otoczona przez pewnego rodzaju kratę z promieni świetlnych. W ośmiu
kierunkach wokół niej widziałem ośmiu Vidjadharów Indii i Tybetu, którzy
siedzieli, uśmiechając się. Przepełniła mnie radość. Wówczas ta sama
dziewczyna spytała mnie:
– Synu, czy chcesz wziąć udział w ganaczakrze czy wolisz Dharmaczakrę?
– Obracaj, proszę, kołem Dharmy – powiedziałem w odpowiedzi.
Natychmiast też zapoznałem się ze wstępnymi krokami przed inicjacją w tą
wielką mandalę, a następnie wyruszyłem w ośmiu kierunkach mandali, gdzie
każdy z mistrzów udzielił mi rozległych inicjacji do każdej z ośmiu nauk,
powierzając mi linię przekazu.
Jogin w centrum, który powiedział, że jest Padmasambhawą zwanym również
Padmakarą, udzielił mi wielkiej inicjacji Zgromadzenia Łagodnych i
Groźnych Sugatów. Dał mi również księgi i nauczył melodii śpiewów.
Wówczas wszyscy Vidjadharowie równocześnie udzielili mi przekazu mocy
pozwalającego uczyć się i zapamiętywać, medytować i praktykować, wyjaśniać
i nauczać, ujarzmiać istoty za sprawą aktywności, a także inicjacji dla
wszechobejmującego przewodnictwa króla wadżry i inicjacji dzogczen dla
ekspresji uważności.
Po otrzymaniu w całości wszystkich tych przekazów mocy, dostałem białą
konchę. Powiedziano mi też, że mam wracać do domu. W chwili, w której to
usłyszałem, cała sceneria pola kremacyjnego i wszyscy mistrzowie zniknęli
jak para znika z lustra. Kiedy powróciłem do zmysłów stwierdziłem, że
znowu jestem w swojej medytacyjnej chatce.

Druga terma, której podczas przygotowywania tej książki użyłem w celach
porównawczych do wyjaśnienia błędów pisowni i zapełnienia luk, została
odkryta przez Sangye Lingpę (1340-1396). Sangye Lingpa urodził się w
południowo-wschodniej prowincji Tybetu Kongpo, w roku Męskiego Żelaznego
Smoka, w tym samym roku, co IV Karmapa Rolpe Dordże. Sangye Lingpa jest
uważany za inkarnację Jeszie Rolpa Tsal, drugiego syna króla Trisong
Detsena. W 1364 r. odkrył swoją najważniejszą termę, cykl nauk „Lama
Gongde”. Sangye Lingpa jest również zaliczany do pięciu królów tertonów. W
ostatnich czasach tych dwóch wielkich mistrzów odrodziło się jako
Dziamjang Khyentse Wangpo i Terchen Chogyur Lingpa.
Niniejsza publikacja kończy się rozdziałem zawierającym ostatnie słowa
Padmasambhawy odkryte przez tertona Guru Dordże Lingpę. Dordże Lingpa
(1364-1405) był jednym z pięciu głównych odkrywców ukrytych skarbów w
Tybecie, których uważa się za pięciu królów tertonów.

Erik Pema Kunsang
Jaskinia Asury, 1989

PRZEDE WSZYSTKIM NAUKI O WZNOSZENIU SIĘ WRAZ Z POSTĘPOWANIEM

Mistrz Padmakara pojawiał się w różnych formach, ubrany w rozmaity sposób.
Zachowywał wszelkie reguły na sposób, który wykracza poza przestrzeganie
czegokolwiek, od dyscypliny śrawaków aż do tantrycznych ślubowań
Vidjadharów. (rig pa ‚dzin pa) Dzierżawca (dhara) wiedzy
(vidya); urzeczywistniony mistrz jednego z czterech etapów
tantrycznej ścieżki mahajogi, tantrycznego ekwiwalentu szesnastu bhumi.
Ustnie przekazywał nauki dziewięciu stopniowych pojazdów, ukazując w ten
sposób pogląd i postępowanie jako jedność, schodząc wraz z poglądem i
wznosząc się z postępowaniem. Odkąd jego umysł posiadł urzeczywistnienie
pełni wszechwiedzy, zaczął miłować z bodhiczittą wszystkie czujące istoty
bardziej niż samego siebie.
Wszystkie rady dotyczące sposobu postępowania, wypowiedziane przez
tego mistrza, którego osoba ucieleśniała Nirmanakaję, zostały spisane
przez Panią Tsogyal.

Wielki Mistrz powiedział: Bez względu na to, jakie nauki zewnętrznych czy
wewnętrznych pojazdów praktykujesz, przede wszystkim musisz przyjąć
schronienie w Trzech Klejnotach. Posiadając reguły, które stanowią
podstawę twego treningu, Szczególny zbiór ślubowań, jakie przyjmuje się
w każdym z trzech pojazdów. ilekroć udasz się w określonym kierunku,
przyjmij schronienie w Buddach i bodhisattwach tego kierunku.
Zawsze miej niezachwianą ufność w Trzy Klejnoty. Działając w ten sposób,
stwarzasz obecnie karmiczny związek, a w przyszłości zostaniesz uczniem
Buddów. Dlatego też istotne jest składać ofiary i zwracać się z prośbami
do Trzech Klejnotów.

Mistrz Padma powiedział: Praktykuj Dharmę dziesięciu pozytywnych działań,
mając zaufanie do tego co należy stosować, jak i czego należy unikać w
związku z „białymi i czarnymi” skutkami tych działań. Jeżeli będziesz
postępować w ten sposób, twoje działania nabiorą wielkiej siły.
Ponieważ moc prawdy jest wielka, zaniechaj wszelkich negatywnych i
nieszlachetnych czynów, stosując lekarstwo, które pracuje przeciw twoim
przeszkadzającym emocjom, wkładając wielki wysiłek w wykonywanie
pozytywnych działań.
U tego kto nie zgromadził zasługi, nie zrodzi się szlachetna postawa. Ten
kto gromadzi zasługę, będzie miał szlachetną strukturę umysłu. Jeżeli raz
ugruntujesz w sobie szlachetną postawę, dołożysz wszelkich starań, by
wykonywać pozytywne działania i powstrzymywać się od wykonywania
negatywnych. Dlatego tak istotne jest wzbudzenie pilności, aby za pomocą
różnych środków gromadzić zasługę ciałem, mową i umysłem.

Mistrz Padma powiedział: Przed zaangażowaniem się w jakąkolwiek praktykę
Dharmy, najważniejsze jest pobudzenie bodhiczitty, ześrodkowanie umysłu na
najwyższym oświeceniu. Osoba, która pobudziła bodhiczittę, będzie
doskonalić wolne od stronniczości i uprzedzeń poczucie równości wszystkich
istot jako jej matek, w zamiarze służenia wszystkim czującym istotom.
Wśród wszystkich czujących istot nie ma nawet jednej takiej, która [w
przeszłości] nie byłaby twoim ojcem lub matką. Aby więc w jakiś sposób
odpłacić wszystkim czującym istotom za ich dobroć, zacznij pracować na
rzecz ich pomyślności.
Doskonal miłującą dobroć i współczucie do wszystkich czujących istot.
Wytrwale trenuj się w bodhiczittcie. We wszystkich swoich działaniach ćwicz
się w przynoszeniu pożytku czującym istotom. Ćwicz się w miłowaniu innych
jako ważniejszych od siebie.
Krótko mówiąc, najistotniejszy punkt polega na tym, że postanowienie
pobudzenia bodhiczitty musi poprzedzać wszystkie zewnętrzne i wewnętrzne
praktyki oraz Fazę Rozwojową i Spełniającą medytacji.
Pobudzenie bodhiczitty jest samym rdzeniem wszystkich praktyk Dharmy.

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli pragniesz osiągnąć wszechwiedzący Stan
Buddy, ćwicz się w zrozumieniu, że wszystko co ego chwyta i utrwala, nie
posiada własnej natury.

Bez względu na wykonywane przez siebie pozytywne działania zrozum, że
wszystkie zjawiska są jak sen i magia.
Zgodnie z moimi wyjaśnieniami ćwicz się w śunjacie wszystkich zjawisk, bez
lgnięcia do sześciu paramit czy wielkiego współczucia.
Dzięki sile medytacji na śunjatę (skt.) (tyb: stong pa nyid)
Ostateczna natura rzeczy i zjawisk; fakt nie posiadania przez nich
prawdziwego istnienia; brak własnej samoistnej natury. powinnaś dojść do
urzeczywistnienia tego, że sześć paramit i wzbudzone, wielkie współczucie
również przypominają magiczne złudzenie.
Chociaż medytujesz na śunjatę upewnij się, że staje się ona pomocą w
praktykowaniu pozytywnych działań i środkiem na przeszkadzające emocje.
Bez względu na źródło szlachetności, w jakie się zaangażowałeś, zaopatrz
je w bodhiczittę i nigdy nie oddzielaj się od sześciu paramit.
Cokolwiek wówczas zrobisz, zawsze miej intencję powiększania tego co
pozytywne i zmniejszania tego co negatywne.
Bez względu na to, jakie działania fizyczne wykonujesz spraw, aby były
szlachetne. Bez względu na to, jakie słowa wypowiadasz spraw, aby były
szlachetne. Bez względu na to, jakie myśli utrzymujesz spraw, aby były
szlachetne. Krótko mówiąc, nie angażuj się w nic, oprócz pozytywnych i
szlachetnych działań ciała, mowy i umysłu. Unikaj nawet najdrobniejszych,
negatywnych czy nieszlachetnych czynów.
Jeżeli nie będziesz utrzymywała ochrony zbroi uważności i sumienności,
wowczas broń przeszkadzających emocji odetnie aortę osiągnięcia wyższych
światów i wyzwolenia. Istotne jest, aby podczas czterech rodzajów
codziennych aktywności Cztery aktywności to: chodzenie, stanie, leżenie
i siedzenie. chronić się zbroją uważności i sumienności.

Mistrz Padma powiedział: Przede wszystkim miej zaufanie do przyczyny i
skutku własnych działań.
Uświadom sobie, że wkrótce z pewnością umrzesz. To życie trwa tylko przez
krótką chwilę, a zatem nie podążaj za rzeczami tego życia. Myśl o
przyszłości i działaj dla jej dobra. Przygotuj się i upewnij teraz, że dla
pożytku przyszłych żywotów nie ześliźniesz się w dolne światy samsary.
Nie bądź zarozumiała na żadnym punkcie. Jeżeli będziesz hołubiła dumę
myśląc, że jesteś uczona, wielka lub szlachetna, nie osiągniesz żadnych
pozytywnych właściwości. Porzuć więc zarozumiałość i ćwicz się w praktyce
Dharmy, nie wahając się nawet przez moment.
Stosuj środki przeciw negatywnym czynom. Jeżeli pojawi się w tobie choćby
najdrobniejsza przeszkadzająca emocja, lub negatywny czyn, myśl o tym jako
o niemożliwym do wytrzymania cierpieniu, którego wielkość jest równa Górze
Sumeru.
Jeżeli angażujesz się w jakieś działanie, ale wątpisz w nie, nie
zrealizujesz niczego; dlatego nie hołub w sobie najdrobniejszych
wątpliwości.
Dopóki nie porzucisz lgnięcia do ego, dopóty negatywne czyny ciągle będą
pociągać za sobą rezultaty. Istotne jest więc, aby unikać negatywności.

Mistrz Padma powiedział: Po przyjęciu ślubowań większego lub mniejszego
pojazdu, Ślubowania bodhisattwy i ślubowania schronienia. Te drugie
obejmują również ślubowania indywidualnego wyzwolenia. nie porzucaj ich
nawet za cenę życia. Jeżeli złamiesz ślubowania, to najważniejszą rzeczą
jest natychmiast wyznać to i odnowić je.
Niektórzy ludzie po złamaniu ślubowania zniechęcają się i nie robią nic,
oprócz dalszych negatywnych działań. Ale tak jak po nocy spędzonej w
brudzie oczyszczasz się, myjąc się i spryskując pachnącą wodą, tak też
oczyszczasz swoje zaciemnienia, złamane ślubowania i negatywne czyny,
wskutek czego złamane ślubowania nigdy się nie pojawią w większej ilości.
Nie przebywaj w towarzystwie, ani nie przyjaźnij się z osobą, której
dyscyplina lub ślubowania samaja (tyb: dam tshig) choćby przez chwilę zwyrodniały.
Jeżeli ubrana w białą szatę wejdziesz do oleistego bagna, jego czerń z
pewnością zabarwi biel szaty. W podobny sposób, mimo iż twoje własne
ślubowania samaja są czyste, to z pewnością nadal pozostaniesz splamiona
przez złamane samaja innych. Jeżeli twoje samaja nie są czyste,
przypominają czerń, która nie jest poplamiona czernią. A zatem, bądź
bardzo ostrożna.
Istotne jest, żeby nie obcować ze złymi ludźmi, ani nie przebywać w
towarzystwie ludzi, którzy łamią ślubowania.
W każdym razie powinnaś zadbać o to, aby nie wstydzić się samego siebie.

Mistrz Padma powiedział: Bez względu na to, w jakie działania się
angażujesz, nie rób niczego niedharmicznego, co nie powoduje nagromadzenia
zasługi i mądrości.
Nie pragnij niczego innego oprócz wszechwiedzącego Stanu Buddy i
przynoszenia pożytku czującym istotom.
Nie przywiązuj się do niczego. Przywiązanie jest samo w sobie źródłem
niewoli.
Nie krytykuj innych nauk i wyrażaj się lekceważąco o ludziach. Wszystkie
nauki są ostatecznie nierozdzielne jak smak soli.
Nie krytykuj któregokolwiek z wyższych czy niższych pojazdów. Są one
identyczne jako droga służąca do podróży, tak jak stopnie schodów.
Nie jesteś w stanie poznać drugiej osoby, jeśli nie posiadasz sześciu
rodzajów jasnowidzenia. (tyb: mngon par shes pa) Są to: zdolność
do wykonywania cudów, boski wzrok, boski słuch, pamiętanie poprzednich
żywotów, widzenie umysłów innych istot oraz percepcja wyczerpania
splamień. Dlatego nie krytykuj innych.
Mówiąc ogólnie, wszystkie czujące istoty są z natury spontanicznie
doskonałymi Buddami, posiadającymi istotę oświecenia. Nie badaj braków czy
złudzeń innych ludzi. Nie śledź ograniczeń innych. Zobacz jak sam możesz
zmienić własne ograniczenia. Nie badaj wad innych, ale własne wady.
Największym złem jest utrzymywanie religijnych uprzedzeń i krytykowanie
innych ludzi bez poznania ich umysłów. Zaniechaj więc uprzedzeń jak gdyby
były trucizną.

Mistrz Padma powiedział: Mimo iż tak wiele razy odradzałaś się od nie
mającego początku czasu, nie doprowadziłaś jeszcze do szczęścia siebie i
innych. Teraz, w tym ciele, powinnaś zrealizować się dla pożytku siebie i
innych.

Mimo iż odradzałaś się tyle razy w przeszłości, nie miałaś okazji, żeby
ćwiczyć się w Dharmie, lecz tylko pogrążałaś się w lochach samsarycznej
egzystencji. Nie szczędź więc teraz wysiłków, aby ćwiczyć się w naukach
mahajany, podczas tego krótkiego czasu, kiedy udało ci się spotkać Dharmę.
Dotrzymuj towarzystwa tym, którzy zwiększają zalety. Porzuć przyjaciół,
którzy powiększają negatywności.
Nie łaknij niespokojnie rzeczy jak pies czy głodny duch, ale pozostań
zrelaksowana dzięki zastosowaniu odpowiedniego remedium. Jeżeli zmęczysz
się nieukojonym pragnieniem rzeczy, poruszysz swój umysł negatywnymi
czynami, a wskutek tego również umysły innych. W ten sposób zgromadzisz
negatywności.
Jeżeli będziesz uważać, że nawet najdrobniejsza niewygoda jest
cierpieniem, wówczas dojrzeje ona i stanie się bardziej bolesna. Dopóki
nie zrelaksujesz umysłu, nie odnajdziesz szczęścia.
Nie podążaj za minionym cierpieniem. Wszystko, bez względu na to, czy
dobre czy złe, jest przeszłością i już odeszło. Nie uprzedzaj przyszłego
cierpienia.
Bez względu na to, jakie cierpienie może ci się teraz przytrafić, nie
ulegaj mu, lecz nieustannie rozwijaj odwagę.
W każdym razie, jeżeli nie zastosujesz odpowiednich środków dla swego
umysłu, cierpienie nigdy nie ustanie.
Zrelaksuj swój umysł w naturalnym stanie, nie próbując go modyfikować i
nakieruj go delikatnie na to, co pozytywne.

Mistrz Padma powiedział: Kiedy trwasz w praktyce Dharmy, istotne jest, aby
zawsze ćwiczyć się w kierowaniu wszystkich pozytywnych działań z pomocą
ciała, mowy i umysłu dla pożytku innych.
Ćwicz się stopniowo w tym, zaczynając od najdrobniejszych czynów. Od czasu
do czasu sprawdź, czy jesteś czy też nie jesteś splamiona interesownością.
Nie uzyskasz powodzenia, jeśli nie powstrzymasz najdrobniejszych bodaj
splamień interesowności. Upewnij się, że nie zostałaś splamiona
interesownością.
Różnica pomiędzy większym i mniejszym pojazdem polega na pobudzeniu
bodhiczitty. Różnicy tej nie tworzy pogląd, ale współczucie. Dlatego też,
utrzymując pogląd naturalnego stanu, ćwicz się w wielkim współczuciu.
Dla pożytku własnego i innych, raz na zawsze porzuć cierpienie samsary.
Nieustannie ćwicz się w poczuciu wyrzeczenia się samsary. Ćwicz się w
przyjmowaniu na siebie brzemienia cierpienia innych.
Najpierw ćwicz się w tym, by uważać wszystkie czujące istoty za podobne do
siebie. Ćwicz się w odczuciu, że cierpienie innych jest twoim cierpieniem.
Ćwicz się w miłowaniu czujących istot jako ważniejszych od siebie. Ćwicz
się w wielkim współczuciu, które bezwiednie działa dla pożytku innych.
Samo słowo „mahajana” zawiera w sobie po prostu miłowanie innych jako
większych od siebie. Mahajana nigdy nie zakłada dążenia do szczęścia
wyłącznie dla własnego pożytku, uważając siebie za kogoś ważniejszego i
nie myśląc o cierpieniu innych.

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli ćwiczysz swój umysł w miłującej dobroci,
współczuciu i bodhiczittcie, nie odrodzisz się w trzech niższych światach.
Co więcej, począwszy do tej chwili, nigdy już nie spadniesz [do nich].
Samo to jest moją ustną wskazówką.

Gdziekolwiek idziesz, utrzymuj bodhiczittę w umyśle i nigdy nie oddzielaj
się od jej towarzystwa.
Bez względu na działania, w jakie się angażujesz, ćwicz się, aby wykonywać
je dla pożytku czujących istot. Ćwicz się w tym, aby uważać innych za
znacznie ważniejszych od siebie. Wskutek tego treningu osiągniesz
niezliczone właściwości, takie jak nienaruszone ślubowania samaja i inne.
Jeżeli nie doskonalisz bodhiczitty, to choćbyś osiągnęła biegłość w
mantrze i wielką moc, nie osiągniesz oświecenia.
Wszystkie najwyższe i zwykłe realizacje są skutkiem pojawienia się w tobie
bodhiczitty. Samo to jest moją ustną wskazówką.

Mistrz Padma powiedział: Bez względu na to, czy medytujesz na śunjatę czy
cokolwiek innego, to praktyka medytacyjna, która nie jest skutecznym
remedium na przeszkadzające emocje i nawyki, stanie się nieporozumieniem.
Coś, co nie przeciwstawia się przeszkadzającym emocjom i nawykom, stanowi
przyczynę upadku w samsaryczną egzystencję.
Jeżeli studiujesz jakiekolwiek nauki, rozmyślasz nad nimi lub wyjaśniasz
je innym, wówczas staje się to skutecznym remedium przeciw
przeszkadzającym emocjom, a także pomocą w przebudzeniu się w twojej
istocie czystej Dharmy. Nosi to nazwę bezbłędnych nauk mahajany.
Bez względu na to za jak bardzo uczoną będą cię uważać w studiowaniu,
wyjaśnianiu nauk oraz medytacji, to jeśli twoja intencja będzie skupiać na
ośmiu światowych dharmach, (tyb: ‚jig rten chod brgyad)
Przywiązanie do zysku, przyjemności, pochwały i sławy, oraz awersja do
straty, bólu, obmowy i złej reputacji, wówczas twoja aktywność zostanie nazwana
praktyką czarnej dharmy. W każdym razie istotne jest medytowanie nad
pojawianiem się i egzystencją „Pojawianie się i egzystencja” odnosi się
do wszechświata ze wszystkimi czującymi istotami. jako magicznym
złudzeniem; nie należy więc pozwalać, aby przywiązanie i lgnięcie stawało
się coraz silniejsze. „Wielki jogin” to ktoś, kto po prostu uwolnił się od
przywiązania i lgnięcia.

Mistrz Padma powiedział: Szczęście i pomyślność wszystkich czujących istot
wypływa z nauk Buddy. Studiuj więc tantry, pisma oraz sutry i słuchaj słów
mistrzów.
Działania i wynikające z nich szczęście i cierpienie wzrastają jak
nasiona, odróżniaj więc pozytywne czyny od negatywnych.
Jeżeli nie zachowujesz ślubowań, zgnije korzeń twojej praktyki Dharmy.
Chroń swoje ślubowania i samaje tak jakby chodziło o twoje oczy.
W każdym razie, jeżeli podczas praktyki Dharmy nie posiadasz ufności,
twoje wysiłki pójdą na marne, a wszystko co zrobisz będzie daremne.
Istotne jest to, aby we wszystkim co się robi, uwolnić się od wątpliwości
i nieufności.

Mistrz Padma powiedział: Niektórzy ludzie nazywają siebie praktykującymi
tantrę i angażują się w nieokrzesane zachowanie, ale nie jest to działanie
tantryka.
Mahajana oznacza miłowanie wszystkich czujących istot z pozbawionym
stronniczości współczuciem.
Nie wystarczy uważać się za praktykującego tantrę, a następnie
powstrzymywać się od przyswajania sobie tego, co pozytywne i nie unikać
tego co negatywne.
Istotne jest, żeby wszyscy praktykujący tantrę doskonalili w sobie wielkie współczucie.
Jeżeli w twojej istocie nie powstanie współczucie, to choćbyś uważała się
za praktykującą Tajemną Mantrę. znajdziesz się na niebuddyjskich ścieżkach
o błędnych poglądach.

Mistrz Padma powiedział: Tajemna Mantra jest mahajaną. Mahajana oznacza
przynoszenie pożytku innym.
Aby przynieść pożytek innym, musisz zrealizować trzy kaje
(skt.trikaya; tyb: ‚bras bu’i sku gsum. Dharmakaja jest wolna od wymyślonych
przez umysł tworów i posiada 21 oświeconych właściwości. Sambhogakaja posiada
naturę światła i jest wyposażona w doskonałe, większe i mniejsze oznaki, które
mogą zobaczyć wyłącznie bodhisattwowie na dziesiątym stopniu. Nirmanakaja
manifestuje się w formach postrzegalnych zarówno przez czyste, jak i nieczyste
istoty). Aby osiągnąć trikaję,musisz skompletować dwa nagromadzenia (tyb: tshogs
gnyis).
Nagromadzenie zasługi z pomocą pojęć oraz nagromadzenie mądrości poza
pojęciami. Aby osiągnąć dwa nagromadzenia, musisz się ćwiczyć w
bodhiczitcie. Musisz praktykować nierozdzielność Fazy Rozwojowej i
Spełniającej.

Mistrz Padma powiedział: O Tajemnej Mantrze i pojeździe filozoficznym
Inne słowo dla nauk mahajany czyli pojazdu paramit. mowi się jako o
dwóch, ale ostatecznie są one jednym. Jeżeli brak ci poglądu lub
postępowania, zbłądzisz i staniesz się śrawaką. Schodź z poglądem,
wznosząc się zarazem z postępowaniem. Najistotniejszą rzeczą jest
praktykowanie tych dwóch jako jedności. Takie jest moje ustne wyjaśnienie.

SAMAJA

Na tym kończą się nauki o wznoszeniu się z postępowaniem.
Zostały one przekazane do spisania w wysoko położonej pustelni w Chimphu,
ósmego dnia ostatniego księżycowego miesiąca w Roku Zająca.

Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć powierzenia.

PRZYJĘCIE SCHRONIENIA

Mistrz Padmakara z Uddijany, który pojawił się w postaci osoby jako
Nirmanakaja, został zapytany przez księżniczkę z Kharchen, Panią Tsogyal:
Wielki Mistrzu, bądź tak miły, proszę, i nauczaj podstaw praktyki Dharmy,
dzięki której można zakończyć narodziny i śmierć, tej niewielkiej
przyczyny, która ma niezmierzony pożytek, metody łatwej do zastosowania i
nie wymagającej wiele trudu.
Mistrz, Nirmanakaja, odparł: Tsogyal, podstawą wszelkiej praktyki Dharmy
jest przyjęcie schronienia. Podporą wszelkiej praktyki Dharmy są Trzy
Klejnoty. Środkami, które pozwalają zakończyć narodziny i śmierć, są
przyjęcie schronienia wraz z uzupełniającymi go aspektami.

Pani Tsogyal zapytała: Na czym polega istotne znaczenie przyjęcia
schronienia? Jaka jest jego definicja? Ile jest rodzajów schronienia?
Mistrz odparł: Istotne znaczenie przyjęcia schronienia polega na
zaakceptowaniu Buddy, Dharmy i Sanghi jako twego nauczyciela, twojej
ścieżki i twoich współtowarzyszy na ścieżce, a następnie na ślubowaniu, że
osiągnie się ich owoc. W ten sposób przyjęcie schronienia oznacza
ślubowanie czyli akceptację. Dlaczego tego rodzaju akceptacja nosi nazwę
przyjęcia schronienia? Jest zwana przyjęciem schronienia, ponieważ
akceptacja Buddy, Dharmy i Sanghi jako podpory, schronienia i ochrony czy
też wybawienia, uwalnia z wielkiego strachu przed cierpieniem i
splamieniami. Na tym polega istotne znaczenie przyjęcia schronienia.
Definicja przyjęcia schronienia to poszukiwanie ochrony przed strachem
jaki budzą trzy niższe światy i od niższego poglądu wiary w ego w obrębie
przemijającego zbioru (skandha), co utrzymują niebuddyjscy
filozofowie.
Przy podziale możemy wyróżnić trzy rodzaje schronienia: zewnętrzny sposób
przyjęcia schronienia, wewnętrzny sposób przyjęcia schronienia i tajemny
sposób przyjęcia schronienia.

ZEWNĘTRZNY SPOSÓB PRZYJĘCIA SCHRONIENIA

Pani Tsogyal zapytała: Jeżeli chodzi o zewnętrzny sposób przyjęcia
schronienia, to co jest przyczyną chęci przyjęcia schronienia? W jakim
obiekcie przyjmuje się schronienie? Jakiego rodzaju osoba przyjmuje
schronienie? Jakie są sposoby albo metody, z pomocą których przyjmuje się
schronienie? Z jaką określoną postawą przyjmuje się schronienie?
Mistrz Padma odparł: Przyczyną chęci przyjęcia schronienia jest obawa
przed cierpieniem samsary, ufność w Trzy Klejnoty jako miejsca
schronienia, i, co więcej, zaakceptowanie Trzech Klejnotów jako obiektów
schronienia i obrońców schronienia. Poprzez te trzy pozwalasz powstać
intencji przyjęcia schronienia. Ogólnie mówiąc, schronienie pragnie się
przyjąć z powodu strachu przed śmiercią.
Jest tylu ludzi, którzy nie dostrzegają nawet tego, że połowa ich życia
przeminęła i którzy nawet przez chwilę nie pomyślą o swej przyszłości.
Tacy ludzie nie mają schronienia.
Gdybyś wiedziała, że nie umrzesz, lub miała pewność, że odrodzisz się w
postaci człowieka, nie byłoby potrzeby przyjmowania schronienia. Jednak
wskutek śmierci i transmigracji pojawia się przytłaczające cierpienie
niższych światów.
W jakim obiekcie przyjmuje się schronienie? Powinnaś przyjąć schronienie w
Trzech Klejnotach. Kto może doprowadzić do kresu narodziny i śmierć?
Wyłącznie wszechwiedzący Budda, wolny od wszelkich wad i posiadający
wszystkie doskonałe zalety. Dlatego też wyłącznie Dharma, której naucza
[Budda] i Sangha, która podtrzymuje Jego naukę, są w stanie zakończyć cykl
narodzin i śmierci u siebie i innych. Ponieważ są to jedyne obiekty
schronienia, powinnaś przyjąć schronienie właśnie w nich.
Na ogół jest wielu ludzi, którzy uważają, że nauki prawdziwie i doskonale
oświeconego nie są niczym więcej jak tylko słowami wróżbity i którzy,
znalazłszy się pod przymusem, poszukują schronienia u duchów. Takim
ludziom trudno jest przyjąć schronienie.
Jakiego rodzaju osoba przyjmuje schronienie? Jest to ktoś, kto wykazuje
zainteresowanie, oddanie i ufność, a także kto myśli o zaletach Trzech
Klejnotów. Powinno się posiadać trzy poniższe postawy:

Ponieważ samsara nie ma początku ani końca, muszę odwrócić się od niej już
w tej chwili! Bogowie niebuddystów itd., nie są obiektami mojego schronienia!
To sam wszechwiedzący Stan Buddy jest prawdziwym obiektem mojego
schronienia!

W ten szczególny sposób przyjmuje się schronienie.
Bezużyteczne jest, jeżeli podczas przyjmowania schronienia angażuje się
wyłącznie wargi. Wówczas jest to tylko puste mamrotanie. Nie jest pewne
dokąd cię to doprowadzi.
W jaki sposób przyjmuje się schronienie? Schronienie powinnaś przyjmować z
wypełnionym szacunkiem ciałem, mową i umysłem. Schronienie należy
przyjmować z tymi trzema myślami: strachem przed niższymi światami i
samsarą, zaufaniem do pochodzących od Trzech Klejnotów błogosławieństw
oraz niezachwianą ufnością i współczuciem.
Osoba, która wierzy, że to życie jest doskonałe i że następne również
będzie takie, po prostu umrze, tylko myśląc o praktyce Dharmy. Samo
myślenie nie wystarczy.
W tym kontekście powinnaś poznać rytuały przyjęcia schronienia.
Z jakim szczególnym nastawieniem przyjmuje się schronienie? Powinnaś
przyjąć schronienie z poczuciem odpowiedzialności dla dobra innych. Z
tą postawą powinnaś przyjąć schronienie, ponieważ prawdziwego i pełnego
oświecenia nie osiągnie się poprzez samo wyrzeczenie się samsary i chęć
zdobycia rezultatów Nirwany.

Przyjmuję schronienie, aby wyzwolić wszystkie czujące istoty z cierpienia
samsary, dopóki ja i wszystkie czujące istoty trzech światów nie osiągną
najwyższego oświecenia!

Mówiąc ogólnie, wszelkie życzenia są dualistycznymi życzeniami.
Przyjęcieschronienia bez uwolnienia się od dualistycznego związania,
(tyb: ‚dzin pa ; Mentalny akt uchwycenia się materialnego obiektu,
doświadczenia, pojęcia lub zbioru filozoficznych idei) jest
niewystarczające.

Wówczas Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak wielu rodzajów treningu wymaga
zewnętrzny sposób przyjęcia schronienia?
Mistrz odpowiedział: Wkrótce po przyjęciu schronienia musisz zacząć
skutecznie praktykować osiem rodzajów treningu, aby uchronić swoje
zobowiązania od zwyrodnienia.

[Pani Tsogyal] zapytała: Jakich jest tych osiem rodzajów treningu?
[Mistrz] odparł: Po pierwsze, są to trzy specjalne rodzaje treningu: Po
przyjęciu schronienia w Buddzie, nie powinnaś skłaniać się przed innymi
bogami; po przyjęciu schronienia w Dharmie, powinnaś przestać szkodzić
czującym istotom; po przyjęciu schronienia w Sandze, nie powinnaś
współdziałać z niebuddystami. Takie są trzy specjalne rodzaje treningu.
Chcąc to przybliżyć należy powiedzieć, że jeżeli po przyjęciu schronienia
w Buddzie pokłonisz się światowym bogom takim jak Mahadewa, Wisznu,
Maheśwara czy inni, twoje ślubowanie schronienia zostanie złamane. Jeżeli
udajesz się po schronienie do takich bogów, niszczysz swoje ślubowanie
schronienia.
Po drugie, jeżeli po przyjęciu schronienia w Dharmie angażujesz się w
zabijanie, oznacza to, że twoje ślubowanie schronienia zostaje
definitywnie zniszczone. Zostaje ono zniszczone nawet wtedy gdy po prostu
bijesz inne istoty w gniewie, zniewalasz je, przekłuwasz im nosy, więzisz
je w oborze, wyrywasz im włosy, zabierasz wełnę, itd.
Po trzecie, jeżeli po przyjęciu schronienia w Sandze dotrzymuje się
towarzystwa ludziom, którzy utrzymują pogląd eternalistyczny lub
nihilistyczny i postępują stosownie do niego, jest to równoznaczne ze
złamaniem ślubowania. Jeżeli twój pogląd i postępowanie pozostają w
zgodzie z nimi, twoje ślubowanie schronienia zostaje zniszczone.
W każdym razie przyjęcie schronienia zawiera w sobie całą praktykę Dharmy.
Ludzie o błędnych poglądach nie posiadają tego zrozumienia.
Istnieje też pięć ogólnych rodzajów treningu.
1. Na początku praktyki złóż bogate ofiary z dużej ilości najlepszego
jedzenia i picia. Czternastego dnia [księżycowego miesiąca] ofiaruj je
Cennym [Klejnotom] i błagaj ich, aby przybyli po nie. Następnie złóż
ofiary piętnastego dnia. Istnieją cztery rodzaje ofiar: ofiarowanie
pokłonów, ofiarowanie materialnych obiektów, ofiarowanie pochwał i
ofiarowanie praktyki.
Na początku mamy ofiarowanie pokłonów. Stań wyprostowana i złącz ręce.
Myśląc o zaletach Buddów i bodhisattwów wyobraź sobie, że podczas
wykonywania pokłonów dotykasz ich stóp ozdobionych wzorem koła.
Z kolei mamy ofiarowanie materialnych obiektów. Złóż ofiary takie jak
całkowicie niczyje kwiaty i wizualizuj ofiary, jak również swoje ciało.
Śpiewaj melodyjne pochwały.
Ofiarę z praktyki czyni się z aspiracją, że korzenie czyli twoje zalety
wynikające z doskonalenia bodhiczitty nierozdzielności współczucia i
śunjaty, mogą posłużyć dla osiągnięcia oświecenia dla pożytku wszystkich
czujących istot.
Mistrz Padma powiedział: Trzy Cenne [Klejnoty] nie odczuwają nawet
atomu potrzeby miseczki z wodą czy szacunku. Celem składania ofiar jest
umożliwienie ci otrzymania świetlnych promieni Buddów.
Odnośnie ofiary najlepszego jedzenia i picia, przygotuj trzy stosy
pożywienia w najlepszym rodzaju i trzykrotnie wypowiedz OM AH HUNG.
Wyobraź sobie, że wskutek tego twoje ofiary stają się oceanem nektaru.
Następnie wizualizuj swojego jidama w otoczeniu nieskończonego
zgromadzenia Trzech Cennych [Klejnotów] i wyobraź sobie, że składasz im w
ofierze ten nektar, prosząc ich, aby go zaakceptowali. Jeżeli nie
potrafisz ofiarować go w ten sposób, po prostu złóż ofiary, mówiąc:
„Zaakceptujcie to, Cenne [Klejnoty]!”
Jeżeli nie masz niczego do ofiarowania, powinnaś przynajmniej codziennie
ofiarować miseczki z wodą. Jeżeli tego nie uczynisz, twoje ślubowanie
schronienia zwyrodnieje.
Cenne [Klejnoty] nie potrzebują tych ofiar materialnego pożywienia w ten
sam sposób jaki czujące istoty. Torma pożywienia sprawi, że skompletujesz
nagromadzenia, nawet tego nie zauważając.

2. Drugi rodzaj treningu polega na nie porzucaniu wzniosłych Cennych
[Klejnotów] nawet za cenę własnego ciała, życia czy wartościowego daru.
Odnośnie nie porzucenia schronienia nawet za cenę własnego ciała: Choćby
ktoś groził, że wydłubie ci oczy, obetnie nogi, uszy, nos czy ramiona,
powinnaś mu raczej pozwolić, aby to zrobił, niż porzucić Cenne [Klejnoty].
Odnośnie nie porzucania schronienia nawet za cenę swego życia: Nawet jeśli
ktoś grozi ci, że cię zabije, powinnaś mu raczej pozwolić na to, niż
porzucić Cenne [Klejnoty].
Odnośnie nie porzucania schronienia na rzecz wartościowego daru: Nawet
jeśli w zamian za porzucenie schronienia masz obiecany cały świat
wypełniony cennymi kamieniami, nie powinnaś wyrzekać się schronienia.
3. Trzeci rodzaj treningu polega na tym, że bez względu na to, co się z
tobą dzieje, czy jesteś chora, doświadczasz ubóstwa, czy żyjesz w
wygodzie, czy jesteś szczęśliwa czy smutna, powinnaś przygotować mandalę
oraz pięć rodzajów ofiar i ofiarować je Trzem Klejnotom. Następnie
przyjmij schronienie i zwróć się z tą prośbą:

Święty mistrzu, wielki dzierżycielu wadżry, wszyscy Buddowie i
Bodhisattwowie, słuchajcie mnie, proszę! Oby wszystkie moje choroby i to
co zostało spowodowane przez duchy i negatywne siły, nigdy nie miało
miejsca. Stwórzcie, proszę, spokój, pomyślność i dobro.

Poza tym odpowiednią rzeczą jest gromadzenie zasługi poprzez odczytywanie
na głos świętych pism, śpiewy i ofiarowanie torm, ponieważ tego rodzaju
praktyki należą do podstaw przyjęcia schronienia. Jeżeli nic nie pomaga,
nie pozwól, żeby pojawiły się błędne poglądy i nie myśl: „Cenne [Klejnoty]
nie błogosławią! Dharma jest nieprawdziwa!” Zamiast tego pomyśl: „Poczuję
się lepiej, kiedy moja negatywna karma się wyczerpie!” Nie postępując
innymi ścieżkami, takimi jak wróżbiarstwo czy rytuały szamanistyczne,
angażuj się wyłącznie w przyjęcie schronienia.
4. Bez względu na to, w jakim kierunku podróżujesz, pamiętaj o Buddach i
bodhisattwach, składaj im ofiary i przyjmuj schronienie. Jeżeli na
przykład jutro wyruszasz na wschód, już dzisiaj przygotuj mandalę i złóż
ofiary, a także przyjmij schronienie w Buddach i bodhisattwach tego
kierunku.
Jakie prośby należy zanosić? Przed wyruszeniem w drogę, powinnaś odmówić
poniższe słowa:

Mistrzu, dzierżycielu wadżry, wszyscy Buddowie i bodhisattwowie,
wysłuchajcie mnie, proszę! Powstrzymajcie, proszę, przeszkody spowodowane
przez ludzi i istoty pozaludzkie i sprawcie, żeby od chwili, w której
opuszczę to miejsce aż do chwili dotarcia do miejsca przeznaczenia,
wszystko przebiegało pomyślnie.

Jeżeli nie zrobisz tego na dzień przed odjazdem, powinnaś to uczynić w
chwili wyruszenia w drogę. Jeżeli w czasie odjazdu nie pamiętasz o
przyjęciu schronienia po dziesięciu lub siedmiu krokach od chwili
opuszczeniu domostwa, twoje ślubowanie schronienia zostaje zniszczone.
Jeżeli raz powierzysz swój umysł schronieniu, niemożliwe jest, abyś
została oszukana.
5. Pomyśl o pozytywnych cechach, jakie wypływają z przyjęcia schronienia i
ćwicz się w tym raz po raz. Po przyjęciu schronienia w Trzech Cennych
[Klejnotach], uważaj je za miejsce nadziei i patrz na nie jako swoje
miejsce zaufania. Uważaj Trzy Cenne [Klejnoty] za jedyne źródło
schronienia i zwracaj się do nich z błaganiem. Módl się do Trzech Cennych
[Klejnotów], prosząc je o błogosławieństwo.
Pomyśl o tym, że twoje przedstawienie reprezentujące Trzy Klejnoty – bez
względu na to, czy jest to gliniany posążek, płaskorzeźba, obraz, stupa,
księga Dharmy, itd. – jest Dharmakają. Możliwe jest, że istota Dharmakaji
zostanie niespodziewanie zrealizowana podczas wykonywania pokłonów,
składania ofiar czy zanoszenia próśb. Ale nawet jeśli tak się nie zdarzy,
to ktoś kto robi pokłony, składa ofiary Trzem Klejnotom i stwarza z nimi
karmiczny związek, w przyszłości stanie się uczniem Buddy.
Mistrz Padma powiedział: Jeżeli pojawią się w tobie zalety i szczęście
oświeconych, uważaj je za błogosławieństwa twojego mistrza i Cennych
[Klejnotów]. Myśląc w ten sposób, otrzymasz błogosławieństwo. Bez względu
na to, na jakie problemy napotkasz, uważaj je za własną negatywną karmę.
Położy to kres całej twojej negatywnej karmie. Ogólnie mówiąc, jeżeli nie
powierzysz swojego umysłu Cennym [Klejnotom], ale będziesz utrzymywać
błędny pogląd, myśląc: „Cenne [Klejnoty] nie udzielają błogosławieństw!”,
jest możliwe, że nie wydostaniesz się z najniższych piekieł.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jakie pozytywne właściwości wypływają z
przyjęcia schronienia?
Mistrz odparł: Przyjęcie schronienia zawiera w sobie osiem pozytywnych
właściwości.
1. Wstępujesz do buddyjskiej grupy. Po przyjęciu schronienia w Trzech
Klejnotach zwą cię buddystą. Bez przyjęcia schronienia nie zaliczasz się
do buddyjskiej grupy, nawet jeśli uważasz się za świętą osobę, wielkiego
medytującego, czy uosobienie Buddy.
2. Stajesz się odpowiednim naczyniem dla wszystkich ślubowań, jak na
przykład ślubowania indywidualnego wyzwolenia. W związku z tym, jeśli
utracisz swoje ślubowanie schronienia, mówi się, że wszystkie oparte na
nim ślubowania zostają również zniszczone.
Chcąc je odnowić, wystarczy odnowić ślubowania schronienia. Oznacza to, że
wystarczy złożyć ofiary Trzem Klejnotom i w ich obecności złożyć
ślubowanie.
Zanim złoży się jakiekolwiek ślubowanie – od ślubowań składanych na jeden
dzień aż do ślubowań Tajemnej Mantry – należy przyjąć schronienie.
Przyjęcie schronienia jest więc przyczyną, która umożliwi ci stanie się
odpowiednią podstawą dla wszystkich rodzajów ślubowań.
3. Ślubowanie przyjęcia schronienia w Trzech Klejnotach zmniejsza i
kładzie kres wszystkim karmicznym zaciemnieniom, nagromadzonym w toku
wszystkich poprzednich żywotów. Oznacza to, że dzięki specjalnemu
przyjęciu schronienia twoje zaciemnienia zostaną całkowicie oczyszczone,
podczas gdy ogólne przyjęcie schronienia powoduje zmniejszenie się ilości
zaciemnień.
I znowu, kiedy powstanie w tobie autentyczne poczucie przyjęcia
schronienia, karmiczne zaciemnienia zostaną całkowicie oczyszczone,
natomiast same słowa przyjęcia schronienia sprawią, że zaciemnienia się
zmniejszą.
Ponadto, jeżeli schronienie przyjmujesz przez cały czas, podczas
chodzenia, stania, leżenia i siedzenia, wówczas karmiczne splamienia
zostaną całkowicie oczyszczone, podczas gdy przyjęcie schronienia od czasu
do czasu powoduje ich zmniejszenie.
4. Zdobędziesz ogromną zasługę. Światowa zasługa długiego życia, dobrego
zdrowia, splendoru, majestatycznej godności i wielkiego bogactwa, itd.,
posiada swoje źródło w przyjęciu schronienia. Również ponadświatowe,
niezrównane oświecenie powstaje z przyjęcia schronienia.
5. Uodpornisz się na ataki ze strony ludzi, istot pozaludzkich i
pojawiających się w tym życiu przeszkód. Mówi się, że jak tylko powstanie
w tobie autentyczne współczucie, w tym życiu nie napotkasz na przeszkody
ze strony ludzi. Nie skrzywdzą cię również istoty pozaludzkie, takie jak
nagowie i złośliwe duchy.
6. Osiągniesz spełnienie wszystkiego, czego mogłabyś sobie tylko zażyczyć.
Kiedy w twojej istocie powstanie autentyczne przyjęcie schronienia,
niemożliwe jest nie spełnienie pragnień. Krótko mówiąc, dzięki zaufaniu
obiektom schronienia osiąga się spełnienie pragnień, tak jak wtedy gdy
zanosi się prośby do klejnotu spełniającego życzenia.
7. Nie spadniesz do niższych światów, nie spotkają cię złe przeznaczenia,
nie znajdziesz się też na wypaczonych ścieżkach. „Trzy niższe światy”
oznaczają sfery piekieł, głodnych duchów i zwierząt. „Złe przeznaczenia”
odnoszą się do odrodzenia się w miejscach pozbawionych Dharmy, na przykład
wśród pierwotnych plemion pogranicza. „Wypaczone ścieżki” odnoszą się do
niebuddyjskich filozofii. Mówi się, że chcąc uniknąć znalezienia się w
tych sytuacjach, należy po prostu przyjąć schronienie.
8. Ostateczny pożytek, jaki z tego wypływa, polega na szybkim osiągnięciu
prawdziwego i pełnego oświecenia. I po co w ogóle wspominać o innych,
płynących z tego pożytkach!
W mahajanistycznych naukach Tajemnej Mantry mówi się, że można osiągnąć
oświecenie w tym ciele w ciągu jednego życia. Oznacza to, że bez wątpienia
możesz szybko osiągnąć oświecenie. Konieczne więc jest odcięcie błędnych
koncepcji myślenia, że wystarczy przyjąć schronienie od czasu do czasu.
Schronienie należy przyjmować raz po raz, w dzień i w nocy. Wówczas z
pewnością szybko osiągniesz prawdziwe i całkowite oświecenie.

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli nie szczędzisz trudów, aby przyjmować
schronienie, nie potrzebujesz praktykować wielu innych nauk. Nie ma
wątpliwości, że osiągniesz owoc oświecenia.
Pani Tsogyal ponownie spytała mistrza: Na czym polega bieżąca praktyka
przyjmowania schronienia?
Mistrz odparł: Bieżące zastosowanie przyjęcia schronienia jest
następujące: Na początku, nadaj kształt aspiracji, myśląc:

Ugruntuję wszystkie czujące istoty w całkowitym oświeceniu. Aby to
uczynić, skompletuję nagromadzenia, oczyszczę splamienia i przeszkody. W
tym celu, począwszy od tej chwili aż do osiągnięcia oświecenia będę
przyjmował schronienie!

Następnie nie rozpraszając się trzykrotnie powtórz:

W najwyższym ze wszystkich ludzi, we wszystkich Buddach dziesięciu
kierunków, począwszy od tej chwili aż do osiągnięcia całkowitego
oświecenia. ja i wszystkie niezliczone czujące istoty przyjmuję
schronienie.
W najwyższym ze wszystkich spokoju, w którym nie ma przywiązania, w
naukach Dharmy dziesięciu kierunków, począwszy od tej chwili aż do
osiągnięcia całkowitego oświecenia, ja i wszystkie niezliczone czujące
istoty przyjmujemy schronienie .
W najwyższym ze wszystkich zgromadzeń, w członkach szlachetnej Sanghi,
która znajduje się poza upadkiem i zamieszkuje w dziesięciu kierunkach,
począwszy od tej chwili aż do osiągnięcia najwyższego oświecenia, ja i
wszystkie niezliczone czujące istoty przyjmujemy schronienie.

Potem bez rozproszenia powtórz wiele razy:

Przyjmuję schronienie w Buddzie.
Przyjmuję schronienie w Dharmie.
Przyjmuję schronienie w Sandze.

Następnie trzykrotnie powtórz poniższą prośbę:

Trzy Cenne [Klejnoty], ochrońcie mnie, proszę, od lęków tego życia.
Ochrońcie mnie, proszę, od strachu przed niższymi światami. Ochrońcie
mnie, proszę, od wstąpienia na wypaczone ścieżki!

Pod koniec powiedz:

Obym dzięki moim korzeniom zasługi osiągnął Stan Buddy i przyniósł pożytek
istotom!

W ten sposób powinnaś dedykować zasługę.

Pani Tsogyal spytała Nirmanakaję, mistrza Padmakarę: Jaka jest metoda
przyjmowania ślubowania schronienia?
Mistrz odparł: Należy robić pokłony i okrążać mistrza, który posiada
ślubowanie schronienia, ofiarować mu kwiaty i powiedzieć poniższe słowa:

Wysłuchaj mnie, proszę, mistrzu. Wysłuchajcie mnie, proszę, Buddowie i
Bodhisattwowie dziesięciu kierunków. Począwszy od tej chwili aż do
osiągnięcia całkowitego oświecenia, ja, ………. W tym miejscu wstaw
swoje świeckie imię. przyjmuję schronienie w najwyższym spośród
wszystkich ludzi, w miliardzie prawdziwie doskonałych Buddów.
Przyjmuję schronienie w naukach mahajany, w najwyższym ze wszystkich
spokoju, w którym nie ma przywiązania.
Przyjmuję schronienie w najwyższym ze wszystkich zgromadzeń, w Sandze
szlachetnych Bodhisattwów, którzy nie mogą upaść i stoczyć się ze ścieżki.

Ślubowanie otrzymasz przy trzecim powtórzeniu tych słów. Zrób pokłony i
rozsyp kwiaty. Następnie praktykuj to co wyjaśniono powyżej i poczyń
wysiłek, aby przyjąć schronienie.
To było wyjaśnienie zewnętrznego sposobu przyjmowania schronienia wraz z
jego zastosowaniem.

Pani Tsogyal spytała mistrza: W jaki sposób schronienie ochrania tego kto
je przyjął?
Mistrz odparł: Każdy kto praktykuje we właściwy sposób, po przyjęciu
schronienia w podany powyżej sposób, będzie dokładnie chroniony przez Trzy
Klejnoty. Dlatego też, jeśli obawiasz się, że zboczysz na niewłaściwą
ścieżkę i modlisz się o spotkanie autentycznej ścieżki, z pewnością ją
spotkasz. Będziesz również chroniona od lęków tego życia.
Kiedy w twojej istocie powstaną wszystkie właściwości przyjęcia
schronienia, nie powinnaś być zadowolona i poprzestać na tym. Coraz
bardziej powiększaj pojawiające się w tobie właściwości. Powinnaś
użyć wszystkich właściwości, jakie powstaną w twoim umyśle do
skompletowania nagromadzeń i oczyszczenia splamień. Kiedy podejmujesz
taki wysiłek, powstaje pełna miara zdolności.
Wszyscy ludzie, którzy nie czują skłonności do tego, by pojawiły się u
nich głębokie właściwości takie jak [wgląd w] pustkę czy mandalę bóstw
wewnątrz ich istoty, dzięki samemu przyjęciu schronienia mogą nadal
oczyścić swoje splamienia i skompletować nagromadzenia.
Możesz więc dowodzić, że jeżeli jest się chronionym przez przez przyjęcie
schronienia w taki sposób, czyż nie oznacza to, że Buddowie pojawiają się
i prowadzą wszystkie czujące istoty? Odpowiedź jest taka, że Buddowie nie
mogą własnymi rękami wyprowadzić poza samsarę wszystkich czujących istot.
Gdyby Buddowie ze swym wielkim współczuciem i skutecznymi środkami
byli w stanie to zrobić, już uwolnili by wszystkie istoty bez żadnego
wyjątku.
Możesz wobec tego zapytać, przez co jest się chronionym? Odpowiedź brzmi:
jest się chronionym przez [praktykę] Dharmy.
Kiedy w twojej istocie powstało przyjęcie schronienia, nie potrzebujesz
praktykować innych nauk. Jest niemożliwe, żeby nie chroniło cię
współczucie Trzech Klejnotów. Po przyjęciu schronienia jest się równie
nieustraszonym jak wtedy gdy posiada się doskonałą ochronę.
W ten sposób Mistrz Padma wyjaśnił Pani Tsogyal zewnętrzny sposób
przyjęcia schronienia.

WEWNĘTRZNY SPOSÓB PRZYJĘCIA SCHRONIENIA

Nirmanakaja, mistrz Padmakara, został zapytany przez księżniczkę z
Kharchen, Panią Tsogyal: W jakich wewnętrznych obiektach przyjmuje się
schronienie? Jakiego rodzaju osoby przyjmują schronienie? Jaka jest metoda
przyjęcia schronienia? Jaką szczególną postawę wymaga przyjęcie
schronienia i jak długo trwa? Jakich okoliczności wymaga? Jaki jest jego
cel i jakie posiada właściwości?
Mistrz odparł: Odnośnie obiektów schronienia, powinnaś przyjąć schronienie
w guru, jidamie i dakini.
Osoba, która przyjmuje schronienie powinna być kimś kto przekroczył bramę
Tajemnej Mantry.
Sposób lub metoda polega na przyjęciu schronienia z oddaniem i pełnym
szacunku ciałem, mową i umysłem.
Odnośnie szczególnej postawy jaka wiąże się z przyjęciem schronienia,
powinnaś przyjąć schronienie, postrzegając guru jako Buddę, nie porzucając
jidama nawet za cenę życia i stale składając ofiary dakini.
Jeżeli chodzi o czas trwania, powinnaś przyjmować schronienie począwszy od
chwili pobudzenia Bodhiczitty w ceremonii inicjacji aż do osiągnięcia
stanu dzierżyciela wadżry.
Odnośnie okoliczności, powinnaś przyjąć schronienie z poczuciem oddania
dla Tajemnej Mantry.
Jeżeli chodzi o cel czy też właściwości płynące z przyjęcia schronienia,
to uczynią cię one odpowiednim naczyniem dla Tajemnej Mantry i otrzymania
nadzwyczajnych błogosławieństw.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Co należy praktykować, jeśli chodzi o
wewnętrzny sposób przyjęcia schronienia?
Mistrz odparł: Istnieje osiem rodzajów treningu. Najpierw mamy trzy
specjalne treningi.
1. Po przyjęciu schronienia w Guru, nie należy odczuwać wobec niego
wrogości czy nawet mieć zamiaru wyśmiewać się z niego.
2. Po przyjęciu schronienia w jidamie, nie powinnaś przerywać medytacji na
formę jidama czy recytacji jego mantry.
3. Po przyjęciu schronienia w dakini, nie należy łamać zobowiązania do
składania co pewien czas ofiar.
Pięć ogólnych rodzajów treningu jest następujących:
1. Pierwszą część wszystkiego, co jesz lub pijesz, poświęć jako nektar.
Ofiaruj je, wizualizując nad swoją głową postać Guru. Ofiaruj je,
wizualizując w ośrodku swego serca jidama, a w ośrodku pępka – dakinię.
Powinnaś się ćwiczyć, aby spożywać jedzenie w ten właśnie sposób.
2. Bez względu na kierunek, w którym podążasz, zanoś prośby do Guru,
jidama i dakini. Ponad koroną swojej głowy wizualizuj Guru. Wizualizuj
siebie jako jidama, a dakinie i strażników Dharmy jako swoją eskortę. W
ten sposób ćwicz się podczas chodzenia.
3. Nawet za cenę swego życia czy pod groźbą utraty kończyny, powinnaś
ćwiczyć się w tym, by uważać twojego Guru za tak cennego jak własne serce,
jidama za równie cennego jak własne oczy, a dakinię za tak cenną jak
własne ciało.
4. Bez względu na to co się zdarzy – czy będzie to choroba, kłopoty czy
wygoda, radość czy smutek – powinnaś się ćwiczyć w zanoszeniu próśb do
Guru, składaniu ofiar jidamowi i ofiarowywaniu pudż i torm dla dakini. Nie
powinnaś podążać za innymi od powyższych metodami, takimi jak wróżbiarstwo
czy szamanizm.
5. Wspominając zalety Guru, jidama i dakini, należy raz po raz przyjmować
schronienie. Dzięki przyjęciu schronienia w Guru, przeszkody zostają
oczyszczone. Dzięki przyjęciu schronienia w jidamie, osiąga się ciało
mahamudry. „Ciało mahamudry” odnosi się do przypominającej tęczę formy
osobistego jidama. Zob. rozdział „Trening umysłu w wadżrajanie”, dotyczący
czterech poziomów Vidjadhary. Dzięki przyjęciu schronienia w dakini,
osiągniesz siddhi.

Pani Tsogyal spytała Mistrza Padmę: Jakie zalety posiada wewnętrzny sposób
przyjmowania schronienia?
Mistrz Padma odparł: Przyjęcie schronienia w Guru chroni cię od kajdanów
konceptualnego umysłu. Oczyszczone zostają przeszkody niewiedzy i głupoty.
Doskonali się nagromadzenia wglądu i uważności, dzięki czemu osiąga się
spontaniczne urzeczywistnienie.
Przyjęcie schronienia w jidamie chroni cię od zwykłej percepcji, pozwala
na nagromadzenie samoistnej mądrości i osiągnięcie realizacji mahamudry.
Przyjęcie schronienia w dakini chroni od przeszkód i złych duchów.
Oczyszczona zostaje przeszkoda ubóstwa głodnych duchów, doskonali się
nagromadzenie braku przywiązania i wolności od lgnięcia, osiąga się też
spełnienie Sambhogakaji wielkiej błogości.

Pani Tsogyal spytała Mistrza Padmę: Na czym polega bieżąca praktyka
wewnętrznego sposobu przyjmowania schronienia?
Mistrz odparł: Najpierw należy wzbudzić w sobie dążenie do osiągnięcia
niezrównanego oświecenia. Potem wizualizuj guru, jidama i dakinię, którzy
zasiadają w niebie przed tobą, w kwiecie lotosu, na dysku słońca i
księżyca i powiedz trzy razy:

Korzeniu linii, panie Guru,
Źródło siddhi, bóstwo jidama,
Obdarzająca wspaniałymi błogosławieństwami dakini –
Skłaniam się przed Trzema Korzeniami.

Następnie skoncentruj swój umysł bez rozproszenia na Guru, jidamie i
dakini i powtarzaj:

Przyjmuję schronienie w Guru, jidamie i dakini.

Potem wznieś następującą prośbę:

Wszyscy Guru, jidamy i dakinie, obdarzcie mnie, proszę, błogosławieństwami
waszego ciała, mowy i umysłu!
Udzielcie mi przekazów mocy, proszę! Obdarzcie mnie najwyższymi i
zwykłymi siddhi! Okażcie swoją dobroć mnie, oddanemu wam dziecku!

Na koniec rozpuść Guru w szczycie swojej głowy, jidama w swoim ośrodku
serca, a dakinię w ośrodku pępka.

Pani Tsogyal spytała mistrza: W jaki sposób przyjmuje się wewnętrzne
ślubowanie schronienia?
Mistrz odparł: Ceremonia pierwszego przyjęcia schronienia przebiega w
sposób następujący: [Po pierwsze], ważne jest, aby otrzymać przekaz mocy.
Otrzymanie przekazu mocy jest już schronieniem. Jeżeli przyjmujesz
schronienie bez otrzymania przekazu mocy, wówczas rób pokłony przed Guru i
okrążaj go, ofiaruj mu kwiaty i powiedz:

Wysłuchaj mnie, proszę, mistrzu. Zgromadzenie jidamów, bóstw mandali,
dakinie i bóstwa orszaku, wysłuchajcie mnie, proszę. Począwszy od tej
chwili aż do osiągnięcia najwyższego poziomu mahamudry Vidjadhary, ja,
………., przyjmuję schronienie w korzeniu linii, u wszystkich
wzniosłych i świętych Guru.
Przyjmuję schronienie w źródle spełnienia, we wszystkich zgromadzeniach
jidamów.
Przyjmuję schronienie u wszystkich dakiń, które obdarzają doskonałymi
błogosławieństwami.

Ślubowanie schronienia otrzymuje się po trzykrotnym powtórzeniu tych słów.
To była ceremonia przyjęcia ślubowania. Przedstawiłem wewnętrzny sposób
przyjęcia schronienia.

TAJEMNY SPOSÓB PRZYJĘCIA SCHRONIENIA

Księżniczka z Kharchen, Pani Tsogyal spytała mistrza: Jeżeli chodzi o
tajemny sposób przyjęcia schronienia, to w jakim obiekcie należy
przyjmować schronienie? Jakiego rodzaju osoba przyjmuje schronienie? Z
pomocą jakich sposobów czy metod przyjmuje się schronienie? Z jaką
szczególną postawą przyjmuje się schronienie? Na jak długi okres czasu
przyjmuje się schronienie? Jaka okoliczność wiąże się ze schronieniem?
Jaki cel lub zaletę uwydatnia schronienie?
Mistrz odparł: Jeśli chodzi o obiekty tajemnego sposobu przyjęcia
schronienia, powinnaś przyjąć schronienie w poglądzie, medytacji i
działaniu.
Osoba, która przyjmuje to schronienie powinna być kimś o najwyższych
zdolnościach, kto pragnie osiągnąć oświecenie.
Odnośnie sposobu czy metody, należy przyjąć schronienie z pomocą środków
poglądu, medytacji, działania i rezultatu. Czyli że przyjmujesz
schronienie z poglądem posiadającym zaufanie, medytacją posiadającą
doświadczenie i działaniem posiadającym jeden smak.
Co do określonej postawy, to pogląd wolny od żądzy oznacza brak pragnienia
osiągnięcia Stanu Buddy czy odrzucenia samsary. Medytacja wolna od
skupienia się na czymś konkretnym, nie popadająca w stronniczość, nie może
być opisana przez jakiekolwiek zwyczajne słowa. Postępowanie wolne od
akceptacji i odrzucania nie popada pod zgoła żadną kategorię.
Schronienie przyjmuje się aż do osiągnięcia oświecenia.
Okoliczność polega na tym, że osoba przyjmująca schronienie nie pragnie
się już więcej odradzać.
Celem lub zaletą [przyjęcia schronienia] jest osiągnięcie całkowitego
oświecenia w tym życiu.

Pani Tsogyal spytała: Jakim praktykom należy się poświęcić w związku z
tajemnym sposobem przyjęcia schronienia?
Mistrz Padma odparł: Najpierw mamy trzy specjalne rodzaje treningu:
1. Odnośnie poglądu posiadającego realizację: Powinnaś ćwiczyć pewność
tego, że Stanu Buddy nie można nigdzie indziej osiągnąć, ponieważ
wszystkie czujące istoty i Buddowie mają tę samą podstawę. Dzięki
urzeczywistnieniu, że zjawiska i umysł nie różnią się od siebie, powinnaś
się ćwiczyć w ufności, że przejawienie i pustka są nierozdzielne.
2. Co do treningu w medytacji posiadającej doświadczenie: Nie pozwól, aby
twój umysł spoglądał na zewnątrz, nie koncentruj go również wewnątrz, ale
pozwól, żeby spoczywał w sposób naturalny, swobodny i wolny od punktów
odniesienia.
3. Odnośnie działania: Ćwicz się w nieprzerwanym doświadczeniu. Chociaż we
wszystkich czasach, podczas stania, poruszania się, leżenia i siedzenia,
nie ma niczego nad czym można by medytować, ćwicz się w tym, żeby nawet
przez chwilę się nie rozpraszać.

Istnieje siedem ogólnych rodzajów treningu:
1. Nie porzucaj swego mistrza, nawet po urzeczywistnieniu własnego umysłu
jako Buddy.
2. Nawet jeśli zrealizujesz, że zjawiska są umysłem, nie przerywaj
uwarunkowanych korzeni szlachetności.
3. Mimo iż nie obawiasz się piekła, unikaj popełniania choćby
najdrobniejszych negatywnych czynów.
4. Nie oczerniaj żadnych nauk, nawet jeśli nie nosisz się z zamiarem
osiągnięcia oświecenia.
5. Nawet jeśli osiągniesz najwyższe samadhi, nie bądź zarozumiały, ani nie
przechwalaj się.
6. Nie zaprzestawaj współczuć czującym istotom, nawet jeśli rozumiesz, że
jesteś nieoddzielna od innych.
7. Nawet jeśli zrealizujesz, że samsara i Nirwana są
nieoddzielne, praktykuj w odosobnionych miejscach.

Pani Tsogyal spytała mistrza, Nirmanakaję: W jaki sposób należy ochraniać
tajemny sposób przyjęcia schronienia i jakimi zaletami się oznacza?
Mistrz Padma odparł: Przyjęcie schronienia w poglądzie chroni cię zarówno
przed eternalizmem, jak i nihilizmem. Oczyszczone zostają przeszkody ze
strony błędnych poglądów i dualistycznych związań, udoskonalone
nagromadzenia świetlistej Dharmaty i osiągnięte nie zanikające siddhi
ciała, mowy i umysłu.
Przyjęcie schronienia w medytacji sprawia, że pogląd będzie również
chronił medytację. Oczyszcza przeszkody wynikające z głębokiego lgnięcia i
nawykowych tendencji, kompletuje nagromadzenia niedualnej jedności oraz
osiąga siddhi ufności i pierwotnego wyzwolenia.
Przyjęcie schronienia w działaniu ochroni cię od wypaczonego postępowania
i nihilistycznych poglądów. Oczyszcza przeszkody hipokryzji i głupoty,
doskonali nagromadzenia nie przywiązania podczas codziennej bieganiny i
pozwala na osiągnięcie siddhi przekształcania wszystkiego czego się
doświadcza w urzeczywistnienie.

Pani Tsogyal spytała Mistrza Padmę: Na czym polega bieżąca praktyka
tajemnego sposobu przyjmowania schronienia?
Mistrz odparł: W swej naturalnej swobodzie pogląd powinien być wolny od
lgnięcia i nie popadać w stronniczość i skrajności.
Medytacja powinna być wolna od dualistycznego związania konkretnością i
punktami odniesienia. Nie da się jej wyrazić z pomocą żadnych zwykłych
słów.
A zatem nie spoglądaj umysłem na zewnątrz, nie koncentruj go na swym
wnętrzu, lecz po prostu pozostaw go w naturalnej wolności od punktów
odniesienia.
Spoczywaj nie rozproszony w stanie nie kończącego się doświadczenia,
podczas chodzenia, stania, leżenia czy siedzenia.
Uczucia spełnienia czy ożywienia, poczucie pustki, uczucie błogości czy
przejrzystości – wszystkie one są przemijającymi doświadczeniami. Nigdy
nie powinno się ich uważać za coś zdumiewającego.
Kiedy pojawią się pobudzone, zaciemnione czy ospałe stany umysłu, użyj ich
jako treningu. Jakiekolwiek stany umysłu się pojawią, nie uważaj ich za
wadliwe.

Pani Tsogyal spytała: Jaki jest tajemny sposób przyjęcia schronienia?
Mistrz odparł: Robiąc przed mistrzem pokłony i okrążając go, podaruj mu
kwiaty. Uczeń powinien usiąść w pozycji ze skrzyżowanymi nogami i ze
współczuciem przyjąć ślubowanie doskonalenia Bodhiczitty dla pożytku
siebie i innych.
Następnie, koncentrując spojrzenie w przestrzeni i nie ruszając gałkami
ocznymi, umieść swoją wolną od dualistycznego związania świadomość – żywą,
przebudzoną, jasną i wszechprzenikającą – na postrzegającym czy
postrzeganym. Jest to sam z siebie pogląd posiadający ufność, medytacja
posiadająca doświadczenie i działanie posiadające towarzystwo! W ten
sposób powinno się to wyjaśniać. Potem medytuj zgodnie z podanym opisem.
To było wyjaśnienie tajemnego sposobu przyjęcia schronienia.

Nirmanakaja, mistrz Padma powiedział: To było moje ustne wyjaśnienie, w
którym zewnętrzne, wewnętrzne i tajemne nauki, wyższe i niższe poglądy,
jak również pojazd mantr i pojazd filozofii zostały skondensowane w
pojedynczy korzeń wewnątrz zewnętrznego, wewnętrznego i tajemnego sposobu
przyjęcia schronienia.
Jeżeli zastosujesz to w odpowiedni sposób, skierujesz się ku praktyce
Dharmy, twoja praktyka Dharmy stanie się ścieżką, a twoja ścieżka
przyniesie dojrzały rezultat. Księżniczko z Kharchen, powinnaś zrozumieć,
że tak to właśnie jest.

Na tym kończą się nauki dotyczące praktykowania przyjęcia schronienia jako
ścieżki.

SAMAYA. PIECZĘĆ, PIECZĘĆ, PIECZĘĆ.

BODHICZITTA.

NAUKI O PRZYJĘCIU WZBUDZONEJ BODHICZITTY JAKO ŚCIEŻKI

Wielki mistrz Padmakara jest emanacją Buddy Amitabhy. Po wyćwiczeniu swego umysłu
w licznych sutrach mahajany, kocha wszystkie istoty tak jak matka kocha swoje
jedyne dziecko. Działając zawsze dla pożytku innych, jest sternikiem, który
doprowadza do Nirwany wszystkie samsaryczne istoty. Nie proszony udziela
wyjaśnień wszystkim tym, którzy powinni zostać okiełznani. Jest królem bodhisattwów, który posiada wielkie współczucie.
Kiedy przebywał w Jaskini Lwiej Fortecy w Monkha, ja, Pani Tsogyal z
Kharchen, wzbudziłam bodhiczittę i nakierowałam umysł na najwyższe
oświecenie. Po ofiarowaniu wielkiemu mistrzowi mandali cennych substancji,
zwróciłam się do niego z tą prośbą: Emaho! Wielki mistrzu, nauczasz, że
jedyne znaczenie w naukach mahajany ma ćwiczenie się w bodhiczittcie,
doskonalenie miłości i współczucia dla wszystkich istot. Jak wobec tego
powinniśmy się angażować w trening Bodhiczitty?
Mistrz odparł: Tsogyal, jeżeli po wstąpieniu na ścieżkę mahajany nie
będziesz się ćwiczyć w bodhiczittcie, spadniesz do niższych pojazdów.
Dlatego istotne jest, aby zawsze pobudzać umysł, skupiać go na najwyższym
oświeceniu i dokładać starań w ćwiczeniach przynoszących innym pożytek.
Niezliczone, szczegółowe wyjaśnienia bodhiczitty zostały podane w sutrach
i tantrach mahajany. Kiedy bodhiczittę wyjaśnia się w zwięzły sposób w
związku z tymi naukami, dzielą się one na trzy sekcje: trening zewnętrzny,
trening wewnętrzny i trening tajemny.

ZEWNĘTRZNY TRENING BODHICZITTY

Pani Tsogyal zapytała: Jakie są metody zewnętrznego treningu?
Mistrz odparł: Istnieje dwanaście punktów zewnętrznego treningu.

1. Istota treningu bodhiczitty
2. Jej podziały
3. Jej definicja
4. Cechy charakterystyczne osoby
5. Obiekty, od których przyjmujesz ślubowanie
6. Ceremonia przyjęcia ślubowania
7. Pożytek wypływający z treningu
8. Powód treningu
9. Braki jakie płyną z nie uprawiania treningu
10. Reguły
11. Linia podziału pomiędzy utratą a posiadaniem ślubowania
12. Metoda odnowienia go, jeśli zostało złamane

[Pani Tsogyal] zapytała: Jakie są punkty, które opisałeś?

1. ISTOTA

Mistrz odparł: Istotą wzbudzenia bodhiczitty jest pragnienie osiągnięcia
niezrównanego oświecenia wraz ze złożeniem odpowiedniego ślubowania w celu
wyzwolenia z samsary wszystkich czujących istot.

2. PODZIAŁY

Sutry opisują wiele klasyfikacji podziałów, ale pokrótce mówiąc istnieją
dwa rodzaje [bodhiczitty]: [bodhiczitta] aspiracji i [bodhiczitta]
zastosowania. Aspiracja jest życzeniem spełnienia pożytku istot, ale samo
to nie wystarcza. Ważne jest, aby rzeczywiście zaangażować się w
przynoszenie pożytku wszystkim czującym istotom.
Wydaje się, że uprzedzeni, nie wolni od egoizmu ludzie, będą mieli spore
trudności ze wzbudzeniem bodhiczitty.

3. DEFINICJA

Definicja bodhiczitty: [bodhiczitta to] powstanie altruistycznej postawy,
która wcześniej nie powstała.
Ta postawa nie powstanie u tych istot, które nie skompletowały
nagromadzeń.

4. CECHY CHARAKTERYSTYCZNE OSOBY

Osoba, która angażuje się w trening bodhiczitty, powinna posiadać pewne
cechy charakterystyczne. W przeciwieństwie do śrawaków i pratjekabuddów
powinna podążać ku naukom mahajany. Dzięki wielkiej inteligencji powinna
być całkowicie uwolniona od wątpliwości. Powinna przyjąć schronienie w
mistrzu i Trzech Klejnotach i powinna odczuwać znużenie niewłaściwymi i
niższymi naukami. Powinna być w naturalny sposób spokojna i delikatna.
Ludzie Tybetu są wrogo nastawieni do Dharmy, ministrowie hołubią złe
skłonności, król jest naiwny; niewielu jest takich, którzy są odpowiednimi
odbiorcami nauk mahajany. Tsogyal, uwolnij się od stronniczości wobec
przyjaciół i wrogów.

5. OBIEKT

Obiekt, od którego przyjąłeś ślubowania bodhiczitty powinien być mistrzem,
który posiada bodhiczittę aspiracji i którego umysł wypełnia miłość i
współczucie. Powinien być nauczycielem, który nawet przez chwilę nie
działa dla własnego pożytku i który nie przekracza przyjętych reguł.
Jeżeli w tej mrocznej epoce nie postępuje się za kwalifikowanym mistrzem,
dostanie się w łapy Mary.

6. CEREMONIA

Ceremonia przyjęcia ślubowania bodhisattwy jest następująca. Po złożeniu
bogatych ofiar Trzem Klejnotom, piętnastego lub ósmego dnia rosnącego
księżyca w pomyślnym roku i miesiącu, okaż szacunek Sandze. Ofiaruj
ganaczakrę jidamowi. Złóż dakiniom, strażnikom Dharmy i duchom elementów
bogatą ofiarę tormy. Rozdaj wszystko co posiadasz i zgromadź ogromną ilość
zasługi.
Tego samego wieczoru ofiaruj mistrzowi zapłatę za inicjację. Z szacunku
dla mistrza uczniowie powinni kompletować nagromadzenia z pomocą siedmiu
czystych aspektów. Siedmioczęściowa praktyka obejmuje: wykonywanie pokłonów
przed Trzema Klejnotami, wyznanie negatywnych działań, składanie ofiar,
cieszenie się zaletami innych, prośbę o to by [Buddowie] obracali kołem Dharmy,
błaganie ich, aby nie odchodzili do Nirwany, oraz dedykowanie zasługi na rzecz
oświecenia wszystkich czujących istot.
W szczególności powinnaś w następujący sposób wyznać negatywne działania.
Na koronie swej głowy wizualizuj sylabę A. Za sprawą wypływającego
z niej światła, ugruntuj w oświeceniu Buddów wszystkie czujące istoty i
złóż ofiary wszystkim szlachetnym istotom. Dzięki światłu, które zostaje
ponownie wchłonięte w sylabę A, wchłoń nektar siddhi wszystkich
szlachetnych, który następnie rozpuszcza się w twoim ciele, mowie i
umyśle, spalając wszystkie negatywne czyny i zaciemnienia. Wyobrażając to
sobie, powiedz sylabę A 108 razy.
Wizualizuj, że światło promieniujące z sylaby HUNG w sercu istoty mądrości
jaka znajduje się w ośrodku serca mistrza, rozpuszcza się w twoim ciele,
mowie i umyśle, spalając wszystkie negatywne czyny. Myśląc o tym, powiedz
HUNG 108 razy.
Następnie wyznaj negatywności w słowach. Przypominając sobie wszystkie
negatywne czyny popełnione od nie mającego początku czasu w samsarze, ze
skruchą powtórz trzykrotnie poniższe słowa:

Mistrzu wadżry i wszyscy Vidjadharowie, zwróćcie na mnie uwagę!
Zgromadzenie jidamów wraz z orszakiem łagodnych i groźnych bóstw, zwróćcie
na mnie uwagę!
Zwycięzcy dziesięciu kierunków wraz z waszymi synami, zwróćcie na mnie
uwagę!
Matki dakinie strzegące nauk wraz ze strażnikami Dharmy, zwróćcie na mnie
uwagę!
W obecności tych, którzy są godni czci, ja, ………., ze skruchą
wyznaję wszystkie negatywne działania karmiczne jakie popełniłem siłą
błędnego myślenia, środkami ciała, mowy i umysłu, popełniając je samemu i
sprawiając, że popełniali je inni lub radując się z ich popełniania od nie
mającego początku czasu aż do teraz.

Wówczas postanów, że nie będziesz w przyszłości wykonywać negatywnych
działań. Powtórz powyższą prośbę, a następnie powiedz trzy razy:

Tak jak Tathagatowie i ich synowie w przeszłości, dzięki doskonałym
przykładom, jakie stanowiło ich życie i osiągnięte bhumi, odwrócił się od
negatywnych działań, tak i ja, ………., począwszy od tej chwili aż do
osiągnięcia istoty oświecenia, odwracam się od popełniania negatywnych
działań poprzez błędne myślenie. Ślubuję, że odtąd powstrzymam się od
nich.

Rzeczywiste pobudzenie bodhiczitty

Posiada ono dwie części. Pierwsza z nich jest dla początkującego i ma na
celu pobudzenie bodhiczitty aspiracji.
Uczeń powinien z głębi serca pobudzić autentyczną postawę, myśląc: „Aby
wyzwolić z oceanu cierpienia wszystkie czujące istoty samsary, osiągnę
niezrównane oświecenie!” A pod koniec powtarzania powyższych słów, należy
trzykrotnie powiedzieć:

Z postawą, która uważa wszystkie czujące istoty za moich ojców i matki,
braci i siostry, synów i córki, czy też moich nauczycieli i przyjaciół w
Dharmie, ja, ………., poczynając od tej chwili aż do osiągnięcia istoty
oświecenia, będę pobudzał zdecydowaną intencję wyzwalania wszystkich
istot, które nie zostały wyzwolone. Przeprawię [przez wody samsary] te
istoty, które się nie przeprawiły [na drugi brzeg], ulżę w cierpieniu tym,
których bólu nie uśmierzono i ugruntuję w nie posiadającym miejsca stanu
oświecenia Buddów wszystkie istoty, które nie wyszły poza cierpienie.
Wyzwalanie istot trzech niższych światów do stanu, w którym mogą
praktykować Dharmę; pomaganie istotom trzech wyższych światów w
przekraczaniu oceanu samsary i osiągnięcia wyzwolenia; przynoszenie ulgi
bodhisattwom, którzy osiągają bhumi.

Po drugie, w celu pobudzenia bodhiczitty zastosowania, właściwe jest
myślenie: Począwszy od tej chwili aż dopóki samsara nie opustoszeje, nie
pozwalając sobie choćby przez chwilę na rozproszenie, w rozmaity sposób
będę działał dla pożytku istot. Powtórz powyższą prośbę, a następnie
trzykrotnie powiedz:

Począwszy od tej chwili aż dopóki samsara nie opustoszeje, ja, ……….,
będę wytrwale pobudzał silną intencję do stopniowego treningu, spełnienia
przyrzeczenia i doskonalenia sześciu paramit i czterech magnetyzujących
środków. (tyb: bsdu ba’i dngos po bzhi) Cztery magnetyzujące
środki to: bycie szczodrym, wypowiadanie uprzejmych słów, udzielanie
odpowiednich nauk i zachowywanie zgodności pomiędzy słowami a czynami.
Tak jak Buddowie przeszłości i wszyscy Bodhisattwowie dzięki przykładom
doskonałego życia na ścieżce i osiągniętych bhumi, przyjęli główne i
dodatkowe ślubowania, w ten sam sposób również i ja będę się ćwiczył,
spełniał i doskonalił je. Uważaj mnie za Bodhisattwę, proszę!

Wówczas mistrz powie: „A więc bądź nim!”, a uczeń doda: „To jest właściwe!
To jest pełne znaczenia!” Po trzykrotnym powtórzeniu powyższych słów,
ślubowanie zostaje przyjęte.
Aby począwszy od chwili przyjęcia ślubowania zachować go w nienaruszonym
stanie, mistrz powinien wyjaśnić uczniowi reguły jakie się z nim wiążą.
Uczeń powinien wówczas ofiarować mistrzowi dar i wykonać dziękczynne
ofiarowanie.
Począwszy od tej chwili największą wagę ma podejmowanie stałych wysiłków w
pobudzaniu i treningu bodhczitty jak stabilnie płynąca rzeka.

7. POŻYTEK [Z BODHICZITTY]

Pożytki jakie płyną z treningu bodhiczitty są następujące. Wyniesiony
ponad śrawaków i pratjekabuddów, zostałeś obecnie włączony do zgromadzenia
praktykujących mahajanę. Wszystkie twoje przeszkadzające emocje, negatywne
czyny i zaciemnienia, zostały w samym swym korzeniu unicestwione.
Wszystkie pozytywne działania ciała, mowy i umysłu stają się przyczynami
tego co ma znaczenie, a w twojej istocie udoskonali się rozległe
nagromadzenie zasługi. Buddowie, bodhisattwowie i wielcy strażnicy Dharmy
będą zawsze spoglądać na ciebie bacznym okiem. Wszystkie czujące istoty
bedą cię kochać jak własne dziecko i dostrzegą w tobie piękno. Nigdy nie
oddzielisz się od nauk mahajany.
Krótko mówiąc, szybko spełnisz najwyższe właściwości Stanu Buddy i
przebudzisz w sobie prawdziwe i całkowite oświecenie. Właściwości te są
niepojęte, dlatego po prostu wytrwaj w tym.

8. POWÓD TRENINGU

Skoro wystarczy samotnie wyzwolić się z samsary, to dlaczego należy
wyzwalać z samsary wszystkie czujące istoty? Ponieważ wszystkie istoty są
twoimi rodzicami, to zacięgnięty wobec nich dług wdzięczności jest
nieprawdopodobnie wielki i dlatego, aby odpłacić za ich dobroć,
potrzebujesz treningu.
Ich dobroć utworzyła podstawę dla twojego życia i ciała; za jej sprawą od
dziecka otrzymywałaś najlepsze pożywienie i napoje; dla twojego pożytku
znosili wszelkie trudności i cały ból; miłowali cię bardziej niż sami
siebie, bardziej nawet niż własne serca.
Co więcej, wyposażyli cię w bogactwo i posiadłości, edukowali cię,
związali cię ze świętą Dharmą, itd. Z powodu niezrównanej, wielkiej
dobroci tych rodziców, musisz ich wszystkich wyzwolić z samsary. Skoro
wszystkie czujące istoty posiadają tę podstawową przyczynę, istotę
oświecenia, jesteś również z nimi związana i musisz je wszystkie wyzwolić
z samsary.
Tsogyal, jeżeli pragniesz szczęścia wyłącznie dla samej siebie oznacza to,
że nie masz związku z doskonałym Stanem Buddy.

9. BRAKI NIE UPRAWIANIA TRENINGU

Wady, jakie płyną z nie uprawiania treningu są następujące. Po spadnięciu
na poziom śrawaki czy pratjekabuddy, przy osiąganiu wielkiego oświecenia
napotykasz na przeszkody; wszystkie wykonywane przez ciebie działania
okażą się daremne; cała zasługa jaką nagromadziłeś w przeszłości, zostanie
wyczerpana; to co robisz, będzie hamowane przez duchy; inni będą czuli
niechęć i wrogość wobec ciebie. Krótko mówiąc, twoje życzenia nigdy się
nie spełnią, itd. Wady [nie praktykowania bodhiczitty] są więc
niezliczone.
Tsogyal, jakże głupie jest oczekiwać, by praktykujący mahajanę nie
posiadał bodhczitty.

10. REGUŁY

Istnieją dwa rodzaje reguł, jakich należy przestrzegać. Jeśli chodzi o
bodhiczittę aspiracji, musisz raz po raz ćwiczyć się w bodhiczitcie z
intencją nie porzucania nigdy czujących istot. bodhiczitta aspiracji
zostaje osłabiona, jeżeli:
* Poprzedzona przez intencję odrzucenia innej czującej istoty, wpadasz w
gniew lub uderzasz inną osobę i pozwalasz, aby po tym fakcie minął jeden
dzień, w którym nie zastosowałaś antidotum.
* Poprzedzona przez intencję oszukania swego mistrza, nauczyciela,
przyjaciela w wadżry lub kogokolwiek innego kto wart jest szacunku,
oszukujesz ich i pozwalasz, aby po tym fakcie minął jeden dzień, w którym
nie zastosowałaś antidotum.
* Powodujesz, aby ktoś żałował tego, że zgromadził ogromną ilość zasługi,
będącą źródłem radości, a nie żalu. Ma to miejsce wtedy gdy – poprzedzona
intencją spowodowania u niego uczucia żalu – mówisz: „Istnieje coś
większego ponad to! To nie jest czymś doskonałym.”
* Motywowana gniewem, wypowiadasz słowa krytyki pod adresem bodhisattwy,
który rozwinął bodhiczittę.
* Bez współczucia oszukujesz inną czującą istotę.
Jeżeli pozwolisz na to, by po wykonaniu któregokolwiek z pięciu powyższych
wypaczonych działań minął dzień i w tym czasie nie zastosujesz
odpowiedniego antidotum, wówczas oznacza to złamanie bodhiczitty
aspiracji.
Tsogyal, przyjmując ślubowania, których nie jesteś w stanie dotrzymać,
możesz się doprowadzić do zguby. Ponadto istnieje pięć działań, które
powinno się wykonywać.
1. Antidotum na okazywanie gniewu lub bicie czujących istot polega na tym,
że powinnaś być zawsze łagodna, delikatna i próbować im pomagać.
2. Antidotum na oszukiwanie kogoś kto wart jest szacunku powinna być
sumienność i nie kłamanie, nigdy, nawet za cenę życia.
3. Antidotum na nakłanianie innych do odczuwania żalu jest ugruntowanie w
szlachetności wszystkich czujących istot, co prowadzi do wielkiego
oświecenia Buddów.
4. Antidotum na krytykowanie innych w gniewie powinno być wychwalanie
wszystkich praktykujących mahajanę i uważanie ich za własnych nauczycieli.
5. Antidotum na oszukiwanie czujących istot powinno być wzięcie własnego
umysłu na świadka i z czystą intencją postępowanie za tymi, którzy są
stanowczy.
Postępując w ten sposób staniesz się dzierżawcą nauk Śakjamuniego, mimo iż
odrodziłaś się jako kobieta.

Po drugie, reguły bodhiczitty zastosowania zostaną wyjaśnione w trzech
punktach: (1) porzucenie dziesięciu negatywności; (2) dziesięć pozytywnych
działań, które są antidotum; i (3) dziesięć paramit, w jakie należy się
angażować.

DZIESIĘĆ NEGATYWNOŚCI

Wśród dziesięciu negatywności najpierw wyróżniamy trzy fizyczne czyny:
zabijanie, branie tego co nie zostało dane oraz niewłaściwe postępowanie
seksualne.

ZABIJANIE

Istotą zabijania jest przerwanie ciągłości życia. Istnieją trzy rodzaje
[zabijania] ustanawiane przez trzy trucizny.
1. Zabijanie wskutek pragnienia oznacza rzeź zwierząt motywowaną
pragnieniem zdobycia ich mięsa, skóry, itd.
2. Zabijanie z gniewu oznacza na przykład zamordowanie kogoś innego ze
złośliwą intencją.
3. Zabijanie z powodu złudzenia oznacza zabójstwo bez intencji, co ma
miejsce na przykład wtedy gdy dziecko zabija ptaka lub mrówka umiera
wskutek nadepnięcia na nią.
Czujące istoty, które nie są wolne od tych trzech trucizn, nie są
szczęśliwe.
Akt zabójstwa zostaje dopełniony wtedy gdy zostaje popełniony z pomocą
czterech następujących aspektów:
1. Pojawiającej się wcześniej myśli: „Popełnię taki negatywny czyn!”
2. Umyślnego zaangażowania się w akt i kontynuowania go z wysiłkiem.
3. Faktycznej czynności zabijania, czyli doświadczania działania.
4. I jako ostateczny rezultat, cieszenie się z wykonanego działania bez
uczucia żalu.
Rezultaty zabijania pojawiają się w trojaki sposób:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że w wyniku zabijania z pragnienia można
się przeważnie odrodzić w postaci głodnego ducha; wskutek zabijania z
gniewu można się przeważnie odrodzić w piekle; a wskutek zabijania wskutek
złudzenia można się przeważnie odrodzić jako zwierzę.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że jeśli nawet odrodzisz się w
postaci człowieka, to pod wpływem poprzednio popełnionych negatywnych
działań, skrócisz sobie życie i doświadczysz wielu chorób.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że wskutek nagromadzonych
poprzednio nawykowych tendencji, znajdzie się przyjemność w akcie
zabijania.
Dlatego, Tsogyal, nie powinniśmy popełniać tych działań. Sutry uczą, że
jeśli włożysz wysiłek w porzucenie tych działań, odwrócisz się od
poprzedniego skutku dojrzewania, od skutku dominującego działania i od
skutku korespondującego z przyczyną. Wówczas osiągniesz w obfitości
szczęście bogów i ludzi.

BRANIE TEGO CO NIE ZOSTAŁO DANE

Istotą drugiej fizycznej negatywności, brania tego co nie zostało dane,
jest akt przejmowania na własność tego co należy do kogoś innego.
Ta negatywność obejmuje wzięcie siłą, na przykład rabunek w biały dzień,
niezauważoną kradzież, oraz zabranie czegoś wskutek oszustwa, na przykład
oszukiwanie na wadze czy miarze.
Tsogyal, ludzie, którzy nie odwrócili się od pragnienia posiadania, nie
znajdą szczęścia.
Tak jak poprzednio, działanie uznaje się za dopełnione po skompletowaniu
czterech aspektów; pojawiają się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że spadniesz do któregoś z trzech
niższych światów w zależności od tego, czy czynu dokonałaś w większym,
średnim czy mniejszym stopniu.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że jeśli nawet odrodzisz się w
postaci człowieka, to będziesz niewiele rzeczy posiadała na własność i
staniesz się ofiarą kradzieży i rozbojów.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że wskutek nagromadzonych
poprzednio w podłożu umysłu (alaya) niezdrowych, nawykowych
tendencji, w przyszłych żywotach znajdzie się przyjemność w braniu tego co
nie zostało dane.
Tsogyal, jeżeli zrezygnujesz z popełniania tego typu działań, osiągniesz
trojaki rezultat. Będzie to przeciwieństwo trzech poprzednich skutków,
polegające się na odrodzeniu się w postaci boga czy człowieka, posiadaniu
wielu rzeczy, itd.

NIEWŁAŚCIWE POSTĘPOWANIE SEKSUALNE

Istotą trzeciej fizycznej negatywności, niewłaściwego postępowania
seksualnego, jest akt angażowania się w stosunek z obiektem pożądania, z
którym nie ma się prawa uprawiać seksu.
Wyróżniamy następujące rodzaje [niewłaściwego postępowania seksualnego]:
1. Nieodpowiednie jest, aby zwykły obywatel miał stosunek z kimś kto
znajduje się pod opieką króla, na przykład z królową.
2. Nieodpowiednie jest utrzymywanie stosunków seksualnych, których
zabrania prawo.
3. W Indii nieodpowiednie jest utrzymywanie stosunków seksualnych z kimś
kto znajduje się pod opieką rodziców, ponieważ mężczyźni i kobiety, którzy
nie posiadają własnego domu, są chronieni przez swoich rodziców.
4. Nieodpowiednie jest utrzymywanie stosunków z kimś, kogo chronią
„cywilizowane zasady”, nas przykład z matką lub siostrą, co jest rzeczą
haniebną.
5. Nieodpowiednie jest utrzymywanie stosunków z kimś, kto znajduje się pod
opieką świętej Dharmy, na przykład z partnerką Guru, wyświęconą osobą,
itp.
Pożądliwi ludzie nie wejdą na ścieżkę prowadzącą do wyzwolenia. Zastosuj
antidotum, Tsogyal.
Są również i takie okazje, kiedy nieodpowiednie jest odbywanie stosunków
nawet z właściwym partnerem.
1. Nieodpowiednie jest odbywanie stosunków w nieodpowiednim czasie, takim
jak pełnia, nów czy ósmy dzień księżycowego miesiąca.
2. Nieodpowiednie jest odbywanie stosunków w nieodpowiednim miejscu, na
przykład w pobliżu ołtarza poświęconego Trzem Klejnotom.
3. Nieodpowiednie jest odbywanie stosunków w nieodpowiednim otworze, tak
jak jest to w zwyczaju zwierząt.
Tsogyal, ludzie, którzy nie porzucili życia głowy rodziny, zostali na ogół
schwytani w więzieniu Mary.
Jak przedtem, akt niewłaściwego zachowania seksualnego uznaje się za
dopełniony po skompletowaniu czterech aspektów; ponownie wymienia się trzy
rodzaje skutków:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że odrodzisz się w którymś z trzech
niższych światów. Nawet jeśli odrodzisz się w wyższych światach, będziesz
toczyła boje ze współmałżonkiem, itd.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet w przyszłych żywotach
twoi pomocnicy, małżonkowie, itd., będą wobec ciebie obojętni i w rozmaity
sposób będą okazywać niewdzięczność.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że wskutek nagromadzonych
poprzednio niezdrowych, nawykowych tendencji, w przyszłych żywotach
znajdziesz przyjemność w niewłaściwym postępowaniu seksualnym.
Tsogyal, jeśli zaniechasz tych działań i powstrzymasz się od angażowania w
nie, osiągniesz przeciwieństwo ich rezultatów, dlatego porzucenie ich ma
ogromne znaczenie.

Z kolei wyróżniamy cztery rodzaje negatywności popełnianych z pomocą mowy.

MÓWIENIE KŁAMSTW

Istotą pierwszej, mówienia kłamstw, jest oświadczenie, że coś
nieprawdziwego jest prawdą.
Wyróżniamy następujące rodzaje [kłamstw]:
1. Istnieją kłamstwa, które nie przynoszą szkody ani pożytku, jak na
przykład kłamstewka zgrzybiałego starca.
2. Są też takie kłamstwa, które jednej osobie przynoszą szkodę, a drugiej
pożytek.
3. „Kłamstwo posiadania najwyższych ludzkich właściwości” oznacza
twierdzenie, że w swoim strumieniu istnienia posiada się właściwości takie
jak wyższa percepcja, której w istocie się nie posiada.
Nie mów wielu bezmyślnych słów, Tsogyal.
Jak poprzednio, akt mówienia kłamstwa uznaje się za dopełniony po
skompletowaniu czterech aspektów; ponownie wymienia się trzy rodzaje
skutków:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że odrodzisz się w którymś z trzech
niższych światów.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, twój głos nie będzie posiadał siły.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że w przyszłych żywotach
znajdziesz przyjemność w mówieniu kłamstw.
Tsogyal, jeśli zaniechasz tych działań, osiągniesz przeciwieństwo ich
rezultatów, dlatego porzucenie ich ma ogromne znaczenie.

MOWA, KTÓRA DZIELI

Zwana również niekiedy obmową. (przyp. tłum.)
Istotą drugiej werbalnej negatywności, mowy, która dzieli, jest akt
podzielenia ludzi, którzy są dobrymi przyjaciółmi.
Wyróżniamy następujące rodzaje [mowy, która dzieli]:
1. Ta, którą się wypowiada publicznie w obecności danej osoby.
2. Ta, której nie wypowiada się bezpośrednio, ale w sposób zawoalowany.
3. Ta, którą się wypowiada prywatnie i w sposób indywidualny.
Tsogyal, ludzie, którzy nie potrafią utrzymać ust zamkniętych, nie znajdą
szczęścia.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że odrodzisz się w którymś z trzech
niższych światów.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, nie będziesz mieć wielu przyjaciół i ciągle będziesz się
spierać. Zawsze będzie w tobie wiele żalu, nikt nie będzie cię lubił, a
cokolwiek powiesz, nie przyniesie żadnego skutku.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że w przyszłych żywotach
znajdziesz przyjemność w mowie, która dzieli.
Tsogyal, jeśli zaniechamy tego typu działań, osiągniemy przeciwieństwo ich
rezultatów, dlatego porzucenie ich ma ogromne znaczenie.

JAŁOWE PLOTKARSTWO

Istotą trzeciej werbalnej negatywności, jalowego plotkarstwa, jest
marnowanie wolnego czasu.
Wyróżniamy następujące rodzaje [jałowego plotkarstwa]:
1. Szamanistyczne inkantacje.
2. Gawędziarstwo i gry słowne.
3. Żartowanie i przekomarzanie się.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutek dojrzewania jest taki, że odrodzisz się w którymś z trzech
niższych światów.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, twoje słowa będą nie związaną z sobą, niegodną paplaniną.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że w przyszłych żywotach
znajdziesz przyjemność w jałowym, pustosłowym plotkarstwie.
Tsogyal, jeśli zaniechasz tego typu działań, osiągniesz przeciwieństwo ich
rezultatów, dlatego nie zaślepiaj się tępym plotkowaniem.

SZORSTKA MOWA

Istotą czwartej werbalnej negatywności, szorstkiej mowy, jest mówienie
tego, co rani inną osobę.
Wyróżniamy cztery rodzaje [szorstkiej mowy]:
1. Publiczne ujawnianie czyichś wad.
2. Wyrządzanie komuś krzywdy w nie bezpośredni sposób.
3. Wypowiadanie przywatnie czegoś, co rani inną osobę.
Tsogyal, ogień szorstkiej mowy spali serce twoje i innych. Broń szorstkich
słów zabija siłę życiową wyzwolenia.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutkiem dojrzewania jest odrodzenie się w trzech niższych światach.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, to cokolwiek powiesz, dla innych będzie obraźliwe i
irytujące.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że znajdziesz przyjemność
w mówieniu szorstkich słów.
Tsogyal, jeśli zaniechasz tego typu działań, osiągniesz przeciwieństwo ich
rezultatów. Czujące istoty mrocznej epoki nie znajdują szczęścia.

Po trzecie, wyróżniamy trzy negatywności umysłu.

CHCIWOŚĆ

Istotą pierwszej z nich, chciwości, jest przywiązanie do czegoś
wspaniałego.
Wyróżniamy następujące rodzaje [chciwości]:
1. Powstrzymywanie się od rozdawania tego co się posiada.
2. Pragnienie uczynienia cudzej własności swoją.
3. Przywiązanie do czegoś wspaniałego, co nie należy ani do ciebie, ani do
innych.
Tsogyal, nie utrzymuj swojej pozycji jako posiadacza materialnych rzeczy.
Praktykujący Dharmę, którzy nie rozumieją nietrwałości, nie są szczęśliwi.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutkiem dojrzewania jest odrodzenie się w trzech niższych światach.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, będziesz zawsze żyć w nieprzyjemnym rejonie, gdzie cierpi
się głód i pragnienie.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że w przyszłych żywotach
znajdziesz przyjemność w chciwości.
Dlatego, Tsogyal, istotne jest porzucenie tego typu działań.

WROGOŚĆ

Istotą drugiej negatywności umysłu, wrogości, jest negatywne nastawienie.
Wyróżniamy następujące rodzaje [wrogości]:
1. Wrogość wynikająca z gniewu.
2. Wrogość wynikająca z urazy.
3. Wrogość wynikająca z zazdrości.
Tsogyal, nie popełniaj takich działań umysłu, które wyrządzają szkodę
tobie i innym.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutkiem dojrzewania jest odrodzenie się w trzech niższych światach.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, inni będą okazywać ci nieuzasadnioną wrogość, nieustannie
będziesz się spotykać z wrogością i będziesz narażona na procesy sądowe.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że rozwiniesz w sobie
złośliwe nastawienie umysłu.
Jeżeli nie porzucisz wrogości, Tsogyal, nie będziesz mogła praktykować ani
hinajany, anu mahajany.

BŁĘDNE POGLĄDY

Istotą trzeciej negatywności umysłu, błędnych poglądów, jest przesada lub
obmowa.
Wyróżniamy następujące rodzaje [błędnych poglądów]:
1. Błędny pogląd utrzymywania niebuddyjskich przekonań eternalizmu bądź
nihilizmu.
2. Błędny pogląd uważający, że najważniejszy jest rytuał czy reguła, na
przykład „ascetyzm psów i kurcząt” System hinduski utrzymujący, że
wyzwolenie można osiągnąć poprzez naśladowanie postępowania zwierząt.
3. Błędny pogląd utrzymujący wierzenie „przemijającego złożenia” Błędny
pogląd, że byt zwany ego jest w sposób wrodzony obecny w ciągłości pięciu
skandh.
Tsogyal, niewielu jest takich, którzy rozumieją różnicę pomiędzy Dharmą, a
nie-Dharmą.
Jak poprzednio, dany akt uznaje się za dopełniony po skompletowaniu
czterech aspektów; ponownie wymienia się też trzy rodzaje skutków:
1. Skutkiem dojrzewania jest odrodzenie się w trzech niższych światach.
2. Skutek dominującego działania jest taki, że nawet jeśli odrodzisz się
jako człowiek, będziesz żyć wśród niecywilizowanych plemion pogranicza,
gdzie nawet nie usłyszysz nazwy „Trzy Klejnoty”.
3. Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że nawykowe tendencje
utrzymywania błędnych poglądów okrzepną w podłożu twojego umysłu,
wskutek czego znajdziesz upodobanie do utrzymywania błędnych poglądów.
Wszystkie wzniosłe istoty demaskują i potępiają tych dziesięć
negatywności. Odrzucają je wszyscy uczeni ludzie. Nie powinny być
popełniane nawet przez tych, którzy poszukują szczególnego splendoru i
bogactwa bogów i ludzi. Porzuć je więc, Tsogyal.
Jest wielu ludzi, którzy nie odróżniają dobra od zła, ale tym niemniej
słuchają nauk Buddy. Jeżeli zna się przyczynę i skutek negatywnych
działań, ale nadal popełnia się negatywności, jest to oznaka, że nie jest
się różnym od zwierząt.

Pani Tsogyal zapytała: Jakie rezultaty osiąga się wskutek porzucenia tych
działań?
Mistrz odparł: Skutek dojrzewania będzie taki, że odrodzisz się wśród
bogów i ludzi. Twój głos będzie melodyjny jak głos Brahmy, twoje ciało –
jak ciało Indry – będzie piękniejsze od ciał innych. I podobnie jak władca
wszechświata będziesz posiadała wielkie bogactwo.
Skutek dominującego działania będzie taki, że posiądziesz wspaniałe nauki,
będziesz bardzo inteligentna i spotkasz się z Dharmą nauk Buddy.
Ostatecznie osiągniesz trzy poziomy oświecenia.
Skutek korespondujący z przyczyną jest taki, że we wszystkich kolejnych
żywotach będziesz podejmować wysiłek porzucenia dziesięciu negatywności.

Pani Tsogyal zapytała: Czy jeśli chodzi o tych dziesięć negatywności,
istnieją jakieś różnice pod względem dotkliwości cierpienia?
Mistrz odparł: Tak, istnieją różnice. Podziału dokonuje się na ogół w
kategoriach przeszkadzających emocji.
1. Jeżeli dziesięć negatywności popełniasz wskutek gniewu – odrodzisz się
w piekle.
2. Jeżeli dziesięć negatywności popełniasz wskutek pragnienia – odrodzisz
się jako głodny duch.
3. Jeżeli dziesięć negatywności popełniasz wskutek złudzenia – odrodzisz
się jako zwierzę.
Podziału dotkliwości cierpienia można również dokonać w kategoriach
obiektu.
1. Wskutek popełniania dziesięciu negatywności nakierowanych na szczególny
obiekt, odradzasz się jako istota piekielna.
2. Jeżeli są one nakierowane na zwykły obiekt, odrodzisz się jako głodny
duch.
3. Jeżeli są one nakierowane na niższy obiekt, odrodzisz się jako zwierzę.
Wśród różnych rodzajów zabijania najbardziej dotkliwe skutki pociąga za
sobą zabranie życia bodhisattwy, który rozwinął bodhiczittę.
Wśród różnych rodzajów brania tego, co nie zostało dane, najbardziej
negatywnym czynem jest kradzież tego, co należy do Trzech Klejnotów.
Wśród różnych rodzajów niewłaściwego postępowania seksualnego, najbardziej
negatywne jest wymuszenie stosunku seksualnego na Arhacie.
Wśród różnych rodzajów kłamstw, najbardziej negatywne jest oszukiwanie
mistrza lub szanowanego członka Sanghi.
Wśród różnych rodzajów mowy, która dzieli, najbardziej negatywne jest
spowodowanie rozłamu w Sandze.
Wśród różnych rodzajów szorstkiej mowy, najbardziej negatywne jest
mówienie w nieprzyjemny sposób do członka Sanghi.
Wśród różnych rodzajów jałowego plotkarstwa, najbardziej negatywne jest
niepokojenie mnicha lub kogoś kto praktykuje niedualistyczną medytację.
Wśród różnych rodzajów chciwości najbardziej negatywne jest pragnienie
zabrania dotacji przeznaczonych dla Trzech Klejnotów.
Wśród różnych rodzajów wrogości najbardziej negatywną jest planowanie
popełnienia „pięciu czynów, które pociągają za sobą natychmiastowe
rezultaty”.
Wśród różnych rodzajów błędnych poglądów, najbardziej negatywnym jest
dyskredytowanie prawdziwego znaczenia. (tyb: nges don) Ostateczne
znaczenie (synonim śunjaty) w przeciwieństwie do relatywnego znaczenia.
Nawet za cenę swego życia nie powinnaś popełniać żadnego z tych działań,
Tsogyal.
Ogólnie mówiąc, również dziesięć negatywności różni się pomiędzy sobą.
1. W rezultacie zabijania, mowy, która dzieli, szorstkiej mowy i wrogości,
odrodzisz się jako istota piekielna.
2. W rezultacie niewłaściwego postępowania seksualnego, brania tego co nie
zostało dane i chciwości, odrodzisz się jako głodny duch.
3. W rezultacie mówienia kłamstw, jałowego plotkarstwa i utrzymywania
błędnych poglądów, odrodzisz się jako zwierzę.

DZIESIĘĆ POZYTYWNYCH DZIAŁAŃ

Pani Tsogyal zapytała mistrza: Jak należy praktykować dziesięć pozytywnych
działań; jakie antidota należy sobie przyswoić?
Mistrz odparł: Dziesięć pozytywnych działań obejmuje cztery zagadnienia:
1. Istota jest czystym działaniem ciała, mowy lub umysłu, która wytwarza
coś naprawdę wysokiego. Termin „naprawdę wysokie” odnosi się po prostu
do odrodzenia się w trzech wyższych światach samsary.
2. Definicja pozytywnego działania brzmi: jest to działanie, jakie –
w odpowiedni sposób wykonane przez osobę, która osiągnęła wolności i
bogactwa – skutkuje upragnionym szczęściem.
3. Podziały to zalety, będące przeciwieństwem dziesięciu negatywnych
działań: ocalanie życia, bycie ogromnie szczodrym, życie w czystości,
mówienie prawdy, godzenie zwaśnionych stron, mówienie w łagodny i
zdyscyplinowany sposób, mówienie z sensem, kochająca postawa wobec
wszystkich czujących istot, brak przywiązania, oraz wolność od wątpliwości
dotyczących rezultatów działań i ostatecznego znaczenia.
4. Z kolei mamy dziesięć podpór, które powodują, że pozytywne działania
pozostają w twoim strumieniu istnienia: posiadanie ufności w prawdziwe
nauki, posiadanie szacunku dla samego siebie i utrzymywanie czystej
świadomości, powstrzymanie się od hazardu i kłótliwości, powstrzymanie się
od przyglądania się targowym zbiorowiskom, zważanie by zawsze działać w
sposób skrupulatny, odrzucenie lenistwa, nie zadawanie się z niemoralnymi
przyjaciółmi, ćwiczenie się w giętkości ciała, mowy i umysłu, doskonalenie
czworakich sfer percepcji, (tyb: skye mched mu bzhi) Cztery sfery
bezforemne: nieskończona przestrzeń, nieskończona świadomość, nic-w-ogóle
oraz ani obecność ani brak percepcji. a zwłaszcza skupienie swego umysłu
na ścieżce wzniosłych istot.
Nie ma wątpliwości, że jeśli będziesz postępować w ten sposób, Tsogyal,
osiągniesz rezultaty naprawdę wysokie.

DZIESIĘĆ PARAMIT

Po trzecie, jeżeli chodzi o zaangażowanie się w działania dziesięciu
paramit, wyróżniamy pięć zagadnień.
1. Ogólną istotą jest to co posiada naturę ścieżki do realizacji
niezrównanego oświecenia.
2. Definicja paramity brzmi: paramita jest tym, co powoduje, że docierasz
(ita) do wielkiej Nirwany, na drugi brzeg (param) oceanu
samsary.
3. Funkcja to doskonalenie dwóch nagromadzeń i spełnienia pożytku
czujących istot.
4. Istnieją dwa rodzaje podziałów – ogólny i szczególny. Ogólny podział to
sześć paramit szczodrości, dyscypliny, cierpliwości, pilności, medytacji i
mądrości.
Szczegółowo rzecz biorąc, istnieją trzy rodzaje szczodrości: dawanie nauk
Dharmy, dawanie materialnych rzeczy i dawanie ochrony przed strachem.
Istnieją również trzy rodzaje dyscypliny: dyscyplina powstrzymywania się
od negatywnych czynów, dyscyplina gromadzenia pozytywnych właściwości i
dyscyplina przynoszenia pożytku czującym istotom. Innymi słowy, dyscyplin
tych przestrzega się poprzez powstrzymanie się od dziesięciu negatywności,
praktykowanie sześciu paramit, jak również za sprawą czterech
magnetyzujących środków.
Możemy również wyróżnić trzy rodzaje cierpliwości: cierpliwość obojętności
wobec doświadczanego cierpienia po wyrzeczeniu się samsary, cierpliwość
w znoszeniu trudów w celu przyniesienia pożytku istotom oraz cierpliwość
utrzymywania zaufania do Dharmy, co oznacza powstrzymanie się od lęku
przed głęboką naturą.
Pilność też posiada trzy rodzaje: cierpliwość zastosowania nauk mahajany,
podobna do zbroi cierpliwość odpierania przeciwności losu oraz nieugięta
cierpliwość zrealizowania Stanu Buddy doskonałej wszechwiedzy.
Istnieją też trzy rodzaje medytacji: medytacja, która skupia się na
właściwej, światowej ścieżce, medytacja skupiająca się na ponadświatowej
ścieżce oraz ogólna medytacja, która skupia się na obu.
Podobnie, istnieją trzy rodzaje mądrości: mądrość, dzięki której realizuje
się, że uwarunkowane rzeczy znajdują się poza zainteresowaniem; mądrość,
która realizuje, że wrodzona natura znajduje się poza zainteresowaniem;
oraz mądrość, która realizuje, że wszystkie zjawiska znajdują się poza
dualizmem i przekraczają słowa, myśl i opis.
Powinnaś wiedzieć, że chcąc przyswoić sobie dowolną metodę w swoim
strumieniu istnienia, musisz skompletować cztery paramity.
Pokonanie skąpstwa i ubóstwa z pomocą szczodrości nie oczekiwania na
rewanż – jest paramitą mocy.
Dawanie przy jednoczesnej wolności od intencji zwykłych ludzi oraz
intencji hinajany – jest paramitą metod.
Dawanie z myślą „obym przerwał ubóstwo swoje i wszystkich czujących
istot!” – jest paramitą aspiracji.
Dawanie z całkowitą czystością trzech sfer – to paramita mądrości. Trzy
sfery to pojęcia podmiotu, przedmiotu i działania.
W podobny sposób, aby pokonać negatywności dyscypliną nie pragnienia
samsarycznych rezultatów – jest paramitą mocy.
Dotrzymywanie złożonych ślubowań, będąc wolnym od ośmiu światowych dharm –
jest paramitą metod.
Życzenie: „Oby nieetyczne zachowanie wszystkich czujących istot zostało
przerwane!”, z jednoczesnym nie pragnieniem stanów bogów i ludzi jedynie
dla samego siebie – jest paramitą aspiracji.
Zawarcie tego w sobie wraz z nie konceptualizacją trzech sfer (tyb:
‚khor gsum dmigs med) Nie utrzymywanie pojęć podmiotu, przedmiotu i
działania. – jest paramitą mądrości.
Zwyciężenie gniewu dzięki identycznemu postępowaniu wobec wszystkich –
jest paramitą mocy.
Nie trzymanie się światowych celów, takich jak fałsz i obłuda – jest
paramitą metod.
Brak pragnienia, by wyłącznie samemu odrodzić się w pięknym ciele boga czy
człowieka, ale życzenie: „Oby została uśmierzona brzydota wszystkich
czujących istot!” – jest paramitą aspiracji.
Zawarcie tego w sobie wraz z niekonceptualizacją trzech sfer – jest
paramitą mądrości.
Zwyciężenie lenistwa pilnością utrzymywania w umyśle błędów i właściwości
– jest paramitą mocy.
Nie trzymanie się światowych celów, takich jak oczekiwanie od innych, że
będą ci ufać – jest paramitą metod.
Życzenie: „Oby wszystkie istoty położyły kres lenistwu i dołożyły
wszelkich starań na prawdziwej ścieżce!” – jest paramitą aspiracji.
Zawarcie tego w sobie wraz z niekonceptualizacją trzech sfer – jest
paramitą mądrości.
Zwyciężenie rozproszenia medytacją przekraczającą sfery bezforemne – jest
paramitą mocy.
Praktykowanie na rzecz zrealizowania właściwości niezrównanego oświecenia,
bez pragnienia osiągnięcia stanu boga czy człowieka – jest paramitą metod.

Życzenie: „Oby rozproszenie wszystkich czujących istot zostało przerwane!”
– jest paramitą aspiracji.
Powstrzymanie się od konceptualizacji trzech sfer – jest paramitą
mądrości.
Zwyciężenie tworów wyróżniających się atrybutów dzięki poznaniu śunjaty,
która posiada naturę współczucia – jest paramitą mocy.
Bycie nieodłącznym od tego we wszystkich trzech czasach – jest paramitą
metod.
Życzenie: „Obym ja i wszyscy inni zrealizowali prawdziwe znaczenie!” –
jest paramitą aspiracji.
Rozpoznanie faktu, że od samego początku istota twojego umysłu posiada
naturę tego poznania – jest paramitą mądrości.
Tsogyal, praktykuj w ten sposób, nie rozpraszając się.
5. W wyniku praktykowania dziesięciu paramit uwolnisz się od niższych
światów, i – po osiągnięciu specjalnego poziomu bogów i ludzi –
udoskonalisz ścieżki i szybko osiągniesz Stan Buddy, dzięki czemu staniesz
się wielkim przewodnikiem, wyprowadzającym czujące istoty z samsary.

11. LINIA PODZIAŁU POMIĘDZY UTRATĄ A POSIADANIEM ŚLUBOWANIA

Chwila przyjęcia ślubowania bodhiczitty jest następująca. Kiedy po
nagromadzeniu ogromnej ilości zasługi, pozwalasz powstać myśli, że wskutek
całkowitego oczyszczenia umysłu musisz spełnić autentyczne dobro istot,
pod koniec trzeciego powtórzenia pełnego rytuału przyjmujesz ślubowanie
bodhiczitty.
Chwila utraty ślubowania bodhiczitty ma miejsce wtedy gdy dajesz powstać
błędnym poglądom lub potępiasz Trzy Klejnoty, niszcząc w ten sposób
trening. Istotne jest więc, by dołożyć wszelkich starań przy zachowaniu
uważności i sumienności.

12. METODA ODNOWIENIA ZŁAMANEGO ŚLUBOWANIA BODHICZITTY

Jeżeli złamiesz rdzenne ślubowaniae, musisz je odnowić w podany poprzednio
sposób. Jeżeli złamaniu uległy dodatkowe ślubowania, musisz to wyznać w
obecności mistrza lub Trzech Klejnotów.

WEWNĘTRZNA BODHICZITTA

Pani Tsogyal zapytała mistrza: Jak należy się ćwiczyć, pobudzając
bodhiczittę w wewnętrzny sposób?
Mistrz odparł: Odnośnie tego możemy również wymienić dwanaście punktów
treningu.

1. ISTOTA

Istota polega na pobudzeniu intencji do pomagania tym istotom, które nie
zrealizowały, że wrodzona natura – prawdziwe znaczenie – jest pozbawiona
tworów.

2. DEFINICJA

Uniezależnienie się od „zewnętrznych” działań ciała czy mowy, nosi nazwę
„wewnętrznego”, ponieważ rozwija się wyłącznie za sprawą twojego umysłu.

3. PODZIAŁY

Istnieją dwa podziały: aspiracja i zastosowanie.
Aspiracja jest to życzenie, aby czujące istoty, które nie zrealizowały tej
natury, mogły ją urzeczywistnić. Nie wystarczy tylko siedzieć i mamrotać;
musisz dołożyć wszelkich starań, aby wszystkie czujące istoty mogły ją
urzeczywistnić.
Tsogyal, dopóki nie uwolnisz się z dualistycznego związania, zastosowanie
tego będzie raczej trudne.

4. CECHY CHARAKTERYSTYCZNE PRAKTYKUJĄCEGO

W dodatku do poprzednich wyjaśnień, należy powiedzieć, że cechą
charakterystyczną osoby, która angażuje się w ten trening, jest posiadanie
w niewielkim stopniu konceptualnych wytworów.
Tsogyal, pozwól swemu umysłowi trochę odpocząć!

5. OBIEKT, OD KTÓREGO SIĘ JE BIERZE

Powinnaś otrzymać je od mistrza, który dzięki treningowi w trzech
rodzajach poznania (tyb: shes rab gsum) Zrozumienie i wgląd jakie
powstają za sprawą słuchania nauk, ich przemyśliwania i praktyki
medytacyjnej. zrealizował naturę dwojakiej bezjaźniowości, (tyb:
bdag med gnyis) Wrodzony brak tożsamości (brak własnej natury) osób
i rzeczy. uwalniając się w ten sposób od ośmiu światowych dharm.
Tsogyal, mistrz jest niezbędny, jeśli pragnie się wejść w bramę nauk
mahajany.

6. CEREMONIA OTRZYMANIA

Uwolnij się od trzech sfer pojęć, porzuć zainteresowanie wszelkimi
światowymi zajęciami i w ten sposób poproś o prawdziwe, ustne wyjaśnienia.

7. POŻYTEK WYPŁYWAJĄCY Z TRENINGU

Wzniesiesz się ponad hinajanę i błędne ścieżki. Wskutek tego porzucisz
wszystkie myśli związane z egoizmem i dualistycznym związaniem, a także
zrealizujesz naturę bezjaźniowości.

8. PRZYCZYNA TRENINGU

Przyczyną treningu w tej wewnętrznej ścieżce pobudzenia bodhiczitty, jest
ugruntowanie wszystkich czujących istot na prawdziwej ścieżce, w naturze
dwojakiej bezjaźniowości.

9. BRAKI NIE UPRAWIANIA TRENINGU

Brak wypływający z nie uprawiania treningu polega na odłączeniu się od
natury bezjaźniowości.
Dla zwykłych ludzi, których umysły nie zostały zmienione przez jakąś
szkołę filozoficzną, jak i dla nie buddystów, którzy są zwolennikami
niewłaściwej szkoły filozoficznej, indywidualne ego uważa się za coś co
kontroluje i doświadcza pięciu uwarunkowanych skandh, dwunastu podstaw
zmysłów (tyb: skye mched bcu gnyis) Pięć zmysłów i umysł oraz
pięć obiektów zmysłowych i myśli. i osiemnastu składników. (tyb:
khams bco brgyad) Sześć złożeń świadomości, sześć zmysłów i sześć
obiektów zmysłowych. Co więcej, uważając to ego za coś trwałego i
konkretnego, koncentrują się na nim jako będącym przyjacielem i wrogiem,
ego i nie-ego.
Tsogyal, musisz wyrwać ten pień dualistycznego związania.
Niebezpieczeństwo konceptualizowania takiego indywidualnego ego polega na
tym, że wskutek chwytania się ego i natury ego, obiekty pojawiają się jako
„coś innego”. Taki dualizm sprawi, że to co przynosi pożytek „ego”,
będziesz uważać za przyjaciela, a to co szkodzi „ego” – za wroga. Wskutek
pojawiających się doświadczeń przywiązania i awersji popełnisz wiele
różnego rodzaju negatywnych działań. Działania te sprawią, że będziesz się
błąkać w niższych światach i całej samsarze.
Tsogyal, jeżeli nie wypędzisz tego złego ducha, nie znajdziesz szczęścia.
Jakiego rodzaju osoba demaskuje to ego? Na ogół demaskują je wszyscy
buddyści, a w szczególności śrawakowie. Tym niemniej my, którzy weszliśmy
w bramę mahajany również demaskujemy dualistyczne związanie na
indywidualnym ego.
Twierdzi się, że śrawakowie częściowo zrealizowali ego zjawisk, i że
również pratjekabuddowie nie zrealizowali go w pełni. Czyli że śrawakowie
zamiast zrozumienia ego zjawisk, błędnie przyjmują istnienie materii, a
pratjekabuddowie przebywają w stanie dualistycznego skupienia na pustej
istocie umysłu, zamiast zrozumieć właściwe znaczenie.
Tsogyal, dopóki nie uwolnisz się od poglądów niższych szkół
filozoficznych, nie dostrzeżesz prawdziwego znaczenia.
Niebezpieczeństwo związane z konceptualizacją ego zjawisk polega na tym,
że takie twierdzenia i dualistyczne związania spowodują powstanie
przeszkadzających emocji. One to sprawią, że będziesz wędrować w samsarze.
Nawet jeśli przez eony będziesz podejmować taki wysiłek, pójdzie on na
marne.
Jakiego rodzaju osoba demaskuje ego zjawisk? Na ogół demaskują je wszyscy
zwolennicy mahahajny. Byłby to szczególnie zły znak, gdybyśmy my, którzy
weszli w bramę Tajemnej Mantry odczuwali pociąg do stronniczości, skoro
zwolennicy Środkowej Drogi też je demaskują.

10. PUNKTY, KTÓRYCH NALEŻY PRZESTRZEGAĆ

Powinnaś się ćwiczyć w znaczeniu bezjaźniowości, która posiada dwa
rodzaje: aspiracji i zastosowania.
Trzy istotne punkty aspiracji, których należy przestrzegać, są
następujące:
1. Nieustannie tworzyć aspirację, myśląc: „Oby wszystkie czujące istoty
zawsze realizowały znaczenie bezjaźniowości!”
2. Ćwiczyć się trzy razy w dzień i trzy razy w nocy, ciesząc się, że inni
medytują nad znaczeniem bezjaźniowości.
3. Zawsze ćwiczyć wytrwale, nie oddalając się od znaczenia bezjaźniowości.
Po drugie, należy przestrzegać dwóch punktów zastosowania: zewnętrznego i
wewnętrznego.
Cztery zewnętrzne rodzaje treningu to:
1. Nie oddzielanie się od mistrza czy duchowego przyjaciela, który naucza
znaczenia bezjaźniowości, dopóki się go nie zrealizuje.
2. Porzucenie stronniczości wobec miejsca, w którym się mieszka, kraju,
rejonu, kasty, wroga i przyjaciela.
3. Studiowanie, przemyśliwanie i medytowanie nad znaczeniem nauk, które
ukazują bezjaźniowość i śunjatę.
4. Nie przywiązywanie się do tego, że jest się imieniem, rodziną czy
ciałem.
Cztery rodzje wewnętrznego treningu to:
1. Nie uważanie, że nazwy są rzeczami, ponieważ wszystkie etykietki i
nazwy zewnętrznych rzeczy nie mają bytu w twoim umyśle.
2. Uznawanie tego, że wszystko co zawiera w sobie świat (w tym również
istoty), nie posiada własnej natury; chociaż pojawia się – przypomina po
prostu sen i magię.
3. Trzykrotnie w dzień i trzykrotnie w nocy odkrywanie tego umysłu, który
skupia się na różnych obiektach, chociaż nic w ogóle nie istnieje.
4. Nie odłączanie się od znaczenia, które nie posiada nazwy i nie popada w
skrajności. Nawet jeśli poszukujesz swego umysłu, nie uda ci się go
nigdzie odnaleźć.
Rzeczą o największym znaczeniu jest, by pilnie się w tym ćwiczyć.
Dokładając w ten sposób wszelkich starań, unicestwisz złego ducha i
odwrócisz się od samsary.

11. LINIA PODZIAŁU POMIĘDZY UTRATĄ A POSIADANIEM ŚLUBOWANIA

Chwila złożenia ślubowania wewnętrznej bodhiczitty ma miejsce wtedy gdy
otrzymuje się ustne wyjaśnienia od swego mistrza.
Chwila utraty ślubowania ma miejsce wtedy gdy podąża się za zwykłym
dualistycznym związaniem, nie rozumiejąc nieistnienia własnej natury.
Skoro zostaje ona utracona w tej właśnie chwili, nie omieszkaj zastosować
antidotum!

12. METODA ODNOWIENIA ZŁAMANEGO ŚLUBOWANIA

Ćwicz się w tym, by nie oddzielać się od dopiero co wyjaśnionego
znaczenia, dzięki czemu automatycznie rozwiążesz węzeł dualistycznego
związania.

TAJEMNY TRENING

Pani Tsogyal zapytała mistrza: Jak należy się ćwiczyć w tajemnym
pobudzaniu bodhiczitty?
Mistrz odparł: Trening ten obejmuje jedenaście punktów.

1. ISTOTA

Istota tajemnego pobudzenia bodhiczitty polega na rozpoznaniu tego co od
samego początku jest bezwysiłkowe: pierwotnej czystości nie-powstawania
Nie-powstawanie (tyb: skye ba med pa) – wszystkie zjawiska są w
aspekcie prawdy ostatecznej pozbawione niezależnej, konkretnej tożsamości,
wskutek czego nie posiadają podstawy dla takich atrybutów jak powstawanie,
trwanie i zanik. wolnej od ograniczeń myśli i opisu.

2. DEFINICJA

Jest to naturalnie tajemnica dla wszystkich niższych pojazdów, ponieważ
znajduje się poza tym co można wskazać słowami lub pomyśleć umysłem.

3. PODZIAŁY

Tutaj wyróżniamy dwie pozycje: utrzymywanie, że spontanicznie obecna
natura jest nie-medytacją (tyb: sgom med Stan nie chwytania się
przedmiotu, na który się medytuje, ani medytującego podmiotu. Odnosi się
również do czwartej fazy mahamudry, w której nie ma potrzeby, by cokolwiek
doskonalić lub nad czymkolwiek medytować. oraz utrzymywanie, że obecna w
spontaniczny sposób natura jest pierwotnie doskonała jako nie-medytacja.
Powinnaś się uwolnić od wszelkiej stronniczości jaka się z tym wiąże.
Odnosi się to do dwóch głównych aspektów praktyki dzogczen: pierwotnej
czystości tregchod i spontanicznej obecności thodgal. Obie te
praktyki musi się osobiście otrzymać od mistrza dzogczen.

4. CECHY CHARAKTERYSTYCZNE PRAKTYKUJĄCEGO

Cechy charakterystyczne osoby, która się w to angażuje są takie, że
powinna ona posiadać najwyższą zdolność i umysł znużony konkretnymi
zjawiskami.
Tsogyal, może to być wyłącznie osoba, która uprzednio przeszła trening.

5. OBIEKT, OD KTÓREGO SIĘ JE BIERZE

Obiekt, od którego otrzymujesz ślubowanie, powinien być kimś kto
zrealizował pojedynczy krąg Dharmakaji i dlatego pozostaje w stanie
bezwysiłkowej, wielkiej przestrzeni.
Tsogyal, może to być jedynie mistrz, który zrealizował znaczenie Wielkiej
Doskonałości.

6. CEREMONIA OTRZYMANIA ŚLUBOWANIA

Rytuał otrzymania ślubowania jest inicjacją przejawienia uważności.
Porzuć nieczyste, światowe, fizyczne aktywności, a także czyste, pozytywne
działania. Bądź jak osoba, która spełniła swoje działania.
Porzuć nieczyste, niezdrowe wypowiedzi słowne, a także śpiewy i recytacje.
Pozostań jak niemowa smakujący cukier.
Porzuć nieczystą, samsaryczną aktywność myślową, a także czystą,
nirwaniczną aktywność i pozostań jak osoba, której wyrwano serce.
Dzięki samej wskazówce udzielonej przez mistrza, uda ci się dostrzec
pierwotną Dharmakaję twojego umysłu poza zasięgiem słów i opisu.
Tsogyal, ta ustna wskazówka, której udzielam, jest nauką wyzwolenia, które
następuje równocześnie ze zrozumieniem.

7. SKUTEK TRENINGU

Cel ćwiczenia się w tym polega na tym, że bez porzucenia samsary wyzwala
się ona sama w sobie, a następnie przeszkadzające emocje zostają
spontanicznie udoskonalone jako mądrości. W ten sposób posiada on
właściwości sprowadzenia oświecenia w obecnej chwili.

8. PRZYCZYNA TRENINGU

Przyczyna treningu jest więc taka, że musisz posiadać naturę wolną od
uprzedzeń i stronniczości.

9. BRAKI NIE UPRAWIANIA TRENINGU

Niebezpieczeństwo jakie płynie z nie uprawiania treningu jest takie, że
popadniesz w stronniczość szkół filozoficznych i nie uwolnisz się od wady
wewnętrznego spętania.
Tsogyal, jeżeli twoja praktyka stanie się stronnicza – nie będzie to
Wielka Doskonałość.

10. PUNKTY, KTÓRYCH NALEŻY PRZESTRZEGAĆ

1. Pogląd jako zwykła konwencja, która jest rdzeniem wszystkich zjawisk,
zawiera się w świadomości twojej bodhiczitty, pierwotnej czystości
nie-powstawania.
2. Zobacz, że ta świadomość bodhiczitty jest pierwotnie oświecona,
ponieważ nie tworzy niczego takiego jak obserwator czy obserwowany obiekt.
3. Rozpoznaj, że bez względu na to jaki rodzaj myśli czy dualistycznego
związania powstaje w tym stanie świadomości, jest on pierwotnie pusty i
świetliście świadomy w sobie.
4. Rozpoznaj, że bez względu na to jakie zewnętrzne zjawiska mogą powstać,
od chwili, w której zaczyna się ich doświadczać, nie posiadają żadnej
tożsamości i dlatego nie przekraczają istoty manifestacji Dharmaty.
5. Doświadcz niedualizmu obiektu i umysłu jako wrodzonej wielkiej
błogości, wolnej od akceptacji i odrzucania, potwierdzenia bądź
zaprzeczenia.
6. W szczególności doświadcz wszystkich przeszkadzających emocji i
cierpienia jako świętej ścieżki do oświecenia.
7. Zrealizuj, że od chwili, w której doświadcza się czujących istot, nie
posiadają one żadnego prawdziwego istnienia, wskutek czego samsara jest
pierwotną czystością nie-powstawania i nie musi się jej porzucać.
8. Zrealizuj, że wszystko czego doświadcza się jako kaji (skt.
kaya; tyb: sku) Ciało, wymiar lub ucieleśnienie licznych
właściwości. i mądrości, jest zawarte w twoim umyśle, wskutek czego ten
Stan Buddy znajduje się poza spełnieniem.
Zrób to, a staniesz się spadkobierczynią wspaniałego Samantabhadry.

11. LINIA PODZIAŁU POMIĘDZY UTRATĄ A POSIADANIEM ŚLUBOWANIA
ORAZ METODA ODNOWIENIA ZŁAMANEGO ŚLUBOWANIA

W tym wypadku nie podejmuje się żadnych takich wysiłków, ponieważ
pierwotnie nie jesteś nigdy odzielona od tego w trzech czasach.

EPILOG

Tsogyal, skondensowałem znaczenie wszystkich sutr, tantr, pism i ustnych
wyjaśnień w tych zewnętrznych, wewnętrznych i tajemnych sposobach
pobudzania bodhczitty.
Zastosuj je w praktyce!
Wprowadź je na ścieżkę!
Weź je sobie do serca!
Przebywaj w harmonii z ich znaczeniem!
One tworzą rdzeń nauk mahajany.

W ten sposób mówił.

To był trening bodhiczitty w mahajanie, zatytułowany „Nauki o Przyjęciu
Wzbudzonej Bodhiczitty jako Ścieżki”. Spisano to w Monkha Senge Dzong.
W ostatnich linijkach wersji Lamy Gongdue, która łączy w jedno nauki
dotyczące schronienia i bodhiczitty, czytamy:

Te porady dotyczące schronienia i bodhiczitty znane jako fundament cennego
złota są podstawą całej praktyki Dharmy. Pozostają w harmonii ze
wszystkimi praktykującymi i są specjalnymi wyjaśnieniami, których wszyscy
powinni strzec.
Zgodnie z wyjaśnieniami podanymi przez Padmakarę, mistrza z Uddijany, dla
pożytku istot z przyszłych pokoleń, ja, księżniczka z Kharchen,
postanowiłam je spisać i ukryć w postaci cennego skarbu. Oby w przyszłości
mogły one spotkac wartościowych ludzi. SAMAYA.

Zakończone.
Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć powierzenia.

DZIESIĘĆ PODSTAW TAJEMNEJ MANTRY I INNE WYBRANE NAUKI

Cykl głębokich rad w pytaniach i odpowiedziach

NAMO GURU

Wielki mistrz Padmakara urodził się w kwiecie lotosu, niesplamiony przez
fizyczne łono. Po przejściu przez wiele rodzajów praktyk ascetycznych,
osiągnął w końcu poziom Vidjadhary, na którym pozostaje, po przerwaniu
rzeki narodzin i śmierci.
Naucza 84 000 bram do Dharmy. Rozumie języki sześciu klas istot i ośmiu
klas bogów i demonów. Swoim głosem, który przypomina głos Brahmy, przynosi pożytek wszystkim istotom.
Jego umysł posiada urzeczywistnienie całkowitej wszechwiedzy. Zrozumiał
naturę, która przekracza powstawanie i zanik, nie dzieli też stronniczo
natury rzeczy.
Ponieważ z niego wypływają wszystkie upragnione właściwości, jest podstawą
i źródłem wszystkiego co znakomite. Posiada skuteczne metody pozwalające
poskramiać wszystkie istoty.
Jego aktywność przywołuje umysły Sugatów, Sugata (tyb: bde bar
gshegs pa) to ten, który odszedł w błogości. Synonim Buddy. kontoluje
siły życiowe i serca ośmiu klas bogów i demonów.
Padmakara urodził się w położonej na oceanie wyspie i rządził królestwem
Uddijany. Praktykował na ośmiu polach kremacyjnych. Po przejściu
ascetycznych praktyk w Indii, dzięki swemu współczuciu przybył do Tybetu.
Spełnił życzenia króla Tybetu i ustanowił pokój w królestwach Indii i
Tybetu.
Dobry ten mistrz przyjął na swą duchową partnerkę mnie, Panią Tsogyal,
księżniczkę z Kharchen, od czasu gdy skończyłam trzynaście lat. Byłam
zwykłą dziewczyną, która posiadała wielką ufność, wielkie współczucie,
altruistyczną postawę umysłu, stałość i bystry umysł.
Przez 111 lat Ten sposób liczenia bierze każde pół roku za pełen rok.
Inne źródła podają, że Padmakara przebywał w Tybecie dokładnie 55 lat i
wymieniają nazwy wszystkich miejsc i ilość miesięcy, w których przebywał w
danym miejscu. mistrz przebywał w Tybecie, a ja usługiwałam i zadowalałam
go. Nie pomijając niczego, udzielił mi pełnego wyciągu ze swych ustnych
wyjaśnień, będącego istotą jego umysłu. W ciągu tego czasu zebrałam i
zobowiązałam się spisać wszystkie nauki, jakich mi udzielił, a następnie
ukryłam je jak cenne skarby. Liczby nauk jaka znajduje się w każdej
sekcji tego rozdziału nie powinno się brać zbyt dosłownie. Wydaje się, że
wieki kopiowania tych pism sprawiły, że niektóre fragmenty zaginęły.

DZIESIĘĆ PODSTAW TRENINGU

Mistrz powiedział: Praktykując Dharmę, musisz się doskonale wyćwiczyć w
dziesięciu podstawach treningu.
Pani spytała: Czym jest tych dziesięć podstaw treningu?
Mistrz odparł: Dzięki poglądowi musisz przemienić się i osiągnąć
zrozumienie wszystkich nauk, jak wzbijający się w niebo ptak Garuda.
Dzięki postępowaniu musisz osiągnąć pewność, która sprawi, że nie będziesz
się obawiać niczego jak słoń wchodzący do wody.
Musisz praktykować w stanie samadhi, oczyszczając ciemności niewiedzy jak
lampa świecąca w ciemnym pokoju.
Dzięki wyjaśnieniom musisz osiągnąć cel, wyzwalając wszystkie zjawiska w
swojej naturze, co przypomina znalezienie klejnotu spełniającego życzenia.
Musisz stopniowo przejść przez przekazy mocy, uwalniając się od strachu
spadnięcia w samsarę jak wstępujący na tron książę.
Dzięki ślubowaniom samaja musisz utrzymywać podstawę, nie pozwalając, aby
którekolwiek z twych działań zostało zmarnowane, co przypomina żyzną
ziemię.
Dzięki uczeniu się musisz wyzwolić swoją istotę, aby stać się adeptem we
wszystkich aspektach Dharmy, jak uwolniony z łańcucha szlachetny rumak.
Musisz porównać wszystkie źródła i zrozumieć wszystkie filozoficzne szkoły
Dharmy jak szukająca ula pszczoła.
Musisz połączyć je w jeden istotny punkt, zrozumieć, że wszystkie
niezliczone nauki mają ten sam smak jak kupiec zbierający razem zyski.
Musisz osiągnąć wybitność w wiedzy, jasno i dokładnie zrozumieć znaczenie
wszystkich nauk, co przypomina dotarcie na szczyt Góry Sumeru.
Tybetańczycy, którzy pragną uczyć się, ale nie ćwiczą się w tych punktach,
nie poznają istotnego znaczenia, ale staną się sekciarskimi
praktykującymi. Dzieje się tak dlatego, ponieważ praktykujący popełniają
błąd i nie stają się adeptami w tcyh dziesięciu podstawach treningu.

DZIESIĘĆ BŁĘDÓW

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli nie staniesz się adeptem dziesięciu
podstaw treningu, popełnisz dziesięć błędów, wskutek czego nie odniesiesz
sukcesu w praktyce Dharmy.
Pani spytała: Jakie są to błędy?
Mistrz powiedział: Jeżeli nie przemienisz się za sprawą poglądu, wówczas
możesz popełnić błąd niepewności – znajdziesz się w niechcianym miejscu.
Jeżeli za sprawą postępowania nie znajdziesz pewności, to popełniony błąd
nie pozwoli ci na zjednoczenie poglądu i postępowania.
Jeżeli nie wiesz jak praktykować za sprawą samadhi, nie postrzeżesz natury
Dharmaty.
Jeżeli nie osiągniesz celu za sprawą ustnych wyjaśnień, nie dowiesz się
jak praktykować.
Jeżeli nie przejdziesz stopniowo przez przekazy mocy, nie będziesz
odpowiednią osobą do praktykowania Dharmy.
Jeżeli nie zachowujesz podstawy za sprawą ślubowań samaja, zasiejesz
nasiona, które poskutkują odrodzeniem się w świecie piekielnym.
Jeżeli nie wyzwolisz swojej istoty dzięki uczeniu się, nie poczujesz smaku
Dharmy.
Jeżeli nie porównasz wszystkich źródeł, nie przedrzesz się przez
sekciarstwo szkół filozoficznych.
Jeżeli nie połączysz ich w jeden istotny punkt, nie zrozumiesz rdzenia
Dharmy.
Jeżeli nie osiągniesz wybitności w wiedzy, nie postrzeżesz natury Dharmy.
Tak zwani duchowi nauczyciele, którzy sami nie ćwiczyli się w praktyce
Dharmy, nie rozumieją, że Dharma jest wolna od sekciarskich ograniczeń i
atakują się z wielkimi uprzedzeniami. Ponieważ istnienie wszystkich
pojazdów jest zasadne, nie angażuj się w kłótnie. Spocznij wygodnie.

KLUCZOWE PUNKTY

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę, musisz posiadać dziesięć
kluczowych punktów.
Pani spytała: Jakich jest tych dziesięć kluczowych punktów?
Mistrz powiedział: Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającej rzekę,
wolnej od wahań ufności.
Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającego słońce, wolnego od
wrogości współczucia.
Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającej źródło pitnej wody, wolnej
od uprzedzeń szczodrości.
Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającej krzyształową kulę, wolnej
od skaz samaji.
Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającego przestrzeń, wolnego od
stronniczości poglądu.
Musisz posiadać kluczowy punkt przypominającej niebo o świcie, wolnej od
przejrzystości czy zaciemnień medytacji.
Musisz posiadać kluczowy punkt postępowania wolnego od akceptacji i
odrzucania, jak psy i świnie.
Musisz posiadać kluczowy punkt owocu wolnego od porzucania czy osiągania,
co przypomina przybycie na wyspę cennego złota.
Musisz tęsknić za Dharmą jak głodna osoba złakniona jedzenia lub
spragniona osoba szukająca wody.
W każdym razie wygląda na to, że ludzie nie uznają praktyki Dharmy za swój
główny punkt, a zamiast tego koncentrują się na gromadzeniu bogactw.
Ponieważ w chwili śmierci nie zabierzesz z sobą majątku, dlatego upewnij
się, że nie spadniesz do niższych światów.

DZIESIĘĆ RODZAJÓW BYCIA POWIERZCHOWNYM

Mistrz Padma powiedział: Jest wielu takich ludzi, którzy pozwalają, by ich
praktyka Dharmy stała się powierzchowna.
Pani spytała: W jaki sposób?
Mistrz powiedział: Powierzchowne jest recytowanie pism bez ufności.
Powierzchowny jest altruizm bez współczucia.
Powierzchowna jest szczodrość bez uwolnienia się od skąpstwa.
Powierzchowne jest bycie tantrykiem, który nie dotrzymuje samaji.
Powierzchowne jest bycie mnichem, który nie dotrzymuje ślubowań.
Powierzchowne jest bycie szlachetnym bez medytacji.
Powierzchowne jest posiadanie wiedzy bez praktykowania Dharmy.
Powierzchowne jest angażowanie się w Dharmę, która nie posiada istoty
praktyki.
Powierzchowne jest nauczanie innych, jeśli nie postępuje się w zgodzie z
Dharmą.
Powierzchowne jest udzielanie rad, których się osobiście nie przestrzega.
W każdym razie moje uszy są zmęczone słuchaniem „uczonych” ludzi, którym
praktyka Dharmy nie poskramia umysłów, lecz po prostu dodaje
przeszkadzających emocji. Cokolwiek tacy ludzie powiedzą, nie będzie
niczym innym jak tylko powierzchowną mową.

DZIESIĘĆ RODZAJÓW PRZESADY

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktyki Dharmy można się zetknąć z
dziesięcioma rodzajami przesady.
Pani spytała: W jaki sposób?
Mistrz powiedział: Przesadą jest utrzymywanie, że zna się Dharmę, jeżeli
nie słuchało się nauk.
Przesadą jest utrzymywanie, że posiada się moce, jeżeli nie praktykowało
się sadhany.
Przesadą jest utrzymywanie, że otrzymało się błogosławieństwa, jeżeli nie
posiada się oddania.
Przesadą jest utrzymywanie, że osiągnęło się Stan Buddy, jeżeli się nie
medytowało.
Przesadą jest utrzymywanie, że znalazło się mistrza, jeżeli mu się nie
służyło.
Przesadą jest utrzymywanie, że uzyskało się wyzwolenie dzięki naukom,
które nie mają linii przekazu.
Przesadą jest utrzymywanie, że uzyskało się realizację bez ustnych
wyjaśnień.
Przesadą jest utrzymywanie, że wyzwoliło się swoją istotę bez wykonywania
jakiejkowliek praktyki.
Przesadą jest utrzymywanie, że praktykuje się bez cierpliwości.
Przesadą jest utrzymywanie, że posiada się pomyślne okoliczności, jeżeli
nie dotrzymuje się samaji.
W każdym razie ludzie, którzy pragną praktykować bez podjęcia trudów
praktyki, są zwykłymi samochwałami, którzy nie osiągną sukcesu.

UNIKANIE DZIESIĘCIU BŁĘDÓW

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy należy się upewnić,
że nie popełnia się dziesięciu błędów.
Pani spytała: Co to za błędy?
Mistrz powiedział: Jeśli nawet praktykujesz medytację, ale nie stała się
ona remedium na przeszkadzające emocje i myśli, popełniasz błąd, który
polega na nie wprowadzeniu w czyn ustnych wyjaśnień.
Jeśli nawet rozpoznałaś swój umysł, ale nie uwolniłaś swojej świadomości
od stronniczości, jest to błąd nie spotkania się ze szczegółowymi
wyjaśnieniami.
Jeśli nawet posiadasz silne oddanie, ale nie otrzymałaś błogosławieństw,
jest to błąd nie posiadania związku z urzeczywistnionym mistrzem.
Nawet jeśli dokładasz wielkich starań, ale twoja praktyka nie posuwa się
naprzód, jest to błąd, który polega na tym, że twój umysł nie w pełni się
oczyścił.
Jeżeli czujesz się zmęczona zaangażowaniem się w duchową praktykę,
popełniasz błąd nie rozpoznania naturalnego stanu świadomości.
Nawet jeśli praktykujesz, ale twój umysł jest wciąż rozproszony,
popełniasz błąd, który oznacza brak zaufania do medytacji.
Jeżeli doświadczenie nie powstaje bezpośrednio w twoim stanie umysłu,
oznacza to, że zabłąkałaś się tylko w stanie śamatha.
Jeżeli w twojej istocie nie powstaje moc świadomości, popełniasz błąd
nieznajomości wykorzystania zjawisk jako pomocy na ścieżce.
Jeżeli masz trudności z odcięciem przywiązań do przeszkadzających emocji,
popełniasz błąd nieznajomości sposobu wykorzystania pięciu trucizn jako
ścieżki.
Jeżeli nie możesz poradzić sobie z cierpieniem i trudnościami, popełniasz
błąd nieznajomości sposobu odwrócenia swojego umysłu od samsary.
W każdym razie, jeżeli utrzymujesz, że praktykujesz Dharmę, a jesteś
wypełniona błędami, czy istnieje jakaś szansa, aby kiedykolwiek udało ci
się napotkać pozytywne okoliczności?

DZIESIĘĆ POZYTYWNYCH WŁAŚCIWOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Potrzebujesz dziesięciu pozytywnych
właściwości jako oznakę praktykowania Dharmy.
Pani spytała: Czym są te pozytywne właściwości?
Mistrz odparł: Jeżeli przezwyciężysz dyskursywne myślenie, jest to oznaka
rozpoznania naturalnego stanu świadomości.
Jeżeli mądrość istoty umysłu manifestuje się bez stronniczości, jest to
oznaka skuteczności ustnych wyjaśnień.
Jeżeli postrzegasz swojego mistrza jako prawdziwego Buddę, jest to oznaka
pobudzenia oddania dla mistrza.
Jeżeli bez przeszkód otrzymujesz błogosławieństwa, jest to oznaka, że
linia siddhów nie została przerwana.
Jeżeli z wysiłkiem stosujesz świadomość i nie napotykając na przeszkody
potrafisz zmienić swój stan umysłu, jest to pozytywna oznaka wyćwiczenia
pełnej mocy świadomości.
Jeżeli nie odczuwasz zmęczenia, mimo iż praktykujesz dzień i noc, jest to
pozytywna oznaka osiągnięcia kluczowego punktu prany-umysłu.
Jeżeli bez względu na to, czy praktykujesz, czy też nie, nie pojawiają się
żadne różnice w przejrzystości, jest to oznaka uzyskania pewności w
medytacji.
Jeżeli jesteś w stanie pamiętać o Dharmacie, bez względu na to jakie myśli
czy zjawiska ci się pojawiają, jest to oznaka, że wykorzystałaś zjawiska
jako pomoc na ścieżce.
Jeżeli nie powstaje zombie przeszkadzających emocji, albo jeśli nawet
powstaje i natychmiast się uspokaja, jest to oznaka spontanicznego
pokonania pięciu trucizn.
Jeżeli nie jesteś podatna na cierpienie i trudności, jest to zrozumienie,
że nietrwałość jest cechą charakterystyczną samsary.
W każdym razie, jeżeli w twojej istocie powstanie Dharma, wraz z
nią wyłonią się zalety. Tybetańczycy, którzy nie posiadają ufności,
pilności bądź inteligencji, będą mieli trudności z zobaczeniem
powstających w nich zalet.

DZIESIĘĆ OZNAK

Mistrz Padma powiedział: Kiedy bierzesz sobie Dharmę do serca, pojawia się
dziesięć oznak.
Pani spytała: Co to za oznaki?
Mistrz powiedział: Jeżeli maleje twoje lgnięcie, jest to oznaka wypędzenia
złego ducha dualistycznego skupienia się na konkretnej rzeczywistości.
Jeżeli twoje przywiązanie wzrasta nieznacznie, jest to oznaka uwolnienia
się od ambicjonalnych pragnień.
Jeżeli maleją twoje przeszkadzające emocje, jest to oznaka wewnętrznego
uspokojenia się pięciu trucizn.
Jeżeli maleje twój egoizm, jest to oznaka wypędzenia złego ducha lgnięcia
do ego.
Jeżeli jesteś wolna od zakłopotania i nie posiadasz żadnego punktu
odniesienia, jest to oznaka załamania się twojej iluzorycznej percepcji.
Jeżeli jesteś wolna od pojęć medytującego i obiektu medytacji i nigdy nie
tracisz z oczu swojej wrodzonej natury, jest to oznaka spotkania matki
Dharmaty. Odnosi się to do „świetlistości matki” (ma’i ‚od gsal),
świetlistości podłoża naturalnego stanu, wrodzonego wszystkim czującym
istotom jako ich oświecona istota.
Jeżeli wszystko co postrzegasz, powstaje jako bezstronne, indywidualne
doświadczenie, jest to oznaka osiągnięcia sedna poglądu i medytacji.
Jeżeli rozpoznajesz nierozdzielność samsary i Nirwany, jest to oznaka, że
pojawiło się w tobie pełne urzeczywistnienie.
Krótko mówiąc, jeżeli nie ma w tobie lgnięcia nawet do własnego ciała,
jest to oznaka całkowitego uwolnienia się od przywiązania.
Jeżeli pozostajesz nie dotknięty przez cierpienie i trudności, jest to
oznaka zrozumienia, że zjawiska są złudzeniem.
Jeżeli w niewielkim tylko stopniu interesujesz się ośmioma światowymi
dharmami, jest to oznaka rozpoznania natury umysłu.
W każdym razie, jeżeli twoje wewnętrzne oznaki ujawniają się na zewnątrz,
przypomina to wypuszczające liście drzewo. Kiedy inni ludzie dostrzegają
zewnętrzne oznaki, przypomina to dojrzały owoc drzewa, który można zjeść.
Jest wielu praktykujących Dharmę, którzy nie posiadają nawet jednej
pozytywnej cechy. Ludzie urzeczywistnieni są wyjątkową rzadkością, dlatego
istotne jest dokładanie starań, by ćwiczyć się w praktyce medytacyjnej.

DZIESIĘĆ FAKTÓW

Mistrz Padma powiedział: Dla wszystkich, którzy praktykują Dharmę,
istnieje dziesięć faktów.
Pani spytała: Jakie to fakty?
Mistrz powiedział: Jeżeli obecność nauk Buddy zbiega się z osiągnięciem
przez daną osobę nauk Buddy, to fakt ten oznacza, że w poprzednich
żywotach skompletowało się nagromadzenia.
Jeżeli zainteresowana Dharmą osoba spotyka mistrza, który posiada ustne
wyjaśnienia, jest to fakt przypominający ślepca znajdującego klejnot
spełniający życzenia.
Jeżeli osiągnięcie w pełni wyposażonego ludzkiego ciała zbiega się z
ufnością i inteligencją, jest to fakt, z którego wynika, że przebudzeniu
uległa karmiczna ciągłość twojego poprzedniego treningu.
Jeżeli jesteś bogata, a równocześnie spotykasz żebraków, jest to fakt
mówiący, że nadszedł czas na okazanie doskonałej szczodrości.
Jeżeli jezioro cierpienia przelewa się w chwili, w której próbujesz się
zaangażować w duchową praktykę, wskazuje to na fakt oczyszczenia przez
ciebie negatywnej karmy i splamień.
Jeżeli próbując skierować swój umysł ku Dharmie, spotykasz się z niczym
nieumotywowaną wrogością, to fakt ten oznacza, że spotkałaś przewodnika,
który poprowadzi cię na ścieżce cierpliwości.
Jeżeli zrozumienie nietrwałości uwarunkowanych rzeczy i posiadanie
doskonałej ufności zbiega się u ciebie z otrzymaniem głębokich wyjaśnień,
fakt ten oznacza, że nadszedł czas odwrócenia umysłu od życia światowej
osoby.
Jeżeli strach przed śmiercią zbiega się u ciebie ze śmiercią innej osoby,
fakt ten oznacza, że nadszedł czas na powstanie wyjątkowej ufności.
W każdym razie, jeżeli planujesz najpierw spełnić światowe cele, a dopiero
potem zaangażować się w praktykę Dharmy, byłoby to zdumiewające,
gdyby ci się udało! W ten sposób niewielu wyzwoliło się z samsary.

SIEDEM WYPACZEŃ

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktyki Dharmy można napotkać siedem
rodzajów wypaczeń.
Pani spytała: O jakie wypaczenia chodzi?
Mistrz powiedział: Jeżeli posiadasz niewielką ufność i dużą inteligencję,
powstaje wypaczenie, wskutek którego zaczniesz się uważać za nauczyciela.
Jeżeli masz wielu słuchaczy, a posiadasz o sobie wielkie mniemanie,
powstaje wypaczenie, które każe ci się uważać za duchowego przyjaciela.
Jeżeli udajesz, że posiadasz najwyższe właściwości, ale nie wzięłaś sobie
do serca Dharmy, powstaje wypaczenie, które każe ci się uważać za
przywódcę.
Jeżeli udzielasz ustnych wyjaśnień, ale sama ich nie praktykujesz,
powstaje wypaczenie, które każe ci się uważać za nieczułego „eksperta od
Dharmy”.
Jeżeli lubisz bezsensowną paplaninę, a w twoim sercu nie ma Dharmy,
powstaje wypaczenie, wskutek którego stajesz się pożądliwą szarlatańską
joginią.
Jeżeli niewiele się uczyłaś, a przy tym nie posiadasz ustnych wyjaśnień,
powstaje wypaczenie, wskutek którego stajesz się zwykłym człowiekiem, mimo
iż możesz mieć wielką ufność.
Autentyczny praktykujący, którego postępowanie pozostaje w zgodzie z
prawdziwymi naukami, powinien w inteligentny sposób wyzwolić swoją istotę,
okiełznać umysł z pomocą ufności, dzięki słuchaniu nauk odciąć błędne
koncepcje, odrzucić społeczne troski, zmieszać swój umysł z Dharmą,
doskonalić swoją wiedzę z pomocą studiowania i przemyśliwania nauk,
przekształcić swój umysł z pomocą ustnych wyjaśnień, by dzięki poglądowi i
medytacji osiągnąć ostateczną pewność. To jednak jest trudne.

NIEBEZPIECZEŃSTWO POMYŁEK

Mistrz Padma powiedział: Ludzie, który przekroczyli bramę Dharmy mogą
popełnić wiele pomyłek.
Pani spytała: Jakie to pomyłki?
Mistrz odparł: Możliwe jest, że nauczyciela, który studiował duchowe
nauki, mylnie weźmie się za duchowego przyjaciela, posiadającego istotę
wyzwoloną przez słuchanie i przemyśliwanie nauk.
Możliwe jest, że nieczułego „eksperta od Dharmy”, który sam nie
praktykował, mylnie weźmie się za kogoś kto dzięki osobistej praktyce
uzyskał doświadczenie.
Możliwe jest, że oszukańczego hipokrytę mylnie weźmie się za szlachetną
istotę, która dzięki praktyce Dharmy okiełznała swój umysł.
Możliwe jest, że puste słowa fałszywej elokwencji mylnie weźmie się za
urzeczywistnienie kogoś kto posiada ustne wyjaśnienia.
Możliwe jest, że kogoś komu z ust nie schodzi Dharma, mylnie weźmie się za
oddanie, jakie dla praktyki Dharmy odczuwa religijna osoba.
W każdym razie musisz się upewnić, że zmieszałaś swój umysł z Dharmą.
Ludzie, którzy praktykując Dharmę ustami, uważają się za praktykujących, a
zarazem Dharma jest dla nich czymś odrębnym od siebie, nie osiągną
powodzenia w jej praktyce.

CZTERY DHARMY

Mistrz Padma powiedział: Musisz się upewnić, że twoja praktyka Dharmy
staje się rzeczywistą Dharmą. Musisz się upewnić, że twoja Dharma staje
się rzeczywistą ścieżką. Musisz się upewnić, że twoja ścieżka może
rozjaśnić pomieszanie. Musisz się upewnić, że twoje pomieszanie dojrzeje
jako mądrość.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Jeżeli posiadasz zrozumienie wolne od akceptacji i
odrzucania, po dowiedzeniu się w jaki sposób skondensować wszystkie nauki
w jednym pojeździe, wówczas twoja praktyka Dharmy stanie się rzeczywistą
Dharmą.
Jeżeli pojawiają się trzy stany vipaśjany – błogość, przejrzystość i brak
myśli – są one samą Dharmakają.
W każdym razie jest wielu ludzi, którzy skupiają swój umysł na bezwładnym
stanie śamatha. Wskutek tego odrodzą się w boskiej sferze dhjana,
(lha’i bsam gtan gyi ris) Medytacyjny stan skoncentrowanego umysłu,
który nie prowadzi do wyzwolenia, lecz do odrodzenia się w sferze
foremnej, wytworzonej przez tego rodzaju mentalną koncentrację. a jeśli
nawet się odrodzą jako ludzie, nie będą w stanie przynosić istotom
pożytku.

ŚLUBOWANIA

Mistrz Padma powiedział: Przyjęcie schronienia i dotrzymywanie ślubowań
stanowią rdzeń praktyki Dharmy.
Pani spytała: W jakim czasie ślubowania schronienia i inne ślubowania
powstają w danej istocie?
Mistrz powiedział: Ślubowanie schronienia powstaje w chwili, w której
odczuwasz strach przed niższymi światami i masz ufność w Trzy Klejnoty.
Ślubowanie świeckiej osoby powstaje w chwili, w której zaczynasz ufać w
przyczynę i skutek karmicznych działań.
Ślubowanie nowicjusza powstaje w chwili, w której umysł odwraca się od
samsary.
Ślubowanie w pełni wyświęconej osoby powstaje w chwili, w której umysł
odwraca się od popełniania wszelkich negatywnych działań.
Ślubowanie bodhiczitty aspiracji powstaje w chwili, w której dzięki
współczuciu dostrzegasz, że jesteś równy innym.
Bodhiczitta zastosowania powstaje w chwili, w której zaczynasz uważać
innych za ważniejszych od siebie.
Jeżeli w dowolnej wykonywanej przez siebie praktyce posiadasz schronienie
i bodhiczittę oraz połączyłaś Fazę Rozwojową i Spełniającą, jak również
mądrość i metody, wówczas twoja praktyka Dharmy staje się rzeczywistą
ścieżką.
Jeżeli połączysz ścieżkę z poglądem, medytacją, działaniem i rezultatem,
wówczas twoja ścieżka rozjaśni pomieszanie.
Jeżeli dokładasz starań, aby podczas praktyki całkowicie rozpuścić pogląd
i medytację, wówczas twoje pomieszanie może zajaśnieć jako mądrość.
W każdym razie bez względu na to jaką praktykę wykonujesz, brak połączenia
Fazy Rozwojowej i Spełniającej, poglądu i postępowania oraz mądrości i
metod – jest jak próba chodzenia na jednej nodze.

UNIKANIE SFER DHJANY

Mistrz Padma powiedział: Kiedy praktykuje się Dharmę, ważne jest, aby nie
pozwolić na to, by praktyka skierowała się do niższego pojazdu.
Pani spytała: Co to oznacza?
Mistrz powiedział: Istotne znaczenie ma uniknięcie lgnięcia do trzech
stanów śamathy: błogości, przejrzystości i braku myśli. Jeżeli lgniesz do
nich, nie uda ci się uniknąć stania się śrawaką czy pratjekabuddą.
Tybetańczycy uważają praktykę przyjęcia schronienia za najniższą naukę.
Mnichom brak dyscypliny. Ci, którzy uważają się za praktykujących
mahajanę, nie mają bodhiczitty. Tantrycy nie dochowują ślubowań. Jogini
nie posiadają prawdziwej medytacji.
Trudno będzie znaleźć w Tybecie siddhów.

SAMAJE CIAŁA, MOWY I UMYSŁU

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musisz dotrzymywać ślubowań
samaja; to jest jednak trudne.
Pani spytała: Jak należy dotrzymywać samaji?
Mistrz powiedział: Jeżeli uważasz swego mistrza za ucieleśnienie Buddy,
posiadasz samaję oświeconego ciała.
Jeżeli jego słowa i nauki uważasz za klejnot spełniający życzenia,
posiadasz samaję oświeconej mowy.
Jeżeli jego ustne wyjaśnienia uważasz za nektar, posiadasz samaję
oświeconego umysłu.
Jeżeli przestajesz akceptować lub odrzucać jidama, posiadasz samaję ciała.
Jeżeli nie masz wątpliwości odnośnie Tajemnej Mantry, posiadasz samaję
mowy.
Jeżeli rozumiesz znaczenie naturalnego stanu istoty umysłu, posiadasz
samaję umysłu.
W każdym razie, jeżeli umysł jest czysty, samaje również są czyste.

PIĘTNAŚCIE NIEPOMYŚLNYCH OKOLICZNOŚCI

Mistrz Padma powiedzial: Praktykując Dharmę należy porzucić piętnaście
niesprzyjających okoliczności.
Pani spytała: Jakie to okoliczności?
Mistrz powiedział: plotkowanie, przekomarzanie się i frywolność – oto trzy
przeszkody w medytacji. Porzuć je więc.
Krewni, przyjaciele i uczniowie – oto trzy odwrotności praktyki Dharmy.
Porzuć ich więc.
Rzeczy materialne, biznes i rozrywki – oto trzy rozproszenia praktyki
Dharmy. Porzuć je więc.
Zysk, honor i sława – oto trzy kajdany praktyki Dharmy. Porzuć je więc.
Sen, opieszałość i lenistwo – oto troje arcywrogów praktyki Dharmy. Porzuć
je więc.
W każdym razie najbardziej niebezpieczne jest zaprzestanie praktyki Dharmy
pod wpływem czyjejś namowy.

PIĘTNAŚCIE SPRZYJAJĄCYCH OKOLICZNOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy powinno się posiadać
piętnaście sprzyjających okoliczności.
Pani spytała: Jakie to okoliczności?
Mistrz powiedział: Strukturę praktyki Dharmy tworzą studiowanie,
przemyśliwanie i medytacja.
Pilność, ufność i zaufanie to trzy bieguny życia w praktyce Dharmy.
Wiedza, dyscyplina i dobroć to trzy właściwości praktyki Dharmy.
Brak przywiązania, brak lgnięcia i brak dualistycznyego związania to trzy
czynniki harmonizujące praktykę Dharmy.
W każdym razie tutaj nie ma nawet jednego praktykującego, który posiadałby
chociaż trzy spośród tych warunków. Trudno pozostawać w zgodzie z głównymi
zasadami Dharmy.

DWADZIEŚCIA JEDEN DAREMNYCH CZYNÓW

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę można napotkać dwadzieścia
jeden daremnych czynów.
Pani spytała: O jakie czyny chodzi?
Mistrz powiedział: Daremne jest wzbudzanie bodhiczitty, jeżeli nie
zaniechało się krzywdzenia czujących istot.
Daremne jest otrzymywanie inicjacji, jeżeli nie dotrzymuje się samaji.
Daremne jest słuchanie wielu nauk, jeżeli nie przynoszą pożytku umysłowi.
Daremne jest wykonywanie pozytywnych czynów, jeżeli są one zmieszane z
negatywnymi działaniami.
Daremne jest podążanie za mistrzem, jeżeli ciągle popełnia się negatywne
czyny.
Daremne jest to, by stać się nauczycielem, który porzuca Dharmę i zaczyna
popełniać negatywne czyny.
Daremne jest podejmowanie zadań, które sprzyjają ośmiu światowym dharmom.
Daremne jest podążanie za nauczycielem, który jest zawsze wrogo
usposobiony wobec czujących istot, naszych rodziców.
Daremne jest utrzymywanie, że obawiasz się piekieł, jeżeli nieustannie
angażujesz się w negatywne czyny.
Daremne jest praktykowanie szczodrości, jeżeli nie spowija się jej
bodhiczittą i nie posiada ufności.
Daremne jest przyjmowanie ślubowań, jeżeli brak zdecydowania, aby ich
dochować.
Daremne jest praktykowanie cierpliwości, jeżeli gniewu nie spowije się
właściwym remedium.
Daremne jest praktykowanie medytacji, jeżeli umysł jest zawsze spowity
ospałością lub pobudzeniem.
Daremne jest podejmowanie cierpliwych wysiłków, jeżeli nie mają one na
celu zbliżenia się do oświecenia.
Daremne jest rozwijanie wypaczonej wiedzy, która wzmacnia zawiść i pięć
pozostałych trucizn.
Daremne jest praktykowanie nauk mahajany, którym brak współczucia.
Daremne jest praktykowanie stanu medytacji, któremu brak zrozumienia
natury umysłu.
Daremne jest otrzymywanie ustnych wyjaśnień, jeżeli nie stosuje się ich w
praktyce.
Daremne jest działanie dla pożytku istot bez spowicia tych działań
bodhiczittą.
W każdym razie, mimo iż są to rzeczy daremne i chociaż nie ma potrzeby
wykonywania tylu tego rodzaju działań, dziecinni ludzie tego nie słuchają.

CZTERY RODZAJE DZIAŁAŃ BEZ POWROTU

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę, musisz posiadać cztery
rodzaje działań bez powrotu.
Pani spytała: Jakie to działania?
Mistrz powiedział: Dzięki pamiętaniu o śmierci nie powrócisz do spraw
związanych z tym życiem.
Dzięki doskonaleniu rezultatów dziesięciu pozytywnych działań, nie
wpadniesz z powrotem w trzy niższe światy.
Dzięki doskonaleniu miłującej dobroci nie spadniesz w niższe pojazdy.
Dzięki medytacji na śunjatę, nie spadniesz z powrotem w samsarę.
W każdym razie, podczas praktykowania Dharmy powinnaś odwrócić swój umysł
od trosk związanych z tym życiem.

CZTERY RZECZY, KTÓRE SIĘ NIE WYDARZĄ

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę należy uważać, aby nie
wydarzyły się cztery rzeczy. Dlatego trzeba je porzucić.
Pani spytała: Co to za rzeczy?
Mistrz powiedział: Jeżeli nie pamiętasz o śmierci, nie znajdziesz czasu na
praktykę Dharmy.
Jeżeli wskutek braku zaufania do prawa karmy nie porzucisz negatywnych
działań, nie będziesz miała szansy osiągnięcia wyższych światów i
wyzwolenia.
Jeżeli nie boisz się cierpienia samsary i nie decydujesz się na
wyrzeczenia, nie powiedzie ci się praktyka prowadząca do wyzwolenia.
Jeżeli pragniesz osiągnąć wyzwolenie sama dla siebie i nie praktykujesz z
intencją osiągnięcia oświecenia dla pożytku innych, nie będziesz mieć
możliwości osiągnięcia całkowitego Stanu Buddy.
Na ogół, jeżeli nie odwrócisz umysłu od celów ograniczonych do tego życia,
nie odniesiesz żadnego sukcesu w praktyce Dharmy. Nie ma nawet kilku
takich, którzy porzuciliby światowe troski.

WYKORZYSTYWANIE TEGO CO BEZUŻYTECZNE

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musisz wykorzystać cztery
daremne rzeczy.
Pani spytała: Jakie to rzeczy?
Mistrz powiedział: Aby wykorzystać bezużyteczne ciało, przestrzegaj
czystości dyscypliny.
Aby wykorzystać bezużyteczną własność, bądź szczodra, zachowując w umyśle
bodhiczittę.
Aby wykorzystać bezużyteczne pozytywne warunki, skompletuj nagromadzenie
zasługi jako przyczynę i nagromadzenie mądrości jako skutek.
Aby wykorzystać bezużyteczne studiowanie, dołóż starań w mającej znaczenie
praktyce.
Jeżeli nie znasz sposobów wykorzystywania tego co bezużyteczne, to
cokolwiek zrobisz nie będzie niczym innym jak tylko światowym działaniem.

PIĘĆ BEZBŁĘDNYCH RZECZY

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli praktykujesz Dharmę, musisz posiadać pięć
bezbłędnych rzeczy.
Pani spytała: Co to za rzeczy?
Mistrz powiedział: Musisz bezbłędnie przestrzegać złożonych ślubowań.
Musisz zawsze bezbłędnie praktykować miłującą dobroć, współczucie i
bodhiczittę.
Jeżeli kontemplujesz prawo przyczyny i skutku karmicznych działań, musisz
bezbłędnie unikać nawet najmniejszej negatywności.
Jeżeli medytujesz na swojego mistrza jako Buddę, musisz w bezbłędny sposób
zawsze wizualizować go nad koroną swojej głowy.
W każdym razie nie wolno ci popełnić błędu, gdy kontemplujesz, że
wszystkie zjawiska są śunjatą.

PRAKTYKOWANIE SZEŚCIU PARAMIT

Mistrz Padma powiedział: Kiedy praktykujesz Dharmę, musisz użyć środków
sześciu paramit.
Pani spytała: Jak się je praktykuje?
Mistrz powiedział: Jeżeli w swoim umyśle nie utrzymujesz skąpstwa ani
uprzedzeń – jest to paramita szczodrości.
Jeżeli potrafisz skutecznie porzucić wszelkie przeszkadzające emocje –
jest to paramita dyscypliny.
Jeżeli jesteś całkowicie wolna od gniewu i urazy – jest to paramita
cierpliwości.
Jeżeli nie jesteś leniwa ani opieszała – jest to paramita pilności.
Jeżeli jesteś wolna od rozproszenia i przywiązania do smaku koncentracji –
jest to paramita medytacji.
Jeżeli jesteś całkowicie wolna od wymyślonych pojęć – jest to paramita
mądrości rozróżniającej.

TRZY RODZAJE DĄŻEŃ

Mistrz powiedział: Podczas praktyki Dharmy mogą się pojawić trzy rodzaje
dążeń.
Pani spytała: Jakie to dążenia?
Mistrz powiedział: Osoba o niższych zdolnościach działa wyłącznie na rzecz
swoich przyszłych żywotów, nie wkładając wysiłku w inne działania. W ten
sposób nie może więc uniknąć odrodzenia się w wyższych światach.
Osoba o średnich zdolnościach, która odczuwa znużenie całą samsarą,
wykonuje jedynie pozytywne działania. W ten sposób nie może więc uniknąć
osiągnięcia wyzwolenia.
Osoba o najwyższych zdolnościach praktykuje wyłącznie bodhiczittę dla
pożytku wszystkich istot. W ten sposób nie może więc uniknąć osiągnięcia
pełnego oświecenia.
Na ogół wszelkie cele do jakich ludzie dążą od świtu do zmierzchu mają
wyłącznie na widoku przyjemności tego życia. Rozproszeni negatywnymi
emocjami nie mogą więc w żaden sposób uniknąć odrodzenia się w następnych
żywotach w niższych światach.

PIĘĆ AUTENTYCZNYCH SPOSOBÓW ŻALU

Mistrz Padma powiedział: Ludzie, którzy praktykują Dharmę czują wielki
smutek, kiedy umiera krewny. To nie jest właściwa droga. Praktykując
Dharmę należy żałować pięciu rzeczy.
Pani spytała: Jakie to rzeczy?
Mistrz odpowiedział: Kiedy jesteś oddzielona od wybitnego mistrza,
powinnaś tego żałować, składając pogrzebowe ofiary.
Kiedy jesteś oddzielona od dobrego przyjaciela w Dharmie, powinnaś tego
żałować poprzez kompletowanie nagromadzeń.
Jeżeli występujesz przeciw swemu mistrzowi, powinnaś ze skruchą tego
żałować.
Jeżeli złamałaś złożone ślubowania, powinnaś żałować tego, odnawiając je i
oczyszczając.
Jeżeli przez długi czas nie mogłaś praktykować, powinnaś żałować tego,
podążając za mistrzem.
Jeżeli twój umysł kieruje się ku ośmiu światowym dharmom, powinnaś
żałować, czując głębokie wyrzeczenie.
W każdym razie ludzie, którzy nie rozumieją, że uwarunkowane rzeczy są
nietrwałe, nigdy nie wyczerpią, ani nie oczyszczą swego smutku.

CZTERY SPOSOBY UPRAWY ZIEMI

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę, musisz zapoznać się z
czterema sposobami uprawy ziemi.
Pani spytała: Co to za sposoby?
Mistrz powiedział: Twardą glebę swego umysłu musisz zaorać solidną
ufnością.
Wraz z praktyką medytacyjną musisz zastosować miękki nawóz zmiany swojej
postawy.
Musisz zasiać dobre ziarna pozytywnych korzeni, spowijając je bodhiczittą.
Musisz całkowicie zniszczyć pięć trucizn i wszelkie dyskursywne myślenie,
pozwalając rolnikowi wielkiej pilności przytwierdzić ostrze pługa mądrości
do ciągnących pług wołów zjednoczonej mądrości i metod.
Jeżeli tak uczynisz, niemożliwe jest, żeby pędy oświecenia nie dały w
rezultacie owocu Stanu Buddy.
W każdym razie jest zbyt wielu, którzy nie potrafią się zająć uprawą pola
wyzwolenia, a zarazem nigdy nie męczą się światową uprawą roli. Biedne
czujące istoty!

OSIEM RODZAJÓW CISZY

Mistrz powiedział: Podczas praktykowania Dharmy należy zachować osiem
rodzajów ciszy.
Pani spytała: Co to za rodzaje?
Mistrz powiedział: W celu zachowania ciszy ciała, przebywaj w
odosobnionych miejscach, nie popadając w żadne skrajności. Dzięki temu
odwrócisz się od namiętności i agresji.
W celu zachowania ciszy mowy, bądź jak niemowa. Dzięki temu twoja duchowa
praktyka nie ucierpi przez rozproszenie płynące z plotkowania z innymi.
W celu zachowania ciszy umysłu nie pozwól, żeby kierowały tobą
rozproszenie i dyskursywne myśli. Pozwoli ci to spoczywać we wrodzonej
naturze Dharmakaji poza myślami.
W celu zachowania ciszy przyjemności zmysłowych, porzuć koncepcje czystego
i nieczystego pożywienia. Dzięki temu twoje życie stanie się prostsze;
zgromadzą się też dakinie.
W celu zachowania ciszy ustnych wyjaśnień, nie udzielaj ich nieodpowiednim
ludziom. Umożliwi ci to otrzymanie błogosławieństw linii przekazu.
W celu zachowania ciszy postępowania, działaj spontanicznie i bez
hipokryzji. Umożliwi ci to postęp i uchroni twój umysł od gromadzenia
zaciemnień.
W celu zachowania ciszy doświadczenia uwolnij się od przywiązania czy
fascynacji własnymi doświadczeniami i nie dziel się nimi z innymi.
Umożliwi ci to osiągnięcie w tym życiu siddhi mahamudry.
W celu zachowania ciszy realizacji uwolnij się od ambicji i odpocznij, nie
popadając w skrajności. Umożliwi ci to natychmiastowe wyzwolenie w chwili
urzeczywistnienia.
Na ogół ludzie, którzy nie są w stanie praktykować nawet przez czas
potrzebny na zjedzenie posiłku, którzy nie potrafią zachować ciszy do
ukończenia sesji recytacji, i którzy nie potrafią zamknąć swoich
gadatliwych ust, nie odniosą najmniejszego powodzenia w praktyce
zachowywania ciszy.

POKUSY MARY

Mistrz Padma powiedział: Praktykujący Dharmę nie zauważają, kiedy są
zwodzeni przez Marę.
Pani spytała: Co to oznacza?
Mistrz powiedział: Potężnych ludzi zwodzi Mara dumy i próżności.
Dygnitarzy zwodzi Mara elokwencji i złudzenia.
Zwykłych ludzi zwodzi Mara niewiedzy i głupoty.
Bogatych ludzi zwodzi Mara wielu zajęć i reklamowania swego bogactwa.
Praktykujących Dharmę zwodzi Mara powiększania dóbr materialnych.
Zwodzi ich Mara płodzenia dzieci, swych karmicznych dłużników.
Zwodzi ich Mara posiadających szacunek uczniów.
Zwodzi ich Mara kochających sług i pomocników.
Zwodzi ich Mara znienawidzonych wrogów.
Zwodzi ich Mara wzruszających słów jakie płyną od bliskich.
Zwodzi ich Mara pięknych ozdób.
Zwodzi ich Mara łagodnych głosów i słodko brzmiących słów.
Zwodzi ich Mara własnego przywiązania.
Zwodzi ich Mara urody i tęsknoty za miłością.
Cały wysiłek włożony w iluzoryczne działania jest pokusą Mary.
Pięć wrodzonych ci trucizn to Mara twojego umysłu.
Sześć obiektów zmysłów pozostających jako nawykowe tendencje, to Mara
zewnętrznych rzeczy.
Lgnięcie do smaku samadhi to Mara wewnętrznych zjawisk.
Posiadanie nadziei na osiągnięcie rezultatu w dzogczen to Mara poglądu.
Wszystkie najwyższe właściwości to również Mara.
Cała niewiedza i złudzenie są również Marą.
Największym Marą jest więc lgnięcie do ego.
Nie istnieje ono nigdzie indziej jak tylko w tobie. Musisz zabić tego
demona od wewnątrz. Jeżeli to uczynisz, nie pojawi się z zewnątrz.
Tylko zbyt wielu ludzi nie rozpoznaje tego Mary.

CZTERY PODSTAWOWE WŁAŚCIWOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się posiadać cztery
podstawowe właściwości.
Pani spytała: Jakie to właściwości?
Mistrz powiedział: Osoba, która ma wielkie współczucie posiądzie umysł
oświecenia.
Osoba wolna od hipokryzji będzie w stanie dotrzymać ślubowań.
Osoba bez fałszu zachowuje czystą samaję.
Osoba wolna od sztuczności nie zawstydza się i nie ma interesownych
przyjaciół.
W każdym razie jeżeli posiadasz wielką ufność, powiedzie ci się również w
praktyce Dharmy, a jeśli będziesz stanowcza, to uda ci się dochować
złożonych ślubowań. Aby praktykować Dharmę, musisz być ostrożna; bądź tak
twarda jak kość w rdzeniu twego serca.

ODCIĘCIE PIĘCIU TRUCIZN PRZY SAMYM KORZENIU

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się przy samym
korzeniu odciąć pięć trucizn.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Osoba, która wpada w silny gniew, cierpi najbardziej.
Osoba o wielkiej głupocie jest jak zwierzę i nie potrafi zrozumieć Dharmy.
Osoba o wielkiej dumie nie może sobie przyswoić zalet i ma wielu wrogów.
Osoba o silnym pożądaniu nie potrafi dotrzymać ślubowań i stanie się
przedmiotem wielu oszczerstw.
Osoba o silnej zazdrości ma wielkie ambicje i jest rozmiłowana w intrydze.
Nie ścigaj tych pięciu trucizn. Zabij je od wewnątrz, uwalniając je w
chwili, w której powstają.
Ludzie, którzy bez zahamowań oddają się pięciu truciznom, sami na siebie
sprowadzają nieszczęście.

OKIEŁZNANIE UMYSŁU

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę, musi się przede wszystkim
okiełznać swój umysł.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz odpowiedział: Wodą miłującej dobroci musisz ugasić palące płomienie
gniewu.
Rzekę pożądania musisz przekroczyć mostem potężnych środków zaradczych.
Ciemności głupoty musisz oświetlić pochodnią mądrości rozróżniającej.
Tłuczkiem pilności musisz na pył skruszyć górę dumy.
Ciepłą szatą cierpliwości musisz przezwyciężyć burzę zawiści.
W każdym razie tych pięć trucizn, twoich starych znajomych, zniszczy twoją
istotę w trzech sferach samsary, jeśli tylko oddasz się im bez zahamowań.
Nie pozwól, aby biegały w sposób nieposkromiony. Kryje się w tym
niebezpieczeństwo.

PIĘĆ OZNAK WIDZENIA

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musisz posiadać pięć oznak
widzenia.
Pani spytała: Jakie to oznaki?
Mistrz powiedział: Musisz widzieć niematerialną naturę umysłu poza słowami
świętej Dharmy.
Musisz widzieć, że kiedy te obecne zjawiska są wolne od dualistycznego
związania, wyzwalają się same z siebie.
Musisz widzieć, że bez względu na to jakie doświadczenia się pojawiają,
wszystkie są niematerialną wielką błogością.
Z szacunkiem i oddaniem musisz widzieć w swoim mistrzu ucieleśnienie
Buddy.
W każdym razie podczas praktyki Dharmy musisz widzieć, że wszystko jest
wolne od przywiązania.

PIĘĆ OSIĄGNIĘĆ

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy musi się posiadać
pięć rodzajów osiągnięć.
Pani spytała: Jakie to osiągnięcia?
Mistrz powiedział: Nie porzucając wskutek lenistwa ustnych wyjaśnień
mistrza, musisz na bieżąco stosować praktykę.
Angażując się w praktykę Dharmy musisz posiadać możliwość przynoszenia
sobie pożytku.
Dzięki posiadaniu przekazu błogosławieństw, musisz posiadać umiejętność
prowadzenia uczniów dla pożytku innych.
Dzięki wyzwoleniu zjawisk w Dharmacie musisz posiadać niewytworzoną
naturalność.
Dzięki rozpoznaniu swojej naturalnej twarzy, musisz osiągnąć zrozumienie,
że twój umysł jest Buddą.
Współcześnie żyjący w Tybecie praktykujący, którzy nie posiadają choćby
jednej z tych właściwości, nie spełnią żadnego ze swych pragnień.

PIĘĆ RODZAJÓW WIELKOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy musisz posiadać pięć
rodzajów wielkości.
Pani spytała: Jakie to rodzaje?
Mistrz powiedział: Musisz mieć mistrza, którego ustne wyjaśnienia są
wielkie.
Te ustne wyjaśnienia muszą również posiadać wielkość głębokiej ścieżki
skutecznych środków.
Sama musisz wykazać się wielkością męstwa w znoszeniu trudów.
Musisz posiadać wielkość dążenia do praktykowania Dharmy.
Musisz posiadać wielkość determinacji w praktyce.
Jeżeli będziesz próbowała wyzwolić się z samsary bez posiadania tych
pięciu rodzajów wielkości, nie uda ci się to.

PIĘĆ RODZAJÓW BIEGŁOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się posiadać pięć
rodzajów biegłości.
Pani spytała: Jakie to rodzaje?
Mistrz powiedział: Dzięki osiągnięciu naturalnej biegłości w Dharmie,
musisz posiadać „wiedzę, że poznanie jednego wyzwala wszystko”.
Dzięki osiągnięciu urzeczywistnienia Dharmaty, musisz pozwolić na to, aby
w twojej istocie pojawiło się nie-powstawanie. Zob. przyp. na str….
Dzięki osiągnięciu naturalnej biegłości w samaji, musisz posiadać
nieskazitelność umysłu.
Dzięki osiągnięciu biegłości w pranach poprzez wysiłek, musisz być w
stanie ponieść pewne trudy.
Dzięki osiągnięciu biegłości w ustnych wyjaśnieniach, musisz być w stanie
nauczać ludzi stosownie do posiadanych przez nich zdolności.

PIĘĆ ZBĘDNYCH RZECZY

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy można napotkać pięć
zbędnych rzeczy.
Pani spytała: Jakie to rzeczy?
Mistrz powiedział: Zbędne jest pobudzanie oddania bez wyrzeczenia się
samsary.
Zbędne jest kontemplowanie śunjaty bez odwrócenia się od lgnięcia do
materialności.
Zbędne jest praktykowanie medytacji, jeżeli nie zaniechało się pożądania.
Zbędne jest udzielanie ustnych wyjaśnień, bez odwrócenia się od
przywiązania i agresji.
Zbędne jest udzielanie dobrze brzmiących rad, które nie korespondują z
praktycznym znaczeniem. „Praktyczne znaczenie” odnosi się do prawdy
relatywnej.

PIĘĆ NIEZBĘDNYCH RZECZY

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy można napotkać pięć
niezbędnych rzeczy.
Pani spytała; Jakie to rzeczy?
Mistrz powiedział: Niezbędne jest bycie zaakceptowanym przez szlachetne
istoty, aby dzięki temu móc otrzymać ustne wyjaśnienia.
Niezbędne jest posiadanie głębokiego i niesłabnącego oddania dla swego
mistrza, aby dzięki temu móc w naturalny sposób otrzymać błogosławieństwa.
Niezbędne jest skompletowanie pewnego stopnia nagromadzeń, dzięki czemu
umysł może stać się giętki.
Konieczne jest, aby umysł był giętki, co pozwoli na zaistnienie w twojej
istocie samadhi.
Konieczne jest, aby samadhi zaistniało w twojej istocie, dzięki czemu
będziesz mogła szybko osiągnąć wszechwiedzący Stan Buddy.

PIĘĆ KŁAMSTW

Mistrz Padma powiedział: Ci, którzy uważają się za praktykujących, mogą
zetknąć się pięcioma kłamstwami.
Pani spytała: Jakie to kłamstwa?
Mistrz powiedział: Kłamstwem jest mówienie, że obawiasz się przyszłych
odrodzeń, podczas gdy jesteś całkowicie zakochana w tym życiu.
Kłamstwem jest mówienie, że przyjmujesz schronienie, podczas gdy
popełniasz czyny i nie odczuwasz lęku przed trzema niższymi światami.
Kłamstwem jest mówienie, że jest się medytującym, jeżeli umysł nie
odwrócił się od pożądania.
Klamstwem jest mówienie, że jest się Buddą, jeżeli nie przekroczyło się
otchłani samsarycznej egzystencji.
Jest wielu ludzi, którzy uważając się za praktykujących Dharmę, oszukują
siebie i innych. W chwili śmierci wszystkie te kłamstwa spadną na nich.

PIĘĆ PEWNYCH SŁÓW

Mistrz powiedział: Jeżeli praktykuje się Dharmę, trzeba posiadać
wyjaśnienia na temat pięciu pewnych słów.
Pani spytała: Jakie to słowa?
Mistrz powiedział: Jest pewne, że bez medytacji nie pojawią się
doświadczenia [medytacyjne] i urzeczywistnienie.
Jest pewne, że jeżeli w praktyce mahajany oddzieli się mądrość i metody,
spadnie się na poziom śrawaków.
Jest pewne, że jeżeli nie wiesz jak połączyć pogląd i postępowanie,
wówczas kroczysz niewłaściwą ścieżką.
Jest pewne, że pozytywne i negatywne działania będą istnieć dopóty, dopóki
naprawdę nie zrealizuje się istoty umysłu.
Jest pewne, że bez urzeczywistnienia własnego umysłu, nie osiągnie się
Stanu Buddy.

PIĘĆ DAREMNYCH RZECZY

Mistrz powiedział: Praktykując Dharmę można napotkać pięć daremnych
rzeczy. Unikaj ich!
Pani spytała: Co to za rzeczy?
Mistrz powiedział: Daremne jest podążanie za mistrzem, który nie posiada
istoty wyjaśnień.
Daremne jest udzielanie nauk uczniowi, który nie dotrzymuje zobowiązań.
Daremne jest poznawanie nauk, z których nie korzystasz i nie wprowadzasz w
praktykę.
Daremne jest stosowanie metod, które nie doskonalą umysłu.
Daremne jest angażowanie się w płytkie nauki, w zwykłe gadanie, które
nikomu nie pomaga.
Na ogół istnieje wielu ludzi, którzy praktykują to co jest daremne.
Niewiedza nie pozwala im na znalezienie różnicy [pomiędzy tym co istotne,
a tym co daremne].

SZEŚĆ SZLACHETNYCH WŁAŚCIWOŚCI

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się posiadać sześć
szlachetnych właściwości.
Pani spytała: Jakie to właściwości?
Mistrz odpowiedział: Aby nabrać wprawy w poglądzie, musisz zozumieć, że
wszystko jest umysłem.
Aby uwolnić się od hipokryzji w swojej dyscyplinie, musisz oczyścić umysł
od zaciemnień.
Aby praktykować szczodrość bez uprzedzeń, musisz uwolnić się od
oczekiwania wdzięczności czy nagrody.
Aby móc cierpliwie stawić czoła trudnościom, musisz uwolnić się od gniewu
w stosunku do wrogów.
Aby wyćwiczyć swój umysł z pomocą studiowania i przemyśliwania, musisz być
w stanie przyjąć jako ścieżkę pięć trucizn i bolesnych doświadczeń.
Chcąc medytować, nie możesz pozwolić, aby zwiódł cię „Mara działań
przynoszących zasługę” To zwodnicze działanie Mary polega na tym, że
jeżeli pozytywnych działań nie spowija wyrzeczenie bądź bodhiczitta, to
własna praktyka duchowa zaczyna się kierować ku egoistycznym celom.
Jednak ci praktykujący nie postępują w zgodzie z Dharmą.

CZTERY WADY

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musisz porzucić cztery wady.
Pani spytała: Jakie to wady?
Mistrz odpowiedział: Nie wystarczy praktykować od czasu do czasu; twoja
praktyka musi być ciągła jak płynąca rzeka.
Nie wystarczy mieć doświadczeń widzenia duchów; twój umysł musi się
wyzwolić dzięki praktyce Dharmy.
Nie wystarczy postępować jak hipokryta; musisz się zachowywać w sposób
naturalny i spontaniczny.
Nie wystarczy okazywanie szacunku i składanie obietnic; musisz faktycznie
służyć u stóp mistrza.
W każdym razie tutejsi praktykujący nie są wolni od tych czterech wad,
dlatego umrą jako zwykli ludzie i poniosą tego konsekwencje.

PRETENSJONALNOŚĆ

Mistrz powiedział: Ci praktykujący Dharmę to samochwalcy o zbyt wielkiej
zarozumiałości; są nawet gorsi od zwykłych ludzi.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Utrzymują, że praktykują Dharmę i podążają za mistrzem.
Chcą być nauczycielami lub mieć wielu mnichów. Twierdzą, że zarządzają
klasztorem i składają wyborne ofiary. Udają, że nie ustają w duchowej
praktyce i że osiągnęli wyższe stany świadomości. Rozpowiadają, że
przebywają na ścisłym odosobnieniu i otrzymali najwyższe nauki. Próba
oszukania innych obłudnymi czynami bez jednoczesnego uwolnienia się od
światowej próżności, może jedynie stać się powodem żalu w chwili śmierci!

CZTERNAŚCIE RZECZY, KTÓRE NALEŻY ZOSTAWIĆ

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli z głębi serca pragniesz praktykować
Dharmę, musisz zostawić czternaście rzeczy.
Pani spytała: Jakie to rzeczy?
Mistrz powiedział: Bądź dzieckiem dzikiego jelenia i żyj w odosobnionych
miejscach w górach.
Jedz pożywienie głodu, praktykuj ascetyzm „odciągania esencji”. (skt.
rasayana) Jogiczna praktyka żywienia się esencją roślin leczniczych,
minerałów i energii pięciu elementów.
Nie wałęsaj się pośród wyższych klas w stolicy i zachowuj prostotę w
postępowaniu.
Działaj w sposób, który zadowala twoich wrogów i przetnij wszystkie więzy
łączące cię z ojczyzną.
Noś szaty wyrzutka i bądź pokorna.
Porzuć przywiązanie do krewnych oraz przyjaciół i odetnij wszelkie więzi.
Spróbuj rywalizować z Buddami i poświęć się praktyce.
Powierz swoje serce ustnym wyjaśnieniom i zastosuj je w praktyce.
Przyjmij swojego jidama jako najgłębszą esencję i powtarzaj jego mantrę.
Uważaj negatywne czyny za coś ohydnego i porzuć je.
Bądź szczodra w stosunku do swego mistrza i ofiaruj mu wszystko co możesz.
Pozostaw za sobą samsarę i daj powstać znużeniu.
Ofiaruj innym swoje zwycięstwo i nie rywalizuj z nikim potężnym.
Pokonaj siebie i ujawnij własne błędy.
Dzięki postępowaniu w ten sposób twoja praktyka Dharmy posunie się naprzód
jako prawdziwa Dharma, a ty odwrócisz się od samsary.

TRZY CHOROBY JAKIE NALEŻY PORZUCIĆ

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się porzucić trzy
choroby.
Pani spytała: Jakie to choroby?
Mistrz powiedział: Dopóki nie opuścisz ojczyzny – choroby kraju – będziesz
uwięziona w więzieniu pięciu trucizn i spadniesz do trzech niższych
światów.
Dopóki nie porzucisz lgnięcia do posiadanego domu i własności – choroby
mieszkania – będziesz uwięziona w lochu chwytliwości oraz lgnięcia do ego
i nie będziesz w stanie odciąć Mary przywiązania.
Dopóki nie opuścisz potomstwa i rodziny – choroby krewnych – będziesz
uwięziona w mulistym bagnie samsary bez szansy na wyzwolenie.
Trzeba naprawdę mieć wielką tolerancję, aby bez porzucenia tych trzech
chorób żyć w domu samsary i mimo to ciągle nie zauważać, że jest się
dręczonym przez te trzy trucizny.

SPOSÓB WYZWOLENIA Z SAMSARY

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy istnieją trzy
sposoby wyzwolenia się z samsary.
Pani spytała: Co powinniśmy robić?
Mistrz powiedział: Jeżeli chcesz, aby w tobie powstało niezwykłe oddanie,
przyjrzyj się zewnętrznym i wewnętrznym zaletom Guru.
Jeżeli pragniesz działać w zgodzie ze wszystkimi, nie wahaj się w swej
praktyce przynoszenia pożytku innym.
Jeżeli pragniesz urzeczywistnić umysł Guru, zastosuj w praktyce jego ustne
wyjaśnienia.
Jeżeli chcesz szybko osiągnąć siddhi, nie dopuść nigdy do złamania
samaji.
Jeżeli pragniesz uwolnić się od czterech powodzi narodzin, starości,
choroby i śmierci, nieustannie przebywaj w alaji nie-powstawania. W tym
wypadku termin alaya jest synonimem Dharmakaji.
Jeżeli nie chcesz mieć przeszkód w praktyce, porzuć światowe rozproszenia.
Jeżeli pragniesz bez wysiłku spełniać pożytek innych, ćwicz swój umysł w
bodhiczittcie niezmierzonej miłującej dobroci i współczucia.
Jeżeli obawiasz się odrodzenia w następnym życiu w którymś z niższych
światów, nie popełniaj w tym życiu dziesięciu negatywnych działań.
Jeżeli chcesz być szczęśliwa w tym i następnych żywotach, ćwicz sie
usilnie w dziesięciu pozytywnych czynach.
Jeżeli pragniesz zająć swój umysł Dharmą, wytrwale znoś niewygody i
nieszczęścia, jakie pojawią się w toku praktyki.
Jeżeli pragniesz się odwrócić od samsary, poszukuj w swoim umyśle
niezrównanego oświecenia.
Jeżeli pragniesz zdobyć owoc trikaji, nie szczędź wysiłków, by kompletować
dwa nagromadzenia.
Praktykując w ten sposób, odnajdziesz szczęście. Ludzie, którzy nie
odwrócili swych umysłów od samsary, nie są szczęśliwi.

SZCZERA PRAKTYKA DHARMY

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli pragniesz praktykować Dharmę z głębi
serca, istnieje pewien sposób.
Pani spytała: Jaki sposób?
Mistrz powiedział: Angażując się w praktykowanie sadhany uwolnij się od
przywiązania i gniewu.
Studiując w odpowiedni sposób, załóż zbroję cierpliwości.
Przebywając w odludnych miejscach, nie przywiązuj się do jedzenia i dóbr.
Jeżeli tęsknisz za praktyką Dharmy, która prowadzi do osiągnięcia
rezultatów, postępuj za mistrzem, który osiągnął spełnienie.
Jeżeli spotkałaś wzniosłego nauczyciela, nie występuj przeciw niemu, lecz
spróbuj zrobić wszystko, aby go zadowolić.
Jeżeli odczuwasz wątpliwości w związku z Dharmą, poproś mistrza o radę.
Jeżeli twoi krewni obracają się przeciw tobie, odetnij więzy przywiązania.
Odrzuć rozproszenie spowodowane przez przeszkody czy duchy.
Praktykuj natychmiast, nie ociągając się.
Nie tęsknij za towarzystwem, lecz pozostań w swojej samotni.
Wszyscy przyjaciele, krewni i materialne rzeczy są iluzoryczne; porzuć je
zatem.
W towarzystwie innych ludzi wzrosną twoje przywiązanie i agresja.
Żyj samotnie i poświęć się duchowej praktyce.
Wiele rozrywek tylko przeszkodzi twojej praktyce; porzuć je zatem.
W każdym razie ludzie niezdolni do podjęcia duchowej praktyki, nie znajdą
prawdziwego szczęścia.

DOTRZYMYWANIE SAMAJI

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę musi się dotrzymywać samaji.
Wydaje się jednak, że ludzie nie robią nic innego oprócz łamania ślubowań
samaja, ponieważ nie potrafią znieść niewygód.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Istnieją naruszający ślubowania, którzy utrzymują
[imię] mistrza w tajemnicy, uważają się za uczonych i promują tylko swoją
wielkość.
Istnieją naruszający ślubowania, którzy zamierzają coś ofiarować swojemu
mistrzowi, a potem rozmyślają się i oszukańczo zatrzymują to dla siebie.
Istnieją naruszający ślubowania, którzy zwodzą i oszukują zarówno mistrza,
jak i przyjaciół w Dharmie.
Istnieją łamiący ślubowania, którzy lekceważą swego dobrego mistrza, a
następnie slawią i wychwalają samych siebie.
Istnieją łamiący ślubowania, którzy projektują własne błędy na mistrza i
ciągle uważają, że ich samaja są czyste.
Istnieją łamiący ślubowania, którzy sądzą, że mogą oceniać niemożliwy do
oceny przykład życia ich mistrza.
Istnieją łamiący ślubowania, którzy rozgłaszają innym posiadane
przez mistrza zalety, lecz w końcu rywalizują z nim.
Istnieje wielu upartych ludzi, którzy nie wysłuchawszy nauk utrzymują, iż
posiadają wiedzę; którzy twierdzą, że dojrzali bez otrzymania przekazu
mocy i którzy uważają, iż posiadają ustne wyjaśnienia, podczas gdy ich nie
otrzymali. Dlatego niewielu tylko otrzymuje błogosławieństwa i moce.

STAŁA UFNOŚĆ

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy ogromne znaczenie
posiada stała ufność. Istnieje dziesięć przyczyn powstania ufności.
Pani spytała: Jakie to przyczyny?
Mistrz powiedział: Rozpoznaj, że w swoich obecnych działaniach, zysku i
sławie, nie znajdziesz szczęścia.
Zawierz karmicznym rezultatom pozytywnych i negatywnych działań.
Odczuj znużenie, przypominając sobie o śmierci.
Zrozum, że bogactwo, własność, dzieci, współmałżonek i krewni, nie są
ważni, ponieważ nie będą ci towarzyszyć w chwili śmierci.
Zrozum, że nie posiadasz władzy wyboru miejsca swojego następnego
odrodzenia, ponieważ nie jest pewne, gdzie się odrodzisz.
Rozpoznaj, że nie praktykując Dharmy, po osiągnięciu w pełni wyposażonego
ludzkiego ciała, będziesz musiała opuścić to życie z pustymi rękami.
Rozpoznaj, że bez względu na to, w której z sześciu sfer samsary się
odrodzisz, nigdy nie będziesz wolna od cierpienia.
Usłysz o najwyższych właściwościach Trzech Klejnotów.
Szczególne działania świętego mistrza uważaj za pozytywne właściwości.
Dotrzymuj towarzystwa dobrym przyjaciołom Dharmy, którzy trzymają się tego
co pozytywne.
Osoba, która pamięta o tym lub sprawi, że pojawi jej się to w umyśle,
odwróci się od samsary. Czy jednak powstanie choćby jednej z tych rzeczy
nie jest trudne?

TRZYNAŚCIE RODZAJÓW WYRZECZENIA

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli pragnie się praktykować Dharmę z głębi
serca, musi się posiadać trzynaście rodzajów wyrzeczenia.
Pani spytała: Jakie to rodzaje?
Mistrz powiedział: Jeżeli nie opuścisz ojczyzny, nie pokonasz Mary dumy.
Jeżeli nie porzucisz domowych zajęć, nie znajdziesz czasu na praktykę
Dharmy.
Jeżeli nie weźmiesz w ramiona Dharmy, kiedy odczuwasz ufność, twoja karma
nie odnajdzie kresu.
Jeżeli sam nie posiadasz ufności, nie wyrażaj się lekceważąco o innych.
Jeżeli nie potrafisz porzucić tego co posiadasz, nie będziesz w stanie
odciąć związku ze światowymi sprawami.
Jeżeli nie utrzymujesz dystansu w stosunku do krewnych, nie powstrzymasz
strumienia przywiązania i gniewu.
Jeżeli nie praktykujesz Dharmy już teraz, nie jest pewne gdzie odrodzisz
się w następnym życiu.
Jeżeli masz zamiar zrobić coś w przyszłości, zamiast zrobić to już teraz,
gdy masz ku temu sposobność, to nie jest pewne, czy w ogóle się to
wydarzy.
Nie ogłupiaj siebie; odetnij własne ambicje i praktykuj świętą Dharmę.
Porzuć krewnych i przyjaciół, kochanków i własność. Jeżeli zrobisz to już
teraz, będzie to miało największe znaczenie.
Nie popieraj takiej pozycji społecznej, której nie jesteś całkiem pewien.
Popieraj pozytywne działania, które są ostatecznie czymś niezbędnym.
Nie rób przygotowań na jutro, które mogą, ale nie muszą być niezbędne;
zamiast tego przygotuj się na śmierć dzięki duchowej praktyce. To
właśnie ostatecznie jest niezbędne.
Jeżeli podejmujesz wysiłek praktykowania Dharmy, nie musisz się obawiać o
jedzenie i ubranie; zdobędziesz je automatycznie. Nigdy nie słyszałem, ani
nie widziałem nikogo, kto praktykując Dharmę umierałby z głodu.

TRZYNAŚCIE WAŻNYCH RZECZY

Mistrz powiedział: Chcąc szczerze praktykować Dharmę, musisz praktykować
trzynaście poniższych działań.
Pani spytała: Jakie to działania?
Mistrz powiedział: Ważne jest, aby towarzyszyć mistrzowi, który posiada
pozytywne właściwości.
Ważne jest, aby przez długi czas podążać za mistrzem, który posiada ustne
wyjaśnienia.
Ważne jest, aby posiadać niezachwiane oddanie dla wzniosłych Trzech
Klejnotów.
Ważne jest, aby unikać nawet najdrobniejszych negatywności.
Ważne jest, aby trzykrptnie w dzień i trzykrotnie w nocy rozmyślać nad
nietrwałością.
Ważne jest, aby pilnie praktykować szlachetną Dharmę.
Ważne jest, aby przez cały czas rozwijać miłującą dobroć i współczucie dla
czujących istot.
Ważne jest, aby skutecznie odrzucić przywiązanie do zjawisk i materialnych
rzeczy.
Ważne jest, aby osiągnąć pewność w bezbłędnych ustnych wyjaśnieniach.
Ważne jest, aby we właściwy sposób dochowywać samaji i ślubowań.
Ważne jest, aby twój umysł stawał się coraz bardziej przejrzysty.
Ważne jest, aby nie wyjawiać tajemnych pouczeń nieodpowiednim ludziom.
Ważne jest, aby podczas praktyki zdobyć się na wysiłek i przebywać na
odludziu.
Jeżeli postępujesz w ten właśnie sposób, twoja praktyka Dharmy zakończy
się powodzeniem.

ŚCIEŻKA DHARMY

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli chcesz praktykować Dharmę, oto ścieżka.
Pani spytała: Co należy zrobić?
Mistrz powiedział: Jeżeli pragniesz dostrzec znaczenie Dharmaty, musisz
podążać za mistrzem.
Jeżeli pragniesz wyzwolić się z samsary, musisz porzucić domowe życie.
Jeżeli rozumiesz, że musisz umrzeć, musisz praktykować Dharmę.
Jeżeli pragniesz praktykować niedualizm, musisz porzucić aktywności.
Jeżeli pragniesz doskonalić pozytywne właściwości, musisz zrealizować
praktykę.
Jeżeli pragniesz odrzucić nieszczęścia, musisz porzucić wyznawców i
towarzyszy.
Jeżeli pragniesz osiągnąć doświadczenie, musisz często odbywać górskie
odosobnienia.
Jeżeli pragniesz uwolnić się od przywiązania, musisz porzucić ojczyznę.
Jeżeli pragniesz oglądać przedstawienie, musisz spojrzeć w świetliste
zwierciadło własnego umysłu.
Jeżeli pragniesz spełnienia, musisz czcić Guru, jidama i dakinię, którzy
są ponad twoją głową.
Wydaje się, że nie ma nikogo, kto praktykowałby nauki prowadzące do
wyzwolenia.

WYTRWAŁOŚĆ

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę z głębi serca, musisz być
wytrwała.
Pani spytała: Co to znaczy?
Przyjaciele i potomstwo, jedzenie i bogactwo, wszystko to są iluzje;
porzuć je zatem.
Rozrywki, honor i pozytywne warunki są poważnymi przeszkodami; porzuć je
zatem.
Towarzystwo, krewni i ludzie z twego otoczenia, wszyscy oni są korzeniami
samsary oraz przyczynami przywiązania i gniewu; porzuć ich zatem.
Lata i miesiące, dni i chwile, wszystkie one skracają czas, jaki pozostał
ci do śmierci; a zatem praktykuj szybko.
Ludzie, którzy nie posiadają wytrwałości i prawdziwego celu uważają
krewnych, jedzenie, majątek i potomstwo za coś wyjątkowego. Rozproszenia
uważają za pozytywne warunki. Towarzystwo uważają za przyjemność. Nie
zauważają mijających lat, miesięcy i dni i liczą długość swego życia. W
chwili śmierci będą zmuszeni stać się własnymi przewodnikami.

TRUDNOŚCI ZWIĄZANE Z PRAKTYKOWANIEM DHARMY

Mistrz Padma powiedział: Praktykowanie Dharmy jest naprawdę trudne.
Pani spytała: Co to oznaczy?
Mistrz odpowiedział: Istnieje niebezpieczeństwo utrzymywania błędnych
poglądów.
Twory umysłu można błędnie wziąć za medytację.
Najgorszym wrogiem jest łamanie ślubowań samaja.
Zachowanie zostaje oszukane przez negatywne działania ciała, mowy i
umysłu.
Wygórowane ambicje niszczą nauki.
Pragnienie zdobycia bogactwa sprawia, że Dharma zanika.
Krytykowanie innych powoduje złamanie ślubowań.
Lgnięcie do cierpienia jako czegoś realnego powoduje wypaczenie ścieżki.
Pragnienie upragnionych rzeczy powoduje utratę skromności.
Wszystkie zdobycze i cała sława tego życia powodują wypaczenie celu.
Nauczyciele, którzy nie praktykują Dharmy, sprawiają kłopoty, a tego typu
medytujący wpędzają w przygnębienie.

SPOSOBY POZWALAJĄCE CZUĆ SIĘ WYGODNIE I PRZEBYWAĆ W SPOKOJU

Mistrz powiedział: Istnieją sposoby, aby czuć się wygodnie, jeśli wiesz
jak.
Pani powiedziała: Wyjaśnij je, proszę!
Mistrz rzekł: Wyzwolony od dualistycznego związania pogląd – jest łatwy.
Wyzwolona od ospałości, pobudzenia i rozproszenia medytacja – jest łatwa.
Jeżeli przywiązanie jest oczyszczone jak przestrzeń – zachowanie jest
łatwe.
Jeżeli splamienia umysłu zostały oczyszczone – doświadczenie jest łatwe.
Jeżeli umysł jest wolny od strapień – w miejscu, w którym przebywasz
czujesz się wygodnie.
Jeżeli stronniczość jest oczyszczona – współczucie jest łatwe.
Jeżeli dualistyczne związanie jest oczyszczone od wewnątrz – szczodrość
jest łatwa.
Jeżeli wie się, że jedzenie i bogactwo są iluzoryczne, zadowolenie
przychodzi z łatwością.
Jeżeli nie zachowujesz się arogancko, twoje codzienne działania przychodzą
z łatwością.
Jeżeli nie prowadzisz domowego życia, zadowalając się biedą, bez trudu
znajdziesz środki utrzymania.
Jeżeli nie ubiegasz się o szlachetne właściwości, towarzyszenie innym
przychodzi bez trudu.
Jeżeli jest się wolnym od dziecinnego zachowania i lgnięcia do ego,
przebywa się w spokoju.
Jeżeli spotyka się szlachetnego mistrza, który posiada współczucie i ustne
wyjaśnienia, przebywa sie w spokoju.
Jeżeli rozumie się, że istota Sugaty jest obecna we wszystkich sześciu
rodzajach istot, łatwo jest odczuć, że są one twoimi bliskim krewnymi.
Jeżeli przebijesz się przez przywiązanie, będziesz czuł się wygodnie we
wszystkim.
Jeżeli przejawienie i egzystencja zostają spontanicznie wyzwolone, łatwo
jest odkryć wielką błogość.
Jeżeli wie się, że widoki i dźwięki są złudzeniem, łatwo jest przedrzeć
się poprzez nieszczęście.
Jeżeli rozpoznajesz swoją naturalną twarz, łatwo jest wyzwolić się od
wysiłku i walki.
Jeżeli myśli rozpoznaje się jako Dharmatę, łatwo jest wykorzystać jako
medytację wszystko to co widzisz.
Jeżeli to zrozumiesz, będziesz czuć się wygodnie we wszystkim.
Czujące istoty mrocznej epoki, które nigdy nie odstępują od lgnięcia do
ego, nie znajdą szczęścia. Wszystkie te istoty należy żałować.

SPOSOBY NA SZCZĘŚCIE

Mistrz powiedział: Istnieją sposoby na szczęście, jeżeli tylko potrafisz
zastosować się do tych wyjaśnień.
Pani spytała: Co powinniśmy robić?
Mistrz powiedział: Ponieważ bagnista dziura przywiązania i lgnięcia nie ma
dna, będziesz szczęśliwa, jeżeli porzucisz swoją ojczyznę.
Ponieważ studiowanie i rozmyślanie nad dziedzinami wiedzy nie ma końca,
będziesz szczęśliwa, jeżeli urzeczywistnisz swój umysł.
Ponieważ zwykłe pustosłowie nie ma końca, zachowując milczenie będziesz
szczęśliwa.
Ponieważ nie ma końca światowym rozproszeniom, będziesz szczęśliwa
mogąc przebywać w samotności.
Ponieważ aktywnościom nie ma końca, będziesz szczęśliwa, jeżeli uda ci się
porzucić działania.
Ponieważ nagromadzone bogactwo nigdy nie daje zadowolenia, będziesz
szczęśliwa, jeżeli odrzucisz przywiązanie.
Ponieważ znienawidzeni wrogowie nigdy nie zostaną ujarzmieni, będziesz
szczęśliwa, jeżeli potrafisz przezwyciężyć swoje przeszkadzające emocje.
Ponieważ krewni, do których jesteś przywiązana, nigdy nie zostaną
zadowoleni, będziesz szczęśliwa, jeżeli uda ci się odciąć tęsknotę.
Ponieważ korzeń samsary nigdy nie został odcięty, będziesz szczęśliwa,
jeżeli potrafisz całkowicie przedrzeć się poprzez lgnięcie do ego.
Skoro myślom i koncepcjom nie ma końca, będziesz szczęśliwa mogąc
całkowicie odciąć aktywność myślową.
Na ogół czujące istoty, które nie są wolne od lgnięcia do ego, nie są
szczęśliwe. Przez długi czas będą cierpieć w światach samsary.

ZAGUBIENIE SIĘ

Mistrz Padma powiedział: Jest wielu joginów, którzy błądzą i po złożeniu
ślubowań stają się zwykłymi ludźmi.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Błądzi jogin, który mówi o poglądzie bez rozpoznania
natury umysłu i kieruje się z poglądem we wszystkich pozostałych
kierunkach.
Błądzi jogin, który więzi swój umysł i – nie posiadając zrozumienia –
angażuje się w „medytację głupoty”.
Błądzi jogin, który twierdzi, że wszystko jest umysłem i postępuje w
sposób frywolny.
Pani spytała: Jak unika się zagubienia?
Mistrz powiedział: Nie błądzi jogin, który rozpoznaje, że zjawiska są
umysłem i przyjmuje Dharmakaję za ścieżkę.
Nie błądzi jogin, który całkowicie przedarł się poprzez wszystkie twory
umysłu i upewnił się w posiadaniu poglądu.
Nie błądzi jogin, który stosuje to w praktyce i bierze świadomość za
ścieżkę.
Nie błądzi jogin, który rozumie, że zjawiska są pomocnikami i jest wolny
od przywiązania i lgnięcia.
W każdym razie w epoce degeneracji większość joginów błądzi. Niewielu
tylko unika tego.

COŚ CZEGO NIE DA SIĘ UNIKNĄĆ

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy nie da się uniknąć
pewnych ważnych rzeczy.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Jeżeli rozpoznasz obecną w tobie współwyłaniającą się
mądrość, nie ma możliwości, by uniknąć osiągnięcia oświecenia.
Jeżeli rozpoznajesz, że właściwością samsary jest nie kończące się
nieszczęście i odwracasz od niej swój umysł, nie ma możliwości, by
uniknąć wyzwolenia z samsary.
Jeżeli nie utrzymujesz uprzedzeń w stosunku do szkół filozoficznych, nie
ma możliwości, by uniknąć zdobycia bezgranicznej wiedzy.
Jeżeli rozpoznajesz, że samsarę charakteryzuje nieustanne cierpienie i
odwrócisz od niej umysł, nie ma możliwości, by się z niej nie wyzwolić.
Jeżeli nie oddzieliłaś się od lgnięcia i dualistycznego związania, nie ma
możliwości, by uniknąć ponownego upadku w samsarę.
Ponieważ mądrość nie ma żadnej konkretnej formy, to jeżeli wiesz jak
spontanicznie oczyścić pięć trucizn nie ma możliwości, abyś odrodziła się
w piekle.
Nie ma tu nikogo kto znałby te metody, wszyscy więc przez długi czas będą
wędrować w samsarze.

BRAK OSIĄGNIĘĆ

Mistrz Padma powiedział: Sposób, w jaki ludzie praktykują Dharmę, nie
przyniesie żadnego rezultatu.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Podczas udzielania nauk zbaczają w przesadę i obmowę.
Podczas uczenia się, błąkają się pomiędzy nadzieją i lękiem.
Podczas uczestniczenia w pudży ofiarnej, lgną do jedzenia i picia.
Podczas medytacji błąkają się pomiędzy ospałością i pobudzeniem.
Podczas gromadzenia zasługi błądzą w poszukiwaniu szacunku i materialnych
korzyści.
Kiedy osiągają zręczność w wiedzy, zbaczają w jeszcze większe lgnięcie.
Jeżeli są związani z wieloma uczniami, błądzą w napięciach, pojawiających
się w związku z ich praktyką Dharmy.
Jest zbyt wielu praktykujących, którzy we wszystkim co robią, występują
przeciw Dharmie.

ZAROZUMIAŁOŚĆ

Mistrz Padma powiedział: Ci tak zwani praktykujący Dharmę w swej arogancji
i zarozumiałości mają wielkie ambicje.
Pani spytała: Co to znaczy?
Mistrz powiedział: Niektórzy są zarozumiali uważając, że posiadają wiedzę
i mogą nauczać innych.
Inni są zarozumiali, uważając siebie za szlachetnych praktykujących
Dharmę.
Jeszcze inni są zarozumiali, uważając siebie za medytujących, którzy żyją
w samotności górskiego odosobnienia.
Niektórzy są zarozumiali, uważając siebie za potężnych i posiadających
duże zdolności.
Inni na widok bogactwa czy upragnionego obiektu upodabniają się do
drapieżnego zwierzęcia, które poczuło krew.
Widząc coś niepożądanego lub szkodliwego, uciekają jak dziki jak
wypuszczony na wolność.
Są zafascynowani własnymi zaletami jak wtedy gdy widzą oko w pawim piórze.
Zazdroszczą innym zalet jak strzegący własności zły pies.
W każdym razie ci zarozumiali praktykujący Dharmę są własnymi arcywrogami.
Szkoda mi tych ignoranckich ludzi, którzy znajdują się we władaniu Mary.

PRZEDARCIE SIĘ POPRZEZ ZŁOŻONOŚĆ DOBRA I ZŁA

Mistrz Padma powiedział: Podczas praktykowania Dharmy niezbędne jest
przedarcie się poprzez złożoność pozytywnych i negatywnych czynów.
Pani spytała: Co to oznacza?
Mistrz powiedział: Kiedy konceptualne myśli, które utrzymują pojęcie ego,
przestaną się pojawiać – nie ma Dharmy, nie ma negatywnych czynów, nie ma
karmy, ani dojrzewania karmy. Wówczas przedarłaś się poprzez złożoność
pozytywnych i negatywnych czynów.
A zatem dopóki więc nie przestaną się pojawiać myśli utrzymujące pojęcie
ego, dopóty będzie się gromadzić karma i pojawiać rezultaty. Również
pozytywne działania będą gromadzić karmę i przynosić rezultaty.
Jeżeli konceptualne myśli przestaną się pojawiać, przestaną się pojawiać
pozytywne i negatywne działania, a wraz z tym również ich rezultaty. Zwie
się to „wyczerpaniem przyczyn i warunków”, a także „prawdą ostateczną”.
W przyszłości, podczas pięciuset lat degeneracji ludzie, którzy nie
rozpoznali lgnięcia do ego i nie osłabili swych konceptualnych myśli,
będą się angażować w popełnianie negatywnych działań.
Mówiąc, że posiadają ostateczny pogląd, będą utrzymywać, że ostrożność
wobec skutków pozytywnych i negatywnych działań, jest niskim poglądem.
Bagatelizując prawo karmy będą utrzymywać, że ich umysły są oświecone.
Będą też ludzie postępujący w frywolny i nieokiełznany sposób.
Ich postępowanie jest wypaczone i poprowadzi zarówno ich, jak i innych w
niewłaściwym kierunku.
Nawet przez chwilę nie idź za ich przykładem!

Ja, Tsogyal, ignorancka kobieta, przez długi czas służyłam mistrzowi,
Nirmanakaji. Przy innych okazjach udzielał mi rad odnośnie praktyki
Dharmy, które wytrwale zachowałam w swojej doskonałej pamięci, a następnie
zebrałam i spisałam dla pożytku przyszłych pokoleń.
Ponieważ przeznaczeniem tych nauk nie jest rozpowszechnianie ich w obecnym
czasie, dlatego ukryłam je jak cenny skarb. Oby spotkały wartościowych
ludzi, dla których są przeznaczone.

Ten „Cykl Nauk w pytaniach i odpowiedziach” został przekazany do spisania
w wysoko położonej pustelni w Chimphu, ósmego dnia ostatniego księżycowego miesiąca w Roku Zająca.

Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć powierzenia.

MISTRZ WADŻRY I BÓSTWO JIDAMA

Ustne wyjaśnienia dotyczące Tajemnej Mantry
Nauki skierowane do Pani Tsogyal
Pytania i odpowiedzi dotyczące właściwości Mistrza oraz tego jak należy
medytować na jidama

NAMO GURU

Najpierw Padmakara, wielki mistrz z Uddijany, urodził się w kwiecie
lotosu. Następnie zrealizował poziom życia Vidjadhary. Pierwszy z
czterech poziomów Vidjadhary. W końcu osiągnął najwyższe
urzeczywistnienie mahamudry. Trzeci z czterech poziomów Vidjadhary.
Był w stanie postrzegać tylu Sugatów, ile jest gwiazd na niebie i osiągnął
skuteczność we współczujących metodach.
Wyruszył do Tybetu, ponieważ odczuwał współczucie dla tego kraju
pozbawionego Dharmy i spowitego ciemnością jakby gęstą mgłą. Na Czerwonej Skale zbudował Wspaniały [klasztor] Samje, aby spełnić życzenie bodhisattwy ósmego bhumi Trisong Detsena.
W jaskini Dregu w Chimphu praktykował sadhanę, pozostając w medytacji. W
owym czasie towarzyszył mu król Trisong Detsen, który dobrze mu służył.
Również Pani Tsogyal z Kharchen dobrze mu usługiwała, będąc jego osobistą
partnerką. Wajroczana z Pagor przełożył wszystkie nauki Dharmy z języka
Uddijany na tybetański.
Uczeni i szlachetni Tybetańczycy upraszali mistrza o nauki. Szczególnie
księżniczka z Kharchen, Pani Tsogyal, nieustannie prosiła o ustne
wyjaśnienia na temat praktyki i tego jak rozjaśnić wątpliwości, które
posiadała odnośnie Dharmy.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Wielki Mistrzu, gdy przekracza się bramę
nauk Tajemnej Mantry, największe znaczenie ma mistrz i nauczyciel. Jakie
właściwości powinien posiadać mistrz, za którym się podąży?
Mistrz odparł: Mistrz i nauczyciel jest tym, co się naprawdę liczy.
Właściwości mistrza są następujące: Powinien wyćwiczyć swój umysł,
posiadać wiele ustnych wyjaśnień oraz mieć duże doświadczenie w praktyce
medytacyjnej. Powinien mieć stabilny umysł i być skuteczny w metodach
przemiany umysłów innych. Powinien mieć dużą inteligencję i ze
współczuciem troszczyć się o innych. Powinien posiadać wielką ufność i
oddanie dla Dharmy. Jeżeli podążysz za takim mistrzem, jest to jak
znalezienie klejnotu spełniającego życzenia. Wszystkie twoje pragnienia i
życzenia zostaną spełnione.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy bez otrzymania od mistrza inicjacji
można osiągnąć spełnienie, czy też nie?
Mistrz odparł: Jeżeli dokładasz starań w studiowaniu itd., bez
towarzyszenia mistrzowi i otrzymania odeń inicjacji, nie przyniesie to
rezultatu, a twoje wysiłki pójdą na marne.
Inicjacja to brama do Tajemnej Mantry. Wejście na ścieżkę Tajemnej Mantry
bez otrzymania inicjacji nie ma sensu, ponieważ nie przyniesie rezultatu,
a będzie oznaczało zgubę dla twojego strumienia istnienia.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jeżeli mistrz sam nie otrzymał inicjacji,
ale udziela ich innym, to czy otrzymują ją czy też nie?
Mistrz odparł: Choćby jakiś oszust nadał ci rangę ministra, a ty
uwierzyłabyś, że posiadasz władzę, spotkałoby cię jedynie nieszczęście. W
podobny sposób, jeżeli inicjacji udzielił ci mistrz, który sam nie
otrzymał inicjacji, twój umysł będzie zgubiony. Co więcej, zniszczysz
umysły innych i spadniesz do trzech niższych światów jak bydło ciągnięte w
jarzmie spada w przepaść. Porwana w żelaznym pudle bez wyjścia, zostaniesz
wysłana na dno piekieł.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy ofiarowanie daru po otrzymaniu inicjacji
nie zostało wprowadzone przez ciebie?
Mistrz odparł: Wszystkie nauki i tantry wyjaśniają, że teraz, kiedy masz
szczęście posiadać ludzkie ciało, po wałęsaniu się na błędnych ścieżkach
przez niezliczone eony, powinnaś – uwolniona od trzech sfer pojęć –
ofiarować swoje ciało, życie i małżonka mistrzowi, który ukazuje ścieżkę
niezrównanego oświecenia.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak poważna jest negatywność wynikająca z
nie słuchania mistrza?
Mistrz odparł: Negatywności trzech poziomów egzystencji nawet w części nie
dorównują negatywności wynikającej z nie słuchania mistrza. Wskutek tego
odrodzisz się w Niegasnącym Piekle Wadżry i nie znajdziesz wyzwolenia.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Za kogo powinniśmy uważać mistrza
posiadającego ustne wyjaśnienia, którego prosimy o nauki?
Mistrz odpowiedział wierszem:

Powinnaś wiedzieć, że mistrz jest ważniejszy
Od Buddów setek tysięcy eonów,
Ponieważ wszyscy Buddowie eonów
Pojawiali się dzięki podążaniu za mistrzami.
Nigdy nie będzie żadnego Buddy,
Który nie podążałby za mistrzem.

Mistrz jest Buddą, mistrz jest Dharmą.
W podobny sposób mistrz jest też Sanghą.
Ucieleśnienia wszystkich Buddów.
Ma naturę Wadżradhary.
Jest korzeniem Trzech Klejnotów.

Słuchajcie swego mistrza wadżry
Nie sprzeciwiając mu się nawet w drobiazgach.
Jeżeli będziesz się sprzeciwiać mistrzowi,
Spadniesz do Niegasnącego Piekła Wadżry,
W którym nie znajdziesz szansy na wyzwolenie.
Dzięki służeniu swemu mistrzowi otrzymasz błogosławieństwa.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Kto jest ważniejszy: mistrz czy jidam?
Mistrz odparł: Nie uważaj ich za różnych od siebie, ponieważ to mistrz
przedstawia ci bóstwo jidama. Jeżeli nieustannie będziesz czcić mistrza na
koronie swojej głowy, otrzymasz błogosławieństwo, a stojące przed tobą
przeszkody zostaną usunięte. Jeżeli uważasz, że mistrz i jidam posiadają
odmienne właściwości czy znaczenie, wówczas utrzymujesz błędne koncepcje.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Dlaczego praktyka jidama ma takie
znaczenie? Pytanie to zostało zrekonstruowane, ponieważ brak go w
oryginalnym manuskrypcie.
Mistrz odparł: Praktyka bóstwa jidama ma istotne znaczenie, ponieważ
dzięki niej osiąga się siddhi, usuwa przeszkody, zdobywa moce, otrzymuje
błogosławieństwa i osiąga urzeczywistnienie. Jako że wszystkie te
właściwości pojawiają się za sprawą praktyki bóstwa jidama znaczy to, że
bez niego jesteś tylko zwykłą osobą. Dzięki praktyce jidama osiąga się
siddhi, stąd jidam ma istotne znaczenie.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak należy medytować i praktykować w celu
osiągnięcia urzeczywistnienia, jeżeli praktykuje się bóstwo jidama?
Mistrz odparł: Ponieważ mądrość i metody istnieją po to, by dzięki
sadhanie spontanicznie praktykować obecne ciało, mowę i umysł, zostaną
spełnione bez względu na to jak wykonuje się aspekty sadhany wyposażone w
ciało, mowę i umysł. Mądrość i metody zostaną spełnione, jeśli w
odpowiedniej ilości praktykuje się sadhanę i odmawia mantrę.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinniśmy zbliżyć się do Sugaty jidama?
Mistrz odparł: Urzeczywistnij, że nie jesteś oddzielona od jidama i że
poza tobą nie ma żadnego jidama. Kiedy urzeczywistniasz, że twoja natura
jest stanem nie-powstającej Dharmakaji, wówczas zbliżasz się do jidama.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy lepiej jest wykonywać praktykę łagodnego
czy groźnego jidama?
Mistrz odparł: Ponieważ metody i mądrość praktykuje się w spontanicznie
obecnym ciale, mowie i umyśle z pomocą sadhany, wszyscy niezliczeni
Sugatowie, łagodni i groźni, bóstwa centralne wraz z orszakami,
manifestują się jako bóstwa łagodne i grożne, centralne i należące do
orszaku, stosownie do potrzeb ludzi, których należy okiełznać w sposób
jaki jest konieczny. Ponieważ jednak w stanie Dharmakaji wszystkie one
posiadają jeden smak, każda osoba może praktykować jidama, z którym czuje
związek.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jeżeli praktykujemy jednego jidama, jest to
równoznaczne z praktykowaniem sadhan wszystkich Sugatów?
Mistrz odparł: Ciało, mowa i umysł wszystkich bóstw manifestuje się
poprzez trikaję w zgodzie z percepcją tych, których należy okiełznać. I
jeżeli praktykujesz jednego jidama, to bez względu na to jak się
pojawiają, w istocie praktykujesz je wszystkie. Jeżeli spełnisz jednego –
zrealizujesz wszystkie.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy popełnia się błąd, praktykując jednego,
a następnie innego jidama?
Mistrz odparł: Mimo iż Sugatowie manifestują się w różnych rodzinach i
formach, aby dzięki skutecznym środkom okiełznać istoty, przebywając w
stanie równości są w istocie nierozdzielni. Zasługa jest najznakomitsza
wówczas, jeżeli praktykuje się wszystkich Buddów z tym urzeczywistnieniem
ich nierozdzielności. Ale jeśli robisz to uważając, że jidamy posiadają
odmienne właściwości, które należy przyjąć bądź odrzucić, twój umysł jest
bardzo zaciemniony. Nie należy uważać jidama za dobrego bądź złego, ani
akceptować czy odrzucać go. Jeśli jednak nie postępujesz w ten sposób, to
bez względu na to ile jidamów praktykujesz, będzie to wspaniałe.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy dzięki praktykowaniu zbliżania się To
słowo (bsnyen pa) na ogół oznacza „recytację”, ale tutaj chodzi
konkretnie o pierwszy z „czterech aspektów zbliżenia i spełnienia”
(bsnyen sgrub kyi yan lag bzhi). W kontekście praktyki odmawiania
mantry, „zbliżenie” to wizualizacja jidama z mantrą w centrum jego serca;
„pełne zbliżenie” to obracanie się sylab mantry, z której promieniuje
światło, wysyłając ofiary do Buddów dziesięciu kierunków; „spełnienie” to
otrzymanie błogosławieństw od Buddów, które oczyszczają splamienia; a
„wielkie spełnienie” to przekształcenie świata w mandalę, istot w bóstwa,
dźwięków w mantrę, a wszystkich myśli i emocji w czysty przejaw wrodzonego
stanu przebudzenia. do jednego Tathagaty, zrealizujemy umysł wszystkich
Sugatów?
Mistrz odparł: Dzięki praktykowaniu z rozległym poglądem i pozostawaniem
we wrodzonej naturze, osiągniesz stabilność w praktyce jidama. Po
skompletowaniu recytacji, dzięki samemu rozpoczęciu praktyki spełnisz
aktywność wszystkich bez wyjątku Zwycięzców.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy jeśli posiada się wysoki pogląd, można
się obejść bez bóstwa jidama?
Mistrz odparł: Jeżeli osiągniesz pewność w prawidłowym poglądzie, samo w
sobie jest to bóstwo jidama. Nie sądź, że jidam jest ciałem foremnym.
Jeżeli raz zrealizujesz naturę Dharmakaji, osiągniesz spełnienie jidama.

Pani Tsogyal spytała mistrza: W jaki sposób moje ciało powinno się
pojawić jako mandala bóstwa i jak powinnam ćwiczyć się w dwóch rodzinach?
Mistrz odparł: Wizualizacja ciała jako mahamudry W tym kontekście
mahamudra oznacza „subtelną, cielesną formę” bóstwa. formy bóstwa
służy wizualizacji istoty twojego umysłu w formie bóstwa.
Ponieważ istota twojego umysłu manifestuje się na różne sposoby – jako
centralne bóstwa i ich orszaki – bez względu na to jak mogą się jawić,
wszystkie one są magicznym przekazem oświeconego umysłu Stanu Buddy.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Groźne bóstwa deptają stopami szlachetne
istoty takie jak Brahma, Indra i strażnicy stron świata. Czy taka
medytacja nie jest wykroczeniem?
Mistrz odparł: Jest to pewnego rodzaju symbol czy wskazówka mająca na celu
odrzucenia lgnięcia do siebie i innych, aby zdeptać myśli w Dharmadhatu i
zaćmić arogancję zarozumiałych istot. Pogląd, według którego bóstwa, po
których się depcze, są konkretnym oparciem, wynika z niewiedzy i
pomieszania.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy istnieje jakieś zróżnicowanie w ilości
zasługi jaka powstaje przy medytacji na groźne bóstwa o trzech głowach,
sześciu ramionach, itd., a medytacji na bóstwo z jedną głową i dwoma
rękami?
Mistrz odparł: Jeżeli groźne bóstwa posiadają wiele głów i ramion, wówczas
trzy głowy symbolizują trikaję, a sześć ramion symbolizuje sześć paramit.
Cztery nogi symbolizują cztery niezmierzoności, a rozmaite atrybuty bóstw
symbolizują unicestwienie zdeprawowanych istot, a także wiele innych
właściwości. W rzeczywistości te formy nie posiadają żadnej substancjalnej
natury.
Jeżeli bóstwa posiadają jedną głowę i dwa ramiona, to pojedyncza głowa
symbolizuje niezmienną Dharmakaję, a dwoje ramion symbolizuje spełnienie
dobra istot dzięki mądrości i metodom. Dwie nogi symbolizują przestrzeń i
mądrość, które manifestują się i istnieją dla pożytku istot. Jakkolwiek
będziesz jednak wizualizować bóstwa, Dharmakaja znajduje się poza
wszelkimi zróżnicowaniami w jakości i rozmiarze.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Co powinniśmy zrobić, aby mieć wizję jidama?
Mistrz odpowiedział: Nie uważaj bóstwa jidama za ciało formy; ono jest
Dharmakają. Medytację na to ciało formy jako manifestujące się z
Dharmakaji i posiadające kolor, atrybuty, ozdoby, ubiór oraz większe i
mniejsze oznaki, powinno się praktykować jako coś widzialnego, lecz
pozbawionego własnej natury, co przypomina odbicie księżyca w wodzie.
Kiedy praktykując w ten sposób osiągniesz stabilność umysłu, będziesz
miała wizję bóstwa, otrzymasz nauki, itd. Jeżeli zaczniesz lgnąć do tego,
zbłądzisz i schwyta cię Mara. Nie daj się ponieść nadmiernej radości czy
fascynacji z powodu tego typu wizji, ponieważ są one jedynie przejawami
twojego umysłu.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jeżeli mamy wizję jednego jidama, czy jest
to równoznaczne z otrzymaniem wizji wszystkich Sugatów?
Mistrz odparł: Jeżeli masz wizję jednego jidama, jest to równoznaczne z
otrzymaniem wizji wszystkich bóstw, ponieważ Dharmakaja jest poza ilością.
Będziesz mieć wizję każdego bóstwa, którego sadhanę praktykujesz, bo twój
umysł staje się giętki. Ponieważ bóstwo jest przejawem naszego umysłu, nie
istnieje ono nigdzie indziej.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Kiedy mówi się, że dzięki praktykowaniu
bóstwa osiąga się poziom Vidjadhary, co w tym przypadku oznacza
„Vidjadhara”?
Mistrz odparł: Dzięki medytowaniu na swoje ciało jako „wzniosłą cielesną
formę” (mahamudra), z pomocą środków powstałej z siebie
inteligencji, osiągniesz bóstwo swojej zrealizowanej istoty umysłu,
wyposażone w większe i mniejsze oznaki oraz percepcje ponadzmysłowe. Jest
to forma mahamudry należąca do rodziny, którą praktykowałeś. Nosi nazwę
Vidjadhary.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Gdzie przebywają Vidjadharowie?
Mistrz odparł: To twój umysł na sposób niedualistyczny przebywa w formie
bóstwa. Mówi się jednak, że jeżeli raz osiągnie się poziom Vidjadhary,
powtórny upadek nie będzie możliwy.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinniśmy czcić bóstwo jidama?
Mistrz odparł: Powinnaś czcić bóstwo jidama, nie porzucając go nawet za
cenę życia, nie mając co do niego wątpliwości, nie oddzielając się odeń
nawet na chwilę, dopóki nie osiągniesz niezrównanego umysłu oświecenia.
Wizualizując bóstwo podczas chodzenia, stania, siedzenia czy leżenia,
automatycznie osiągniesz siddhi i błogosławieństwa.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy ciągła praktyka jidama jest niezbędna?
Czy po zrealizowaniu jednej metody dalsza praktyka jest konieczna?
Mistrz odparł: Jeżeli rozpoczyna się praktykę bóstwa jidama i postępuje
zgodnie z tekstem sadhany, to nawet jeśli będziesz miała wizję jidama i
otrzymasz nauki, przerwanie wówczas nauki byłoby wielkim błędem. Dlatego
istotne jest, aby nie przerywać praktyki.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinniśmy trwale praktykować zbliżenie
i spełnienie bóstwa jidama?
Mistrz odparł: Jeżeli praktykujesz jidama, powinnaś w każdej sesji
praktykować Fazę Rozwojową. W każdej sesji praktyki odmawiaj mantrę,
składaj ofiary i tormy, módl się i proś o spełnienie wszystkich pragnień.
Przypieczętuj praktykę śunjatą w Fazie Spełniającej.
Najlepiej jest wykonywać osiem sesji dziennie, bardzo dobrze jest robić
cztery sesje, a co najmniej jedną sesję dziennie. Mniejsza ilość nie jest
dozwolona. Dzięki temu spełniasz samaje i otrzymasz siddhi.
Kiedy osiągniesz stabilność w Fazie Rozwojowej i Spełniającej bez
odrzucania swego ciała, dojrzeje ono i stanie się ciałem bóstwa. Nosi to
nazwę poziomu dojrzałości Vidjadhary. Chociaż twoje ciało pozostaje ciałem
[zwykłej] ludzkiej istoty, twój umysł dojrzał jako bóstwo. Przypomina to
wizerunek ukształtowany w glinie.
Kiedy opuścisz swoje ciało w stanie bardo, staniesz się tym konkretnym
bóstwem, co przypomina wyjęcie wizerunku z formy. Nosi to nazwę poziomu
mahamudry Vidjadhary. Ciało praktykującego jest zwane futerałem, a w
chwili, w której praktykujący opuszcza ciało, staje się formą jidama.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Dlaczego niektóre bóstwa mają głowy zwierząt
na ciele? Czy medytacja na nie, nie jest medytacją na bóstwo jako
posiadające fizyczne istnienie?
Mistrz odparł: Bóstwa manifestujące się z głowami zwierząt symbolizują
konkretną cechę, jaką posiada dane zwierzę. Nie chodzi o to, że
rzeczywiste i substancjalnie istniejące bóstwa z głowami zwierząt mogą
zostać zrealizowane skądś inąd; stanowią one przejawy twego umysłu.
Z bóstw w zjednoczeniu emanują stapiające się bóstwa potomne
(tramenma) o zwierzęcych głowach, takie jak Zjadacze i Zabójcy
Kilaya lub osiem stapiających się bóstw (tramenmas) z Yangdag. Tak
jak mieszanina złota i srebra nosi nazwę stopu (tramen), tak też one
emanują w postaci bóstw o zwierzęcych głowach. Emanują dzięki współczuciu
męskiego bóstwa i mądrości żeńskiego bóstwa albo z męskiego bóstwa, które
posiada naturę metod i żeńskiego bóstwa posiadającego naturę mądrości.
Symbolizując spełnianą przez siebie konkretną aktywność, manifestują się z
głową posiadającą tą konkretną właściwość.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy umieszczanie obok siebie światowych i
ponadświatowych bóstw nie prowadzi do konfliktu, tak jak wtedy gdy
ponadświatowe bóstwo znajduje się w otoczeniu orszaku światowych bóstw?
Mistrz odparł: Centralna, ponadświatowa postać [mandali] jest bóstwem
mądrości i tak jak potężny król zarządza próżnymi istotami. Wizualizowane
orszaki światowych bóstw to bóstwa, które wykonują jego polecenia czyli
wyzwalają wrogów, przeszkadzające siły, itd. Ponadświatowe i światowe
bóstwa mają się do siebie jak król i jego orszak, dlatego nie ma między
nimi konfliktu.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Co jest ważniejsze w codziennej praktyce:
koncentracja czy recytacja?
Mistrz odparł: Jeżeli chodzi o zrealizowanie najwyższych siddhi mahamudry,
to gdy twój umysł jest giętki, twoja koncentracja także będzie giętka, a
wówczas faktycznie spotkasz formę bóstwa. Dzięki rozpoznaniu, że bóstwo
jest twoim umysłem, pojawią się w tobie trikaja.
Jeżeli chodzi o zrealizowanie zwykłych siddhi, niezliczonych aktywności
uspokajania, powiększania, przyciągania, poskramiania, itd., najważniejsze
są mantry. A zatem konsekwentnie zbieraj odpowiednią ilość odmówionych
mantr. Dopóki nie skończysz odosobnienia istotne jest to, aby swojej
praktyki nie przerywać zwykłą mową. Bez względu na to co robisz, powinnaś
wytrwale odmawiać mantry i zachować upór.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jeżeli osiągnie się stan, w którym jidam
jest w naturalny sposób obecny, czy można mówić o jakimś osiągnięciu?
Mistrz odparł: Bóstwo jidama manifestuje się jako niezakłócona aktywność
współczujących środków wszystkich Sugatów. Dlatego też w percepcji
czujących istot, które mają zostać okiełznane, pojawiają się w postaci
łagodnych i groźnych bóstw, mandal i czystych krain Buddy, bóstw męskich i
żeńskich, centralnych postaci wraz z orszakiem oraz pojedynczych bóstw.
Pałac bóstwa, centralna postać, orszak, itd., z siedzibą w Akanisztha, są
zupełnie niepodobne do innych siedzib bogów. Foremne kaje manifestują się
w stanie nie-powstającej Dharmakaji dla pożytku istot i są postrzegane w
zgodzie z ich skłonnościami.

Pani Tsogyal spytała mistrza: Odnośnie składania bóstwom ofiar z torm,
itd., jeżeli bóstwo akceptuje ofiary i cieszy się z pochwał, to wówczas
jest tym samym, co substancjalnie istniejący światowy bóg. Jeśli zaś nie,
to jakie znaczenie ma wykonywanie tego typu czynów?
Mistrz odparł: Bóstwo mądrości nie cieszy się z kierowanych doń modlitw i
ofiar. Aby oczyścić swój umysł, wizualizujesz i zapraszasz bóstwo, modlisz
się, składasz ofiary, itd. Jeżeli postępujesz w ten sposób, twoje oddanie
oczyszcza twój umysł. Dzięki niesłabnącym, współczującym środkom Sugatom,
otrzymasz błogosławieństwa i siddhi. Ilustruje to następujący przykład:
wskutek składania ofiar klejnotowi spełniającemu życzenia, spełni on
pragnienia i potrzeby czujących istot, mimo iż nie ma intencji
przynoszenia im pożytku.

Tsogyal, tybetańscy praktykujący zostawiają bóstwo obecne w nich samych i
poszukują Buddy w Akanisztha. Nie posiadają ani krzty koncentracji, a ich
aktyności rozpraszają się w szamańskich inkantacjach. Nie wiedząc jak w
naturalny sposób oczyścić trzy trucizny, ofiarowują tormy z ciała i krwi.
Nie praktykując w celu spełnienia najwyższych siddhi, pragną magicznych
mocy, potomstwa i bogactwa. Niewłaściwie stosując Tajemną Mantrę,
wyjawiają jej tajemnice. Handlując ustnymi wyjaśnieniami jak kupcy,
zajmują się magią i złymi czarami. Wielu z nich odrodzi się jako ludzie o
błędnych poglądach, rudrowie, (1) Typ nieposłusznego pół-boga
pół-demona. (2) Demon lgnięcia do ego. jakszowie Klasa półboskich
istot, na ogół dobroczynnych, czasami jednak złośliwych. Wiele spośród
nich to lokalne bóstwa, często zamieszkujące święte drzewa i strzegące
zakopanych w pobliżu skarbów. Inne mieszkają na Górze Sumeru, strzegąc
świata bogów. Zarządza nimi bóg bogactwa i strażnik kierunku północnego
Kuvera. i rakszasy. Zła istota lub demon. Doskonal więc moc poglądu,
praktykuj z koncentracją, za swoje postępowanie przyjmij cztery aktywności
i zrealizuj owoc, najwyższe siddhi mahamudry.

Na tym kończą się ustne wyjaśnienia Tajemnej Mantry w formie pytań i
odpowiedzi, jakich Mistrz Padmakara udzielił Pani Tsogyal, księżniczce z
Kharchen.

Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć powierzenia.

TRENING UMYSŁU W WADŻRAJANIE

Niezrównany Trening Umysłu w Tajemnej Mantrze
Wyjaśnienia dotyczące praktykowania bóstwa z atrybutami

NAMO GURU DEWA DAKINI HUNG

Wielki mistrz Padmakara osiągnął spełnienie w Fazie Rozwojowej i
Spełniającej, realizując inicjację przejawu naturalnej świadomości.
Osiągnął siddhi pozostawania w cielesnej formie mahamudry. Wewnątrz
przestrzeni manifestacji znajdował radość w całej egzystencji i
przejawieniu. Dla pożytku obecnie panującego króla i książąt, jak również
dla dobra istot przyszłych pokoleń, księżniczce z Kharchen, Pani Tsogyal,
przekazał te autentyczne wyjaśnienia, Niezrównany Trening Umysłu w
Tajemnej Mantrze.

Pani Tsogyal powiedziała: Emaho, wielki mistrzu! Proszę cię o ustne
wyjaśnienia dotyczące praktyki bóstwa z atrybutami. Jak powinniśmy
praktykować jidama, jako że nie polegając na jidamie, nie można osiągnąć
siddhi?
Mistrz powiedział: Istnieją dwa rodzaje medytacji na jidama z atrybutami:
stopniowa medytacja praktykowana przez osobę o mniejszych zdolnościach
oraz medytacja na niedualistyczne ciało, jaką praktykuje osoba o większych
zdolnościach.

OSOBA O MNIEJSZYCH ZDOLNOŚCIACH

Osoba o mniejszych zdolnościach powinna ćwiczyć się w cennym umyśle
oświecenia, bodhiczittcie. Na początku, ty, praktykująca, bez względu na to
gdzie mieszkasz, powinnaś przemyć dłonie, usta i twarz, itd., tajemnym
nektarem lub wodą z wazy i usiąść na wygodnym siedzeniu, mając całkowicie
lub na wpół skrzyżowane nogi.
Następnie powinnaś skierować umysł ku czującym istotom trzech sfer
samsary, które są usidlone cierpieniem i przyczynami cierpienia. Na
początku pobudź bodhiczittę, myśląc: „Aby wyzwolić je wszystkie z samsary,
będę praktykował bóstwo jidama!” Potem kultywuj: współczucie, żałując
wszystkich czujących istot; miłującą dobroć, która pragnie, aby wszystkie
uwolniły się od cierpienia; radość, która pragnie, aby spotkało je
szczęście; oraz bezstronność, która pragnie, aby nie były oddzielone od
szczęścia.
Następnie wypowiedz trzy sylaby OM AH HUNG, poczuj dumę z tego, że jesteś
jidamem i w ośrodku serca jidama, spoczywającego w kwiecie lotosu na
słońcu i księżycu, wizualizuj związaną z danym bóstwem sylabę nasienną.
Z kolei wyobraź sobie, że za sprawą promieni światła wypływających z
sylaby nasiennej, w niebie przed tobą pojawiają się wszyscy Buddowie i
bodhisattwowie przebywający w dziesięciu kierunkach, jak również Guru,
jidamy i dakinie. Pokłoń się przed nimi i złóż im ofiary, wyznaj
popełnione negatywności, ciesz się ich zasługą, przyjmij schronienie w
Trzech Klejnotach, poproś, aby obracali Kołem Dharmy, błagaj ich, aby nie
odchodzili do Nirwany, pobudź umysł skupiony na oświeceniu i dedykuj
korzenie zalet. Poproś mistrzów i innych, aby powrócili i pozwól swojej
wizualizacji zniknąć lub rozpuść ją w sobie, w zależności od tego, co jest
bardziej odpowiednie. Wszystkie te kroki mają na celu nagromadzenie
zasługi.
Potem, w celu nagromadzenia mądrości, pozwól, aby natura twojego ciała
stała się światłem, za sprawą promieni światła rozchodzących się z
nasiennej sylaby w ośrodku twojego serca. Wypromieniuj także światło w
dziesięciu kierunkach, dzięki czemu wszystkie światowe rzeczy i istoty
zyskają świetlistą naturę. To światło jest następnie błogosławione przez
wszystkich Budów i bodhisattwów dziesięciu kierunków. Odnośnie ponownego
wchłonięcia światła w siebie, świat staje się światłem, które jest
wchłaniane przez istoty, one rozpuszczają się w tobie, a światło twojego
ciała rozpuszcza się jak para oddechu na zwierciadle. Potem stopniowo
rozpuszcza się w kwiecie lotosu, słońcu i księżycu, a na koniec w sylabie
nasiennej. Z kolei nasienna sylaba rozpuszcza się stopniowo w półksiężyc i
bindu. Światło bindu ma naturę umysłu i wielkość sto razy mniejszą od
koniuszka włosa. Wyobrażaj to sobie raz po raz.
Jeżeli wizualizacja nie jest przejrzysta, wypowiedz mantrę śunjaty, itd. i
pozwól wizualizacji zniknąć.
Z doskonalenia tych dwóch nagromadzeń powstaje owoc dwóch kaji.
Wyobraź sobie, że ze stanu śunjaty istota twojego umysłu uobecnia się jako
sylaba nasienna jidama, lub że sylaba nasienna zostaje przekształcona w
symboliczny atrybut oznaczony sylabą nasienną. Z tego przekształcenia
zwizualizuj kompletną głową, atrybuty, itd., twojego bóstwa jidama, a
następnie nasienną sylabę w kwiecie lotosu na dysku słońca i księżyca w
ośrodku serca jidama.
Promieniujące stamtąd światło zaprasza do nieba przed tobą wszystkich
Sugatów, Guru, jidamy i dakinie dziesięciu kierunków. Złóż im następnie
pięć rodzajów ofiar. Wezwij bóstwa mądrości i poproś, aby zajęły miejsce.
Wyobraź sobie, że Sugatowie udzielają ci przekazów mocy i koronują cię na
władcę rodziny. Potem poproś ich, aby odeszły.
Następnie na dyskach słońca w trzech ośrodkach w twojej koronie, gardle i
sercu wizualizuj trzy sylaby nasienne, poświęcając je jako ciało, mowę i
umysł. Skup swój umysł w jednoupunktowionej koncentracji na jidamie.
Kiedy znudzisz się medytacją, rozpocznij recytację mantry:
1. Szepczącą recytację wadżry może słyszeć jedynie twój kołnierzyk.
2. Melodyjną recytację wadżry wykonuje się z melodią tak jak w czasie
praktyki wielkiego spełnienia.
3. Tajemną recytacją wadżry wykonuje się w umyśle.
4. Recytacja podobna do koła polega na wyobrażaniu sobie, że wyłania się
ona z twoich ust, wnika do pępka i na powrót rozpuszcza się w ośrodku
serca.
5. Recytacja podobna do girlandy polega na obracaniu naszyjnika mantry
wokół nasiennej sylaby w ośrodku serca i jednoupunktowionej koncentracji
na sylabach.
6. Recytacja skupiona na dźwięku to recytacja wykonywana podczas skupiania
swojego umysłu wyłącznie na dźwięku mantry.

PRAKTYKA PODCZAS PRZERW

Pani Tsogyal spytała mistrza: Co powinniśmy robić w przerwach pomiędzy
sesjami medytacji na jidama?
Mistrz doradził: Jeżeli nie możesz mówić mantry, wówczas ofiaruj tormy i
módl się po zadzwonieniu dzwonkiem. Poprosiwszy bóstwo o odejście,
pozostań jak zwykle, ze swoim zwykłym konceptualnym umysłem.
Kiedy ty, praktykująca, pragniesz złożyć ofiary w celu osiągnięcia
spełnienia, połóż przed sobą obraz, posążek lub tekst Dharmy i z pomocą
pachnącej wody i kwiatów przygotuj mandalę. W jednej chwili przywołaj dumę
z bycia jidamem i z nasiennej sylaby znajdującej się w ośrodku
twojego serca wyślij promienie światła. Zaproś całą Dharmakaję i kaje
foremne przebywające w dziesięciu kierunkach. Poproś Dharmakaję o
pozostanie w świętym przedmiocie czci i tekstach pism. Poproś foremne kaje
o pozostanie w obrazie i posążku.
Wyobraź sobie, że niezliczone zastępy Buddów i bodhisattwów, mistrzów,
jidamów i dakiń, przebywających w dziesięciu kierunkach, pozostają przed
tobą. Ofiaruj im to co masz, dokonując w ich obecności siedmiu oczyszczeń.
W tym miejscu możesz ofiarować jidamowi tormy. Strażnikom Dharmy ofiaruj
tormy wodne, przygotuj gliniane wizerunki tsa-tsa lub inne podobne rzeczy.
Jeśli wówczas pragniesz odczytać słowa wszystkich Sugatów, wyobraź sobie,
że twój język w jednej chwili staje się śunjatą. Z śunjaty powstaje sylaba
HUNG, a z niej wadżra o jednym ostrzu. Wyobraź sobie, że z nasiennej
sylaby, poprzez otwór wadżry wydobywa się mówiona przez ciebie mantra.
Niezliczone kopie twojego ciała wypełniają bilion wszechświatów, a każda z
nich trzyma w ustach wadżrę. Wyobraź sobie, że wszystkie czujące istoty
słuchają jak odmawiasz mantrę, dzięki czemu wyzwalają się z samsary. Taki
rytuał stosuje się przy recytacji sutr.
Wszystkie te kroki to praktyki Dharmy, które wykonuje się podczas przerw
w praktyce lub codziennych aktywności.

PRZYPIECZĘTOWANIE FAZY ROZWOJOWEJ

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinniśmy przypieczętować Fazę
rozwojową Fazą Spełniającą?
Mistrz poradził: Ten kto pragnie praktykować Fazę Spełniającą, powinien po
zwizualizowaniu siebie w formie bóstwa, poprosić bóstwo mądrości o
odejście. Rozpuszczając istotę mądrości (samayasattva) w światło,
staje się ona nasienną sylabą bóstwa lub HUNG. HUNG stopniowo rozpuszcza
się i staje bindu. Bindu coraz bardziej maleje, a następnie staje się
przejrzystą śunjatą. Pozostań w tym stanie „takości wszystkich zjawisk”,
pustej, niekonceptualnej samoświadomości poza skrajnościami istnienia i
nieistnienia. Można też przypominać sobie raz po raz ustne wyjaśnienia
twojego mistrza na temat Fazy Spełniającej.
Jeżeli ty, praktykująca, postępujesz w ten sposób, praktykując trzy lub
cztery sesje dziennie, to w tym życiu lub bez ponownego odradzania się,
spoczniesz w wielkiej jodze w stanie pośrednim i osiągniesz formę
mahamudry jidama. Nawet jeśli moc twojej Fazy Rozwojowej nie jest w pełni
dokonała, w następnym życiu spoczniesz w stanie wielkiej jogi i bez
wątpienia osiągniesz poziom mahamudry Vidjadhary.
Wszystkie te kroki są radami w następujących po sobie stanach medytacji
dla ludzi o zwykłych zdolnościach.

OSOBA O NAJWYŻSZYCH ZDOLNOŚCIACH

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinna praktykować osoba o najwyższych
zdolnościach?
Mistrz odparł: Kiedy osoba o najwyższych zdolnościach medytuje na bóstwo,
nie wizualizuje go w sposób stopniowy, ale dzięki wypowiedzeniu rdzennej
mantry lub za sprawą samego pragnienia i myślenia o bóstwie po prostu
wizualizuje je wyraźnie, natychmiast jak powstaje z siebie, podobnie jak
powstająca na wodzie bańka. Samo w sobie jest to zaproszeniem bóstwa z
Dharmadhatu.
Wizualizacja siebie jako bóstwa jest przestrzenią, a to, że bóstwo jest
widoczne, nie posiadając zarazem własnej natury, jest mądrością. W ten
sposób mówimy o nierozdzielności przestrzeni i mądrości.
Nieustanne pojawianie się w postaci bóstwa jest czymś relatywnym, podczas
gdy zrealizowanie, że nie posiadająca własnej natury istota bóstwa jest
śunjatą – to poziom ostateczny. W ten sposób mówimy o nierozdzielności
relatywnego i ostatecznego.
Bóstwo męskie to metody, podczas gdy bóstwo żeńskie to mądrość. W ten
sposób mówimy o nierozdzielności metody i mądrości.
Bóstwo manifestujące się w formie bóstwa, jest błogością, a jego brak
własnej natury to śunjata. W ten sposób mówimy o nierozdzielności błogości
i śunjaty.
Bóstwo manifestujące się w formie bóstwa jest świadomością, podczas gdy
jego nie posiadające własnej natury przejawienie, jest śunjatą. W ten
sposób mówimy o nierozdzielności świadomości i śunjaty.
Bostwo manifestujące się w formie bóstwa jest świetlistością, a jego brak
własnej natury jest śunjatą. W ten sposób mówimy o nierozdzielności
świetlistości i śunjaty.
Jeżeli wizualizujesz siebie w ten sposób jako bóstwo, to chociaż aspekt
ciała jest widoczny, nie posiada własnej natury i dlatego nie dotyczy go
starzenie się i śmierć. Aspekt mowy jest nieprzerwany i dlatego
esencjonalnej mantry nie dotyczy zanik. Aspekt umysłu przekracza narodziny
i śmierć, jest więc ciągłością Dharmaty.
Nie oddzielanie się od bóstwa podczas czterech aspektów codziennych
aktywności – chodzenia, stania, leżenia i siedzenia – jest więc ścieżką
osoby o najwyższych zdolnościach. Jest to wyjątkowo trudne i jest domeną
kogoś, kto posiada odpowiednią karmę dzięki treningowi odbytemu w
poprzednich żywotach.

FAZY WIZUALIZACJI

Pani Tsogyal spytała mistrza: Poradź mi, proszę, jak utrzymywać bóstwo w
umyśle, medytując na jidama?
Mistrz odparł: Najpierw udzielę ustnych wyjaśnień odnośnie wizualizowania
bóstwa. Bez względu na to, czy medytujesz na bóstwo przed tobą, czy
medytujesz na siebie w postaci bóstwa, to po otrzymaniu od mistrza ustnych
wyjaśnień, mistrz powinien udzielić tobie, uczennicy, swego
błogosławieństwa i ochrony przed przeszkadzającymi siłami.
Następnie usiądź w wygodnej pozycji i poczuj się swobodnie. Umieść przed
sobą dobrze wykonany wizerunek twojego jidama. Przez krótki czas siedź nie
myśląc o niczym, a następnie przyjrzyj się wizerunkowi od stóp do głów.
Ponownie spójrz na niego, zwracając uwagę na wszystkie szczegóły, od stóp
do głowy. Zobacz wizerunek jako całość. Od czasu do czasu odpocznij, nie
myśląc o nim i odśwież się. W ten sposób patrz raz za razem przez cały
dzień.
Najbliższej nocy dobrze się wyśpij. Po obudzeniu się, spójrz na wizerunek
tak jak przedtem. Wieczorem nie medytuj na bóstwo, lecz pozwól umysłowi
spocząć w stanie bez myśli.
Jeżeli będziesz postępować w ten sposób, bóstwo będzie się wyraziście
pojawiać w twoim umyśle nawet bez medytacji. Jeżeli tak się nie dzieje,
spójrz na jego wizerunek, zamknij oczy i wizualizuj wizerunek przed sobą.
Siedź tak długo, aż wizualizacja będzie pozostawać w twoim umyśle w sposób
naturalny. Jeżeli staje się zamazana lub niepojęta, spójrz ponownie na
wizerunek i powtórz wizualizację, pozwalając, aby była obecna w sposób
naturalny. Odetnij konceptualne myślenie i siedź.
Jeżeli będziesz medytować w ten sposób, napotkasz pięć rodzajów
doświadczeń: doświadczenie ruchu, osiągnięcia, przyzwyczajenia,
stabilności i doskonałości.
1. Jeżeli wówczas twój umysł nie pozostaje w spokoju i pojawia ci się
wiele myśli, idei i wspomnień, jest to doświadczenie ruchu. Dzięki temu
jesteś bliska osiągnięcia kontroli nad swoim umysłem. Doświadczenie to
przypomina spadającą bystro wodę wodospadu.
2. Kiedy następnie potrafisz zwizualizować bóstwo przez krótki czas,
wyraźnie i równocześnie dostrzegając jego kolor i kształt, jest to
doświadczenie osiągnięcia. Doświadczenie to przypomina mały staw.
3. Następnie, gdy bóstwo jest przejrzyste, bez względu na to, czy
medytujesz na nie z daleka czy z bliska i kiedy pozostaje przez sześć
kolejnych sesji, bez pojawienia się niesubtelnych myśli, jest to
doświadczenie przyzwyczajenia, które przypomina strumień rzeki.
4. Z kolei, żadne myśli nie poruszają się i jesteś w stanie utrzymać
przejrzystą wizualizację bóstwa przez okres trwania sesji. Jest to
doświadczenie stabilności, które przypomina Górę Sumeru.
5. I wreszcie, jeśli potrafisz przez cały dzień lub dłużej nie tracić
wyraźnej obecności ramion i nóg, a nawet włosów na ciele bóstwa, bez
żadnego konceptualnego myślenia, jest to doświadczenie doskonałości.
Praktykująca, zastosuj to w praktyce i spraw, aby stało się twoim
doświadczeniem!
Jeżeli siedzisz zbyt długo z nieczystą wizualizacją bóstwa, pogorszy się
twoja kondycja fizyczna. Zaczniesz się nudzić i w konsekwencji nie
osiągniesz postępu w koncentracji; pojawi się nawet więcej myśli. Dlatego
najpierw odśwież się , a dopiero później kontynuuj medytację.
Dopóki twoja wizualizacja nie jest przejrzysta, nie medytuj w nocy. Na
ogół ważne jest, aby medytować w krótkich sesjach. Medytuj wtedy gdy
świeci słońce, a niebo jest przejrzyste lub przy lampce maślanej. Nie
medytuj tuż po przebudzeniu się, ani wtedy gdy czujesz się ospale lub
niewyraźnie.
Wykorzystaj w pełni czas przeznaczony na sen, a następnego dnia medytuj w
ośmiu krótkich sesjach.
Jeżeli medytując gwałtownie przerywasz sesję, utracisz koncentrację; rób
to więc łagodnie.
Kiedy twoja wizualizacja staje się wyraźna w chwili, w której medytujesz,
to możesz również praktykować w nocy, podczas zmierzchu i o wczesnym
świcie.
Ogólnie nie powinnaś się zanudzać. Skup swój umysł na wizualizacji,
przyzwyczajaj się do niej, aż stanie się stabilna i wizualizuj kompletną
formę bóstwa.

PRZEDŁUŻENIE WIZUALIZACJI

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak długo powinniśmy utrzymywać wizualizację
bóstwa?
Mistrz odparł: Kiedy uzyskałaś już pewną przejrzystość i – jak wyjaśniono
to powyżej – niewielki choćby stopień stabilizacji, można przedłużyć czas
wizualizacji. Zwykle recytacje określają długość sesji. Dopóki jednak nie
skompletowałeś jeszcze odpowiedniej ich ilości, długość sesji powinna
zależeć od twoich zdolności do utrzymania wizualizacji.
Odnośnie wewnętrznej miary sesji, największe znaczenie posiadają przerwy
między oddechami. Jeśli jednak chodzi o zewnętrzną miarę, najważniejszy
jest czas i liczba sesji.
Ilość sesji można ograniczyć do czterech sesji w dzień i czterech w nocy,
przez tak długi okres jak będzie to możliwe. Celem formalnych sesji jest
utrzymanie swojej fizycznej konstytucji i zrównoważonej praktyki,
wzmocnienie koncentracji i umiejętność utrzymania wizualizacji przez długi
czas.
Odnośnie liczenia, nie licz [mantr] ustami, ale ale używaj mentalnego
różańca. Postępując w ten sposób, stopniowo zwiększaj ilość [mantr]. Przez
jeden okres odpoczywaj, a przez drugi medytuj.
Odnośnie miary półmroku, podziel dzień na szesnaście lub osiem sesji i
medytuj przez każdą drugą połowę linii półmroku. Odpoczywaj w każdej
części pomiędzy nimi. Krótko mówiąc, medytuj w ośmiu krótkich sesjach i
odpoczywaj w kolejnych ośmiu.
Jeżeli ustabilizowałaś się w tym, medytuj w dwóch krótkich sesjach i
stopniowo je przedłużaj. Potem będziesz mogła medytować przez dzień, dzień
i noc, pół miesiąca, cały miesiąc, itd.
Podsumowując: bez względu na to jak stabilna by nie była twoja sesja,
chodzi głównie o to, aby się nie męczyć i nie nużyć. Utrzymuj więc
proporcjonalną długość sesji i w naturalny sposób przedłużaj trwanie
nieporuszonej przejrzystości wolnej od aktywności mentalnej.
Były to ustne wyjaśnienia dotyczące przedłużenia wizualizacji bóstwa.

SKORYGOWANIE BŁĘDÓW

Pani Tsogyal spytała mistrza: W jaki sposób powinniśmy poprawiać błędy
jakie pojawiają się podczas medytacji na bóstwo?
Mistrz powiedział: Aby poprawić błędy, należy najpierw je zidentyfikować,
a następnie poprawić.
Jeżeli chodzi o identyfikację błędów, mówimy o ogólnych i szczególnych
błędach.
Do ogólnych błędów zaliczamy: zapominanie o wizualizacji, lenistwo,
niepokój, ospałość, pobudzenie, za duży i za mały wysiłek.
1. Zapominanie o wizualizacji jest rozproszeniem w medytacji.
2. Lenistwo to opieszałe myślenie: „Zrobię to później”.
3. Niepokój to obawa, że praktyka się nie uda i zboczysz z właściwej
ścieżki.
4. Ospałość to senność wynikająca – przypadkowo lub naturalnie – z
okoliczności.
5. Pobudzenie to naturalne poruszenie, wywołane okolicznościami lub
rozmyślaniem nad czymś.
6. Za duży wysiłek to niezadowolenie pojawiające się wtedy gdy
wizualizacja bóstwa jest przejrzysta oraz powstawanie dalszego myślenia
wskutek ponownej wizualizacji.
7. Brak wysiłku to obojętność w chwili gdy wizualizacja bóstwa jest
nieprzejrzysta.
Podczas medytacji na bóstwo może się pojawić dwanaście następujących
błędów: wizualizacja staje się mglista i zachmurzona, góra zamienia się z
dołem, zmianie ulegają proporcje ciała, zmienia się ubiór, zmienia się
kształt, zmienia się liczba, zmienia się postawa, zmianie ulegają kolory,
bóstwo pojawia się jako sam kolor, albo w postaci samego kształtu, może
siedzieć bokiem lub stopniowo zanikać.
Teraz wyjaśnię metodę pozwalającą na skorygowanie tych błędów. Jeśli
chodzi o siedem ogólnych błędów, powinnaś zastosować osiem typów remediów,
które pozwolą je usunąć.
Kiedy zapominasz o wizualizacji, zastosuj uważność. Jako antidotum na
lenistwo zastosuj ufność, detreminację i pilność. Jako remedium na
niepokój zastosuj właściwą myśl. Jako antidotum na ospałość zastosuj
entuzjazm, weź kąpiel i przespaceruj się. Jeżeli jesteś pobudzona,
rozwijaj smutek w stosunku do samsary, zwiąż swój umysł liną uważności i
przywiąż go do drzewa wizualizacji. Krótko mówiąc, jeśli chodzi o ospałość
i pobudzenie, użyj stróża czujności. Jeżeli pragniesz użyć zbyt dużego
wysiłku, zastosuj remedium ufności. Wizualizuj pilnie, jeśli brak ci
wysiłku.
Odnośnie skorygowania poszczególnych błędów bóstwa, spójrz na wizerunek,
zwracając uwagę na to czy wizualizacja jest zaciemniona, zamglona czy
zachmurzona i praktykuj na niekonceptualną śunjatę. Na zmianę praktykuj
brak myśli, patrzenie na wizerunek i medytację.
Kiedy zmieniają się proporcje ciała bóstwa lub jego ubiór, postawa czy
kształt, wyobraź sobie, że ma ono ciało z materialnej substancji, które
jest wyjątkowo duże i stałe. Wyobraź sobie, że gołębie wlatują i wylatują
mu przez dziurki od nosa i że ptaki, owce i jelenie swawolą na jego
ramionach i nogach. Wyobraź sobie, że ciało bóstwa pozostaje trwałe jak
posąg.
Jeżeli zmienia się liczba, ogranicz wizualizację do jednego lub dwóch
bóstw. Kiedy bóstwo pojawia się w postaci samego koloru, wizualizuj jego
kształt. Odpocznij, jeżeli w zależności od ciepła twojej krwi lub żółci,
itd., zmienia kolor na czerwony lub żółty. Jeżeli stopniowo zanika, skup
precyzyjnie umysł na twarzy i ramionach. Odnośnie błędu niekompletności,
medytuj wyraźnie na całe ciało bóstwa ze wszystkimi ozdobami i atrybutami.
Podsumowując: praktykuj nie czując zmęczenia czy znużenia żadnym błędem,
jaki tylko może powstać. Następnie medytuj na niekonceptualną śunjatę.
Potem praktykuj, patrząc i skupiając się na formie bóstwa.
Były to ustne wyjaśnienia dotyczące korygowania błędów powstałych podczas
medytacji na bóstwo.

ĆWICZENIE SIĘ Z BÓSTWEM

Pani Tsogyal spytała mistrza: Kiedy ćwiczymy wraz z bóstwem, jak
powinniśmy to robić?
Mistrz poradził: Ustne wyjaśnienia dotyczące treningu z bóstwem brzmi:
wizualizuj bóstwo poprzez medytację na brak myśli, dopóki nie uwolnisz się
od tych błędów. Medytuj na zmianę na bóstwo i na brak myśli. Jeżeli
potrafisz bezbłędnie zwizualizować bóstwo, odstąp od braku myśli i medytuj
wyłącznie na bóstwo.
A teraz, odnośnie ćwiczenia z bóstwem, jeżeli potrafisz bezbłędnie je
zwizualizować, wizualizuj je jak stoi wyprostowane, jak siedzi lub leży na
plecach lub twarzą do ziemi, na równinie lub górskim szczycie, blisko lub
daleko, w centrum skały lub w wodzie na dnie. Ćwicz się, wizualizując
bóstwo w dowolny z podanych sposobów, kiedy tylko tego zapragniesz.

ZMIESZANIE SIĘ Z BÓSTWEM

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jak powinniśmy zmieszać się z bóstwem?
Mistrz poradził: Jeżeli wyćwiczyłaś się w medytacji na bóstwo i
przyzwyczaiłaś się do niego, rozpuść je w sobie. Wizualizuj je jako
pojedyncze bóstwo lub mandalę z krainą Buddy. Następnie, aby związać
bóstwo z tym co ostateczne, wizualizuj je własnymi myślami i ustabilizuj.
Twój umysł i osiem zbiorów świadomości są tym, co manifestuje się w
postaci cielesnej formy i mądrości bóstwa. Ostatecznie jest to świadomość
oświeconego umysłu, wielka samoistna mądrość, istota rezultatu. Bóstwo nie
pojawia się skądś inąd. Bez względu na to jak się pojawia, nie posiada
własnej natury i dlatego jego forma jest niedualistyczna. Pojawienie się w
formie bóstwa znajduje się poza przywiązaniem, ponieważ jego podobne do
wadżry ciało, mowa i umysł, manifestują się, mimo iż nie posiadają wlasnej
natury.
Chociaż twój umysł przejawia sie w postaci bóstwa, nie posiada własnej
natury. Ponieważ nie można go zbadać i stwierdzić, że jest taki-to-a-taki,
jest Dharmakają.
Ty, praktykująca, która wyćwiczyłaś się w znaczeniu tego, co wyjaśniłem,
powinnaś przestrzegać sześciu samaji praktyki. Nie powinnaś zaniechać
oddania dla mistrza, który przekazał ci ustne wyjaśnienia. Stosuj to co
prowadzi do samadhi i unikaj tego, co mu przeszkadza. Nie pozwól, aby
twoja koncentracja rozpraszała się w toku codziennych dzialań. Doprowadź
to do doskonałości, nie porzucając jidama, utrzymuj w tajemnicy [imię]
bóstwa, które wybrałeś i nie medytuj z taką postawą umysłu, która odrzuca
jedno bóstwo, aby przyjąć drugie. Praktyka dowolnego bóstwa jest
równoznaczna z medytacją na wszystkich Buddów. Poza urzeczywistnieniem
własnego umysłu nie ma Buddów, na których należałoby medytować. Nawet
wizualizacja jidama jest manifestacją umysłu. Poaz tym nie ma niczego do
spełnienia, ani niczego nad czym można by medytować. Twoje bóstwo
ucieleśnia Buddów i bodhisattwów. Chociaż możesz medytować na wiele
jidamów, ciągle są one przejawem twojego umysłu. Jeżeli medytujesz tylko
na jednego jidama, jest on również manifestacją twojego umysłu.
Były to ustne wyjaśnienia dotyczące zmieszania się z bóstwem jidama i
związaniem z tym, co ostateczne.

JAK ZREALIZOWAĆ BÓSTWO

Pani Tsogyal spytała mistrza, Nirmanakaję: W jaki sposób przyjmuje się
bóstwo za ścieżkę i realizuje je?
Mistrz odparł: Aby zrealizować bóstwo, najpierw wizualizuj je przed sobą.
Następnie ustabilizuj wizualizację siebie jako bóstwa. aż do tej chwili
unikając wykonywania recytacji.
Teraz, gdy zbliża się czas na praktykę bóstwa, przygotuj mandalę i złóż
ofiary. Umieść przed sobą święte obiekty i po odświeżeniu się, usiądź
wygodnie.
Zaproś swojego mistrza i zgromadzenie bóstw jidama, wykonaj pokłony, złóż
ofiary, módl się i wykonaj osiem gałęzi. (tyb: yan lag brgyad)
Osiem gałęzi to: składanie pokłonów przed Trzema Kljenotami, wyznanie
negatywnych działań, składanie ofiar, cieszenie się z zalet innych, prośba
o obracanie kołem Dharmy, błaganie Buddów, aby nie odchodzili do Nirwany,
dedykowanie zasługi oświeceniu wszystkich istot oraz pobudzenie
bodhiczitty. Następnie bóstwa rozpuszczają się w świetle, a potem w
tobie, dzięki czemu wizualizujesz siebie jako bóstwo jidama. Pociągnij
linię graniczną dla odosobnienia i poświęć ofiary.
Dzięki środkom trzech samadhi itd., wizualizuj mandalę i bóstwa. Dokonaj
konsekracji i przekazu mocy. Konsekracja i przekaz mocy (byin brlab
dbang bskur) to etap w praktyce Fazy Rozwojowej pod koniec
budowania wizualizacji jidama, obejmujący konsekrację trzech
wyższych czakr oświeconym ciałem, mową i umysłem, jak również
wyposażenie w moc bóstwa koroną pięciu rodzin Buddy. Zaproś i wchłoń w
siebie bóstwo mądrości, oddaj mu cześć, złóż ofiary i pomódl się do niego.
Z kolei zwizualizuj bóstwo mądrości przed sobą, oddzielone od ciebie i
zacznij odmawiać mantrę. Po zakończeniu recytacji, odmów modlitwy. Wchłoń
w siebie oddzielone od siebie bóstwo i zasypiając, utrzymuj dumę bycia
bóstwem. Następnego dnia rano natychmiast zwizualizuj bóstwo i wykonaj
recytacje zgodnie z tekstem sadhany. Poświęć jedzenie i picie i ofiaruj je
podczas ganapudży.
W ten sposób, bez względu na to czy ćwiczysz się z jidamem będącym
zgromadzeniem bóstw mandali, czy pojedynczą formą, ciągle je zrealizujesz.
Było to ustne wyjaśnienie dotyczące realizowania bóstwa.

OZNAKI REALIZACJI

Pani Tsogyal spytała mistrza: Jaki oznaki spełnienia pojawiają się podczas
realizacji bóstwa?
Mistrz poradził: Istnieją cztery typy oznak: znaki, sny, wskazówki i
faktyczne oznaki.
Cztery rodzaje znaków przypominają dym, miraż, świetliki i bezchmurne
niebo. Podaje się je jako przykłady postępujących faz doświadczenia.
Pięć rodzajów omenów we śnie to: widzenie Buddów i bodhisattwów jako istot
różnych od siebie; widzenie Buddów jako równych sobie; widzenie siebie w
formie bóstwa bez przodu i tyłu; widzenie, że wszyscy Buddowie i
bodhisattwowie składają przed tobą pokłon; oraz śnienie, że wszyscy
Buddowie przekazują ci i wyjaśniają głębokie nauki.
Kiedy ponadto wielokrotne pojawiasz się we śnie naga, jest to oznaka
oczyszczenia nawykowych tendencji. Śnienie o wdrapywaniu się po schodach
do nieba jest oznaką wejścia na ścieżkę. Śnienie o jeździe na lwach i
słoniach, jest oznaką osiągnięcia bhumi. Śnienie o uśmiechniętej zjawie
itp., jest oznaką otrzymania przepowiedni.
Nawet jeśli masz tak wspaniałe sny, nie ożywiaj się nimi.
Jeśli chodzi o praktykę, to możemy mówić o zewnętrznych, wewnętrznych i
tajemnych oznakach.
1. Zewnętrzne oznaki podczas medytacji to: widzenie materialnych rzeczy
jako subtelnych cząstek, sylab nasiennych, atrybutów umysłu, subtelnych
form cielesnych, itd., lub widzenie niesubtelnych sfer percepcji w pięciu
kolorach, takich jak percepcja wody, ognia, itd.
2. Wewnętrzne oznaki podczas medytacji na bóstwo to nie zauważanie
zewnętrznego i wewnętrznego ruchu oddechu; tego, że twoje ciało jest
lekkie jak bawełna; i tego, że jest się wolnym od starości i śmierci.
3. Tajemne oznaki praktykowania na bóstwo polegają na tym, iż kiedy wiesz,
że jest ono tylko iluzorycznym zjawiskiem, mądrość pojawia się w sposób
naturalny. Odczuwasz identyczne współczucie dla wszystkich, a pole twojego
doświadczenia powstaje jako mądrość.
Faktyczne oznaki mają charakter zewnętrzny i wewnętrzny. Do zewnętrznych
oznak należą pojawiające się światła, uśmiechający się wizerunek bóstwa,
daje się słyszeć głośny dźwięk lub pojawia się słodki zapach, lampki
maślane świecą same z siebie, twoja czarka z czaszki lewituje, nie odczuwa
się też żadnej fizycznej niewygody. Wewnętrzne oznaki są takie, że twoje
współczucie rośnie szybciej niż poprzednio, maleje przywiązanie, uwalniasz
się od uprzedzeń, zachowujesz czystą samaję, kochasz też mistrza i
przyjaciół w Dharmie; nie odczuwasz lęku przed samsarą; Mara nie jest w
stanie cię zastraszyć.
Jeżeli ujrzysz tego typu oznaki, nie wpadaj z ich powodu w ożywienie, ale
bądź pilna.
W ten sposób pojawiają się oznaki związane z praktyką bóstwa.

REZULTATY PRAKTYKI

Pani Tsogyal spytala mistrza: Jakie właściwości osiąga się dzięki praktyce
bóstwa?
Mistrz powiedział: Właściwości będące rezultatem praktyki bóstwa to
oczyszczenie spalmień i skompletowanie nagromadzeń.
Ponieważ dzięki medytacji na bóstwo nadchodzi kres twojej
konceptualizacji, oczyszczasz zaciemnienia karmy, przeszkadzające emocje i
miejsca odrodzenia.
Odnośnie skompletowania nagromadzeń, istnieje pięć ich rodzajów: rezultaty
ścieżki czyli cztery pozimoy Vidjadhary oraz ostateczny rezultat.
Poziomy Vidjadhary posiadają dwojaki aspekt: właściwości i esencji.
Właściwości to sześć rodzajów jasnowidzenia oraz cztery magiczne moce.
(cho ‚phrul bzhi) Te cztery moce to samadhi, konsekracja, inicjacja
i składanie ofiar. Esencja to cztery poziomy Vidjadhary: poziom
dojrzałości Vidjadhary, poziom Vidjadhary zwany poziomem władcy życia,
poziom mahamudry Vidjadhary oraz poziom spontanicznej obecności
Vidjadhary.
Ostateczny rezultat polega na tym, że gdy twoja medytacja na bóstwo staje
się elastyczna, to nawet jeśli masz niskie zdolności i niewielką
inteligencję, bez wątpienia osiągniesz doskonały Stan Buddy.

PIĘĆ ŚCIEŻEK

Pani Tsogyal spytała mistrza: W Systemie Pradżniaparamity wyjaśnia się, że
musi się przejść przez kolejne ścieżki. W jaki sposób powinniśmy połączyć
pięć ścieżek z prowadzącą do doskonałości praktyką mandali bóstwa?
Mistrz odparł: Ścieżka praktykowania mandali bóstwa posiada cztery
aspekty: ścieżkę połączenia, ścieżkę widzenia, ścieżkę doskonalenia i
ścieżkę dopełnienia.
Te stopniowe ścieżki można połączyć z czterema aspektami zbliżenia i
spełnienia, w których zbliżenie jest ścieżką połączenia, pełne zbliżenie
jest ścieżką widzenia, spełnienie jest ścieżką doskonalenia, a wielkie
spełnienie jest ścieżką dopełnienia.

ŚCIEŻKA POŁĄCZENIA

Ścieżka połączenia posiada cztery aspekty. Praktykowanie takości i
magicznych samadhi jest ciepłem. Praktykowanie subtelnych koncentracji i
pojedynczej formy jest szczytem. Praktykowanie pełnej manifestacji i
rozwiniętej formy jest akceptacją. Praktykowanie zgromadzenia na
nieprzerwanej ścieżce jest najwyższym światowym atrybutem.
1. Dzięki samadhi takości zrozum, że wszystkie zjawiska są twoim umysłem i
praktykuj brak myśli w niewytworzonej naturze umysłu. Praktykuj dopóki
tego nie urzeczywistnisz.
Magiczne samadhi jest własnym przejawem nie-powstającej przestrzeni.
Oznacza to praktykowanie świadomej, a jednak niekonceptualnej
nierozdzielności przejawienia i śunjaty. Przypomina to przestrzeń
przenikaną przez światło, bycie świadomą podczas manifestowania się i
niekonceptualną podczas bycia świadomą.
Jeżeli po uzyskaniu giętkości zrealizowałaś to, przekraczasz granicę
pomiędzy pokrewieństwem jakie łączy wyższe i niższe pojazdy, po czym
pojawi się jedenaście oznak osiągnięcia ciepła:

* Insekty nie żyją na twoim ciele.
* Twoje zewnętrzne i wewnętrzne splamienia są oczyszczone.
* Jesteś wolna od chorób czterech składników.
* Osiągasz fizyczną cierpliwość.
* Przezwyciężasz własne konceptualne myślenie.
* Uwalniasz się od materialnego pożywienia, a twoja promienność i
majestatyczna wspaniałość nie gasną.
* Nie dajesz powstać zwykłym pragnieniom.
* Jesteś wolna od pięciu przeszkadzających emocji.
* Twoje nawykowe tendencje, polegające na skłanianiu się ku poglądowi i
postępowaniu niższych pojazdów, są wyczerpane.
* Uwalniasz się od ośmiu światowych dharm.
* Osiągasz akceptację głębokiej Dharmy.

Było to jedenaście oznak, które wskazują na fakt znalezienia się poza
możliwością upadku.
2. Praktyka pojedynczej formy i subtelnej koncentracji w szczytowej fazie
to medytacja na subtelne samadhi i pojedynczą formę, dopóki nie
zamanifestuje się ona w trzech polach obiektów. Trzy pola obiektów
(yul gsum) to forma bóstwa pojawiająca się jako obiekt percepcji
(snang yul), obiekt mentalny (dbang yul) lub w doświadczaniu
zmysłów przez kogoś innego (kyi yul).
Oznaką koncentracji na szczycie jest fakt, że twoich pięć wewnętrznych
przeszkadzających emocji nie powstaje w kierunku zewnętrznych obiektów i
że pięć zewnętrznych elementów nie jest w stanie cię zranić. Takie są
oznaki wskazujące na to, że umysł zmieszał się z przejawieniem.
3. Praktyka jogi rozwiniętej formy w Fazie Akceptacji (bzod pa)
Jeden z czterech aspektów upewnienia się, jaki osiąga się na ścieżce
połączenia. polega na ćwiczeniu się w medytacji na łagodne i groźne
bóstwa jako trzy rodziny, pięć rodzin lub określoną liczbę grup rodzin.
Doskonałość w tym osiąga się wtedy, gdy po przyzwyczajeniu się do tego
potrafisz wysyłać światło ze skutkiem natychmiastowego samadhi, a twoja
naturalna uważność jest w stanie zwizualizować mandalę nawet tysiąca
Buddów.
Oznaki świadczące o tym, że osiągnąłeś Fazę Akceptacji i uzyskałeś
elastyczność w odkryciu przejawień, są takie, że potrafisz przekształcić
piasek w złoto, sprawić, aby woda pojawiła się w suchym miejscu lub żeby z
węgla drzewnego wyrosły pędy; potrafisz też kontrolować wszystkie rzeczy w
zgodzie ze swoją wolą. Są to oznaki osiągnięcia władzy nad umysłem.
4. Spełnienie zgromadzenia nieprzerwanej ścieżki w fazie najwyższego
światowego atrybutu to praktyka znaczenia wielkiej błogości Dharmaty. Po
uzyskaniu wielkiej stabilności zostajesz wyposażona w pięć przedmiotów
itd. i w pomyślnym czasie rozpoczynasz sadhanę.
Jeżeli twoja moc koncentracji w tym jest silna, osiągasz poziom
Vidjadhary, nazywany poziomem władcy życia, dzięki czemu w ciągu sześciu,
dwunastu lub szesnastu miesięcy osiągniesz świętą rodzinę mistrzostwa.
Twoja siła życiowa dorówna słońcu i księżycowi, a zarazem będziesz mogła
przedłużyć długość życia o sto lat za każdym razem.
Jeżeli siła twojej koncentracji jest słaba, osiągniesz poziom dojrzałości
Vidjadhary. Po opuszczeniu ciała, zrealizujesz w bardo kompletną formę
jidama. Stanowi to rezultat ustabilizowania się w Fazie Rozwojowej.

ŚCIEŻKA WIDZENIA

Teraz wyjaśnię pełne zbliżenie jako ścieżkę widzenia. Po
urzeczywistnieniu, że twoje pozostałe ciało jest ciałem mentalnym, twoje
splamienia zostają usunięte i osiągasz niezmienny poziom Vidjadhary zwany
poziomem władcy życia poza narodzinami i śmiercią, dzięki czemu nie
pozostawisz po sobie nawet fizycznego ciała. Po osiągnięciu pięciu
rodzajów jasnowidzenia i czterech magicznych mocy, urzeczywistnisz cechy
charakterystyczne tego co ostateczne. Mimo iż przekształcasz się w
niezliczone rzeczy w toku trzech niepoliczalnych eonów, ujawniasz magiczne
moce na ścieżce widzenia i działasz dla pożytku istot, podejmujesz
działania bez przywiązania i osobiście otrzymujesz nauki od Nirmanakaji.
Nie spadniesz już ze ścieżki.

ŚCIEŻKI DOSKONALENIA I SPEŁNIENIA

Teraz wyjaśnię osiągnięcie jako ścieżkę doskonalenia. Ścieżka doskonalenia
polega na zastosowaniu w praktyce tego co ostateczne, czyli osiągnięciu
poziomu mahamudry Tęczowego Ciała.
Mimo iż stan twojego umysłu podczas medytacji nie jest niższy od stanu
Buddów, ciągle jednak zachowujesz pomedytacyjny stan świadomości i dlatego
musisz z rozmysłem spoczywać w medytacji. Ponieważ obecnie spoczywasz w
niewzruszonej koncentracji, jest to poziom mahamudry Vidjadhary. Jest to
doświadczenie niewzruszonej ati-jogi. Nie powstając ze stanu medytacji,
wysyłasz miriady magicznych przejawień i spełniasz dobro istot. Mentalnie
lub z pomocą symboli możesz otrzymać nauki z Sambhogakaji.
Odnośnie ścieżki spełnienia wielkiego osiągnięcia, Vidjadhary
spontanicznej obecności, twoje właściwości prawie dorównują najwyższym
właściwościom Buddów, ciągle jednak istnieją różnice pomiędzy medytacją,
która prowadzi bądź nie prowadzi do wyższego stanu. Poziom Vidjadhary
spontanicznej obecności natychmiast przynosi wyższy stan.
Gromadząc regentów i udzielając nauk, osiągasz spełnienie, podobne do
wadżry samadhi i dzięki bezwysiłkowym, magicznym mocom spełniasz pożytek
swój i innych. Jest to działanie ekspresji mądrości. Spotykając się z
Dharmakają twarzą w twarz, dzięki błogosławieństwom otrzymujesz nauki i
oczyszczasz subtelne zasłony dualistycznej wiedzy.
Są to stopniowe ścieżki pokazujące jak osiągnąć cztery aspekty zbliżenia
się i osiągnięcia, pięć ścieżek i cztery poziomy Vidjadhary.

OMIJANIE POZIOMÓW

Pani Tsogyal spytała mistrza: Czy jeśli chce się wyjaśnić krótką ścieżkę
Tajemnej Mantry, możliwa jest podróż po ścieżce z ominięciem poziomów?
Mistrz odparł: Naucza się również o istnieniu ścieżki, która omija
poziomy. Możliwe jest, że niektórzy ludzie osiągają spełnienie przechodząc
równocześnie przez ścieżkę połączenia, widzenia i doskonalenia. Nie idąc
krok za krokiem, niektórzy ludzie osiągają oświecenie wprost ze ścieżki
widzenia, inni ze ścieżki doskonalenia, a jeszcze inni podróżują stopniowo
do końca, by tam osiągnąć Stan Buddy. Ludzie dzielą się w zależności od
posiadanej mocy swojej inteligencji i koncentracji.
Te cztery sposoby praktykowania ścieżki zgodnie z poziomami
reprezentowanymi przez cztery rodzaje ludzi, nie zależą od podążania po
ścieżce po odrodzeniu się w następnym życiu. Owocem praktyki Systemu
Tajemnej Mantry jest wyzwolenie z choroby samsary w tym życiu, a po
osiągnięciu poziomu samadhi poza odradzeniem się, spontanicznie realizuje
się trikaję.
Aby inteligentni ludzie mogli w tym życiu osiągnąć Bhumi Nierozdzielności
i Dharmakaję, naucza się ich ścieżki Dharmakaji, oraz tego jak
przyzwyczaić się do niej i jak przyjąć takość za ścieżkę.
Aby namiętni ludzie mogli osiągnąć Bhumi Niezrównanej Mądrości i
zrealizować kaję wielkiej błogości, naucza się ich ścieżki wielkiej
błogości, oraz tego jak przyzwyczaić się do niej i jak przyjąć błogość za
ścieżkę.
Aby gniewni ludzie mogli osiągnąć Bhumi Koła Wielkiego Zgromadzenia i
osiągnęli foremne kaje, naucza się ich ścieżki wyzwolenia oraz tego jak
się do niej przyzwyczaić. Ludzi, którzy posiadają atrybuty naucza się,
żeby przyjęli bóstwo za ścieżkę.
W ten sposób oczyszczasz sfery trzech kaji i przyzwyczajasz się do trzech
bhumi. Ponieważ wszystkie te rezultaty są zawarte w twoim umyśle, wiedz,
że Stan Buddy nie istnieje nigdzie indziej.
To były najwyższe właściwości ścieżki, która omija poziomy.

KAJE I MĄDROŚCI

Pani Tsogyal spytała mistrza: W jaki sposób otrzymujemy owoc Tajemnej
Mnatry: pięć kaji i pięć mądrości?
Mistrz poradził: Kiedy ścieżkę przyjmuje się na cztery sposoby, w
zależności od różnych rodzajów zdolności, jakie zostały powyżej
wspomniane, osiąga się ostateczny owoc, spontanicznie obecny rezultat
pięciu kaji i pięciu mądrości.
Mądrość Dharmadhatu to fakt mówiący, że ta ogólna forma wszystkich Buddów,
wrodzona ci, nie posiadająca tworów natura, pierwotnie nieuwarunkowana esencja,
jest niewytworzoną, niezrodzoną i pierwotną czystością poza powstawaniem i
zanikiem.
Mądrość podobna do zwierciadła to fakt mówiący, że chociaż Dharmadhatu nie
posiada konkretnej substancji, jest ze swej natury świetlista, wszystkie
zjawiska pojawiają się jak nie mające własnej natury odbicia w zwierciadle
i są postrzegane bez pośrednictwa konceptualnego myślenia.
Mądrość równości to fakt mówiący, że niezmienna Dharmadhatu jest samoistną
świadomością i że ta świadomość mądrości nie posiada tworów. Percepcja
jest niezrodzona i niedualistyczna; jest wielką równością.
Mądrość indywidualnie rozróżniająca to fakt mówiący, że bez opuszczenia
tego niedualistycznego stanu równości, ogólne i indywidualne
charakterystyki zjawisk, nie są zmieszane i są w pełni kompletne, podczas
gdy nawykowe tendencje niewiedzy zostały porzucone, a mądrość wszechwiedzy
powstaje bez nieszczęść konceptualnego myślenia.
Mądrość wytrwałego działania (bya ba nan tan gyi ye shes).
Zazwyczaj w tym miejscu mówi się o „mądrości wszechspełniającej” (bya
grub ye shes). to – jak wspomniano – odpoczynek z zachowaniem
świadomości. Ta nierozdzielna mądrość polega na spontanicznym i wytrwałym
osiągnięciu i doskonaleniu dobra własnego i innych.
Tych pięć mądrości manifestuje się nierozdzielnie w postaci niesłabnącej
ekspresji twojej świadomości; nigdy jednak nie są one oddzielone od
podstawowej mądrości Dharmadhatu. Ta mądrość Dharmadhatu, będąc podstawą
wszystkiego, jest pierwotnie obecna w tobie; w trzech czasach praktykujący
nie jest nigdy od niej oddzielony.
Teraz następuje wyjaśnienie sposobu obecności pięciu kaji.
Dharmakaja to niestworzona wrodzona natura, głęboka naturalność poza
powstawaniem i zanikiem, która nie posiada żadnych tworów.
Sambhogakaja to radość samoistnej mądrości świadomości, ponieważ kaje i
mądrość są obecne w ciągłości wrodzonej natury twojego umysłu.
Nirmanakaja to współczucie zrodzone z mądrości, magicznie ukazane i
manifestujące się na wszelkie sposoby.
Kaja wielkiej błogości jest niezrodzoną błogością oświeconego umysłu.
Kaja esencji to fakt mówiący, że te cztery kaje są nierozdzielne jako
esencja wrodzonego, oświeconego umysłu.
Ponieważ pięć kaji i pięć mądrości jest spontanicznie obecnych, nosi to
nazwę posiadania ogólnej formy wszystkich Buddów. Praktykujący, który
znajduje się na ścieżce, medytuje stopniowo na esencję tych pięciu kaji
jako na naturę własnego umysłu. Kiedy praktykujący wychodzi z zamknięcia
swojego fizycznego ciała, osiąga tych pięć kaji i pięć mądrości w sposób,
który przekracza osiągnięcie i postrzega je w sposób, który przekracza
percepcję.
Teraz następuje wyjaśnienie tego, w jaki sposób Stan Buddy działa dla
pożytku czujących istot. Niezliczone odbicia słońca pojawiają się na
powierzchni wielu zbiorników wody, nie opuszczając pojedynczego kręgu
słońca. W podobny sposób autentycznie i całkowicie Oświecony, Dharmakaja,
nie opuszczając równości wrodzonej natury, pojawia się w sposób magiczny,
poprzez Sambhogakaję i Nirmanakaję, w liczbie tak wielkiej jak
nieskończona jest przestrzeń, zgodnie z poszczególnymi inklinacjami tych,
którzy mają zostać okiełznani. Chociaż Dharmakaja działa dla pożytku
istot, nie posiada konceptualnego myślenia.
Słońce na przykład nie myśli o przynoszeniu pożytku innym. W ten sam
sposób dwie kaje nie utrzymują koncepcji działania dla dobra istot. Dobro
innych wypływa z mocy aspiracji.
Mistrz doradził: Tsogyal, kiedy nadejdzie trwający pięćset lat cykl
mrocznej epoki, większość zwolenników Mantry będzie jedynie wypowiadać
słowa, zamiast praktykować ich znaczenie. To oni sprawią, że Tajemna
Mantra zabłądzi w szamanistycznych inkantacjach; będą też w niewłaściwy
sposób używać substancji samaji w celu wykonywania pustych rytuałów. Będą
budować swoje domki odosobnieniowe w centrum wsi. Utrzymując, że
praktykują zjednoczenie, będą się oddawać zwykłym pożądaniom. Twierdząc,
że praktykują w celu wyzwolenia, będą się angażować w zwykły gniew. Myląc
dobro ze złem, będą handlować ustnymi wyjaśnieniami i nawet nauczyciele
będą sprzedawać je uczniom. Obrócą Tajemną Mantrę w spekulacje i będą
praktykować pobudzając się politycznymi nowinkami i egoistycznymi
ambicjami.
W tym końcowym okresie, Tajemna Mantra zostanie przesłonięta przez słowa.
Błogosławieństwa Tajemnej Mantry zmniejszą się wskutek braku zrozumienia
jej znaczenia. Ponieważ niewielu tylko osiągnie siddhi, nadejdzie czas gdy
Tajemna Mantra będzie bliska zaniku. Dla pożytku osoby, dla której jest to
przeznaczone, osoby posiadającej karmę z przeszłości, zapisz tę linię
ustnego przekazu i ukryj jako skarb.

W Wysoko Położonej Jaskini w Yerpa, dwudziestego drugiego dnia ostatniego
jesiennego miesiąca w Roku Małpy, ja, Pani Jeszie Tsogyal, spisałam ten
drogocenny naszyjnik ustnych wyjaśnień, Trening Umysłu Tajemnej Mantry i
ukryłam go jako skarb. Oby posiadająca odpowiednią karmę osoba, dla której
przeznaczono te słowa, po zetknięciu się z tymi naukami mogła oczyścić
przesłaniające mądrość zaciemnienia i osiągnąć poziom Vidjadhary.

Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć głębi.
Pieczęć powierzenia.

KRYSZTAŁOWA GIRLANDA BEZBŁĘDNEJ PRAKTYKI

NAMO GURU

Kiedy wielki mistrz Padmakara, mantradhara, (sngags ‚chang) Adept
tantrycznych rytuałów. który posiadł błogosławioną tradycję nauk,
przebywał na odosbnieniu w Perłowym Krysztale w Pemagong, księżniczka z
Kharchen Pani Tsogyal, poprosiła o wyjaśnienia. Z tej okazji, dla pożytku
przyszłych pokoleń nauczał tej „Kryształowej Girlandy Bezbłędnej
Praktyki”. Ludzie przyszłych czasów, zważcie na te słowa!

Mistrz Padma, Nirmanakaja, powiedział: Jeżeli z głębi serca praktykujesz
Dharmę, potrzebujesz kwalifikowanego, autentycznego i godnego zaufania
mistrza, doskonałego duchowego nauczyciela pochodzącego z nieprzerwanej,
czystej linii przekazu.
Jeżeli twój nauczyciel jest oszustem, wyjaśnienia jakie od niego otrzymasz
będą obciążone błędami i cały twój trening pójdzie na marne. Ponieważ jest
to wysoce niebezpieczne, istotne jest, aby spotkać kwalifikowanego
mistrza. Zachowaj to w umyśle!
Pani Tsogyal spytała: Co oznacza nieprzerwana linia przekazu?
Mistrz, Nirmanakaja, odparł: Praktykujący potrzebuje linii nieprzerwanego
przekazu oświecenia z Dharmakaji, Sambhogakaji i Nirmanakaji. Taka jest
linia mistrza Padmy. Dharmakaja Samantabhadra przekazał ją Sambhogakaji
Amitabhie, który z pomocą skutecznych środków przekazał świadomość
Nirmanakaji Padmakarze. Ty, kobieto, osobiście otrzymałaś słowa
Nirmanakaji. Posiadasz więc zarówno przekaz linii jak i jej
błogosławieństwa.

Mistrz Padma, Nirmanakaja, powiedział: Nauczyciele nie powinni udzielać z
serca płynących rad nieodpowiednim uczniom, którym brak karmicznej więzi.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Tacy ludzie nie szanują swego nauczyciela i przebiegle
próbują zdobyć nauki. Po otrzymaniu ich, przeznaczają nauki różnym źródłom
i pozwalają, by ustne wyjaśnienia zmarnowały się. Nie dotrzymują zaleceń
linii. Ponieważ nie praktykują, udzielanie im głębokich nauk jest tym
samym, co wyrzucanie czystego złotego pyłu do ścieku. Tacy uczniowie nie
są odpowiednim naczyniem na przyjęcie wyjaśnień. Ponieważ brak im
przekonania do nauk, których nie rozumieją, nie będą w stanie zachować ich
w pamięci. Wskutek udzielania ustnych wyjaśnień nieodpowiednim ludziom,
nauki staną się wyłącznie słowem pisanym i książkami, przez co Dharma
zostanie wypaczona. Wskutek udzielania ich niewłaściwemu odbiorcy, nauki
zostaną zniszczone. Nie ma potrzeby, aby tak się stało. Istotne jest, aby
otrzymać głębokie nauki i umieć skutecznie zbadać charakter uczniów.
Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Nirmanakaja powiedział: Nie przekazuj Dharmy ludziom, którzy tworzą
mylne koncepcje.
Pani Tsogyal spytała: Jakie są tego konsekwencje?
Mistrz odparł: Tacy nieodpowiedni ludzie nie posiadają zrozumienia
żywotnych punktów ustnych wyjaśnień. Ponieważ brak im przekazu linii, ich
umysł nie zmiesza się z Dharmą, a ich charakter ulegnie zepsuciu.
Nauczanie Dharmy ludzi, którzy są zręczni w suchych intelektualnych
spekulacjach i lgną do sofistycznych słów spowoduje oczernianie Dharmy.
Wskutek oczerniania Dharmy oszczerca zgromadzi negatywną karmę, a ty sama,
przez swój gniew także nagromadzisz negatywne czyny. W ten więc sposób
zarówno nauczyciel jak i odbiorca zgromadzą negatywną karmę.
Nie ma potrzeby, aby tak się stało.
Nie czyń z głębokich wyjaśnień przedmiotu handlu, lecz praktykuj wytrwale
w odosobnionych miejscach i zmieszaj swój umysł z Dharmą.

Padma, mistrz Nirmanakaja powiedział: Nie przekazuj wyjaśnień takim
zwolennikom, którzy je zmarnują.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Biznesmeni, którzy znajdują przyjemność w światowym zysku i
reputacji, są zajęci swoimi codziennymi potrzebami i nie pozwalają, żeby
praktyka stała się ich głównym zajęciem. Zadowalają się jedynie
„praktykowaniem”, „otrzymywaniem” czy „zrozumieniem” Dharmy. Mając w
perspektywie zwykłe błahostki zysku bądź sławy, jedzenia czy bogactwa,
radości lub szacunku, nie będą w stanie zachować nauk, nawet jeśli
otrzymają od Guru polecenie utrzymania ich w tajemnicy. Zamiast tego będą
lekkomyślnie wyjaśniać nauki zmieszane z fałszem i oszustwem. Nie dziel
się ustnymi wyjaśnieniami z tymi zwolennikami czy uczniami, którzy tak jak
szarlatani wykorzystują swego nauczyciela i Dharmę. Nauki Dharmy zostaną
zniszczone. Nie ma potrzeby, aby przekazywać nektar nieśmiertelności
innym, jeżeli samej uprzednio się go nie spróbowało. Należy je przekazywać
jedynie szczerze zainteresowanym. Zniekształcając głębokie nauk Tajemnej
Mantry nie otrzyma się żadnych błogosławieństw, dakinie i siostry zirytują
się, a jako rezultat pojawią się przeszkody. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz, Nirmanakaja, powiedział: Odsącz esencję nektaru ustnych wyjaśnień
i udziel jej wartościowym ludziom, którzy zachowują karmiczną ciągłość
poprzedniej praktyki i z głębi serca oraz wytrwale pragną zrealizować
tajemne znaczenie.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Tacy ludzie, którzy uważają swojego mistrza za Buddę, mają
wielkie oddanie. Widząc w ustnych wyjaśnieniach nektar, przekonują się do
nich. Ponieważ ich umysły są wolne od wątpliwości i wahań, uważają nauki
za cenny klejnot spełniający życzenia. Postrzegając w wadach samsarycznych
działań truciznę, dokładają starań, aby praktykować na rzecz przyszłości.
Uważając sprawy tego życia za błahe, z wielkim męstwem i wytrwałością
próbują zrealizować niezrównane oświecenie, Tacy szlachetni ludzie,
którzy nie są skażeni błędami współzawodnictwa i ambicjonalnych pragnień,
i nie działają dla materialnego zysku czy prestiżu, są subtelnym
potomstwem duchowym zwycięskich. Jeżeli udzielisz tym ludziom pełnych
wyjaśnień, przyniesie to pożytek zarówno tobie jak i innym. Zachowaj to w
umyśle!
Nieodpowiednie naczynie nie może zatrzymać mleka śnieżnego lwa. Jeśli
jednak wlać je do złotej wazy, nabierze ono wspaniałych właściwości.

Mistrz, Nirmanakaja, powiedział: Jeżeli pragniesz osiągnąć oświecenie w
przeciągu jednego życia, ale nie wstąpiłaś na ścieżkę samodyscypliny,
praktyka nie przeniknie do twego serca. Dlatego też istotne jest
zaangażowanie się w samodyscyplinę. Samodyscyplina nie posiada tutaj
negatywnych konotacji pokuty czy umartwiania się; oznacza utrzymywanie
prostego stylu życia w samotności, podczas doznawania „niewygód”,
wynikających z unikania światowych celów i wygód.
Pani Tsogyal spytała: Jak wchodzi się na ścieżkę samodyscypliny?
Mistrz odparł: Jeżeli od początku praktykujesz Dharmę bez samodyscypliny,
jesteś opieszała, leniwa i pretensjonalna – nie powiedzie ci się. Dlatego
też idź na odosobnienie, na miejsce takie jak pole kremacyjne, góry,
ośnieżona góra, pustelnia, miejsce gdzie przebywał siddha lub las w
pomyślnych miesiącach takich jak lato czy jesień, czy też w pomyślnych
dniach, na przykład ósmego dnia [księżycowego miesiąca], w nów czy podczas
pełni.
Takie miejsce powinnaś uprzątnąć, następnie ustawić siedzenie, przygotować
mandalę i ołtarz z przedstawieniami oświeconego ciała, mowy i umysłu, a
następnie złożyć ofiary. Lokalnemu bóstwu miejsca, nagom i innym ofiaruj
tormę, a przy pomocy ofiary z napoju rozkaż im, aby powstrzymały się od
wyrządzania ci przeszkód i stały się pożytecznymi towarzyszami.
Następnego ranka porzuć bezczynność. Zamiast tego podejmij działania
Dharmy takie jak złożenie ofiar mistrzowi i Cennym [bóstwom], módl się do
nich i ofiaruj tormy jidamowi, dakiniom i strażnikom Dharmy. Podczas
składania torm nie wyrzucaj ich patrząc na zewnątrz, lecz spoglądając ku
sobie, co stanowi pomyślny znak nie pozwalający, aby opuściły cię siddhi.
W dzień powinnaś się ćwiczyć w traktowaniu tego co się postrzega jako snu.
Oznacza to spoczywanie w zrelaksowany i naturalny sposób, nie poprawiając
niczego co się pojawia. Pozostaw swoje doświadczenia spontanicznie wolne i
otwarte. Spoczywaj z rozległą świadomością i bez dualistycznych związań.
Wieczorem powinnaś przyjąć uważność za ścieżkę. Oznacza to zwiększenie
świadomości u schyłku dnia oraz czujne i przebudzone spoczywanie, nie
pozwalając sobie na popadnięcie w ospałość czy odrętwienie.
O północy zmieszaj stan głębokiego snu z Dharmatą i śpij w stanie bez
myśli. Zastosuj silną determinację, muśląc: „Rozpoznam, że moje sny są
snami!” Dzięki temu będziesz mogła zapamiętać Dharmatę podczas śnienia i
uwolnisz się od pobudzenia i koszmarów.
Rano powinnaś przyjąć Dharmatę za ścieżkę. Oznacza to, że kiedy budzisz
się ze snu i twoje ciało odczuwa wygodę, przywołaj pamięć Dharmaty i
praktykuj tę samoistną uważność bez dualistycznego związania, medytowania
czy ospałości. Nie bądź leniwa ani senna, ale praktykuj z otwartą
czujnością, utrzymując właściwą samodyscyplinę.
Dopóki nie odbędziesz odosobnienia, nie noś ubrań innych ludzi, ponieważ
może to spowodować zanieczyszczenie i zmarnowanie twojej praktyki. Jeżeli
twoja dieta jest zbyt bogata, dostaniesz się pod władzę przeszkadzających
emocji. Jeżeli jest zbyt niezdrowa, osłabi to twoje fizyczne siły i
uniemożliwi kontynuowanie praktyki samodyscypliny. Utrzymuj zrównoważoną dietę.
Nie jedz nieczystej, kradzionej ani wyrzuconej żywności. Nie jedz pokarmu
ludzi nieczystych, nawiedzanych przez złe siły lub tych, którzy złamali
samaję. Jeżeli to uczynisz, opóźnisz realizację i możesz napotkać problemy
związane z ukończeniem odosobnienia.
Przed zakończeniem odosobnienia lub wygaśnięciem ślubowania, nie zmieniaj
miejsca, na którym siedzisz, ani łóżka, na którym śpisz. Jeżeli to
uczynisz, znaki i wskazówki znikną, a ciebie mogą spotkać nieprzewidziane
przeszkody.
Nie wykonuj rytuałów w celu ochrony innych, nie próbuj też egzorcyzmów;
jeśli tak uczynisz, twoje zdolności zmniejszą się. Nie zmywaj brudu ze
swego ciała, ubioru, głowy i włosów, ponieważ to spowodowałoby zanik
siddhi. Nie obcinaj włosów, brody ani paznokci, ponieważ to powoduje
osłabienie mocy mantry. Nie wyjaśniaj Dharmy innym, którzy znajdują się z
tobą na odosobnieniu, ponieważ przeszkadza to w pojawieniu się oznak
spełnienia. Nie składaj śłubowań ani zobowiązań do praktykowania na
dłuższy okres czasu, ale składaj je codziennie, w przeciwnym bowiem razie
może cię zwodzić Mara.
Moc mantry nie zwiększa się dzięki prowadzeniu rozmów z innymi, zachowaj
więc milczenie. Jeżeli głośno intonujesz recytacje wadżry Tajemnej Mantry
lub groźnych bóstw, ich moc zniknie, a istoty pozaludzkie i duchy wpadną w
panikę i zostaną osłabione. Tak więc intonuj je w prawidłowy sposób,
szeptem.
Jeżeli odmawiasz mantry na leżąco, licząc je dłonią spoczywającą na
piersi, to jedynie się obciążysz. We wszystkich wypadkach, kiedy siedzisz
z wyprostowanym ciałem, kanały będą proste, co pozwoli na swobodną
cyrkulację wiatrów. Ponieważ wiatry są wzajemnie związane z umysłem, to
gdy wiatry przepływają swobodnie, twój umysł będzie mógł pozostać skupiony
i skoncentrowany. Powód, dla którego powinnaś utrzymywać ciało w
siedmiopunktowej pozycji medytacyjnej jest więc bardzo głęboki.
Nie śpij w ciągu dnia. Sprowadzi to wiele błędów; za wszelką cenę więc
staraj się nie spać w dzień.
Nie pluj ani nie wyrzucaj śluzu w miejscach uczęszczanych przez ludzi,
ponieważ zmniejszyłoby to moc mantry.
Dopóki nie zakończysz odosobnienia, porzuć działania przynoszące innym
pożytek, wszelkie dążenia, czyny i rozproszenie, które przeszkadzają
twojemu ciału, mowie i umysłowi; wytrwale koncentruj się na swojej
praktyce, wzmacniając pozytywne działania dla własnego pożytku.
Bez względu na mogące się zamanifestować podczas odosobnienia pozytywne
czy negatywne oznaki praktyki bądź magiczne popisy, nie pozwól się wciągnąć
w osądzanie tego co należy zakceptować, a co odrzucić.
Praktykująca, pozwól swojemu umysłowi spocząć w naturalnym stanie i
doprowadź praktykę do końca. Pod koniec odosobnienia złóż ofiary
dziękczynienia, rozluźnij rygory, ale jeszcze przez kilka dni przebywaj w
warunkach odosobnienia i nie wychodź do miasta czy gdzieś indziej. Przez
trzy dni nie śpij w innym miejscu jak tylko we własnym łóżku i nie pokazuj
się ludziom, z którymi nie łączy cię ta sama samaja.
Nie pokazuj innym tego co używasz podczas praktyki i nie dziel się z nimi
substancją osiągnięcia, Są to rzeczy ofiarowane podczas pudży
wykonywanej rano ostatniego dnia praktyki na odosobnieniu. ale
wykorzystaj ją sam.
Bez względu na to co się zdarzy, nie przerywaj nagle odosobnienia.
Potraktuj to jako przeszkodę Mary i nie poddawaj się trudnościom.
We wszystkich wypadkach praktykujący zbliżenie i spełnienie nie powinien
na ślepo angażować się w codzienne aktywności. Nie zjadaj wszystkiego, na
co się natkniesz. Nie zakładaj brudnej, ani zanieczyszczonej odzieży. Nie
śpij w pierwszym lepszym miejscu. Nie wydalaj tam, gdzie widzą cię inni
lub gdzie chodzą ludzie. Nie podejmuj przedwczesnych działań jogicznej
dyscypliny. Zawsze bądź wyjątkowo ostrożna, jeśli chodzi o zachowanie.
Na ogół, jeżeli pragniesz szczęścia, doprowadź swoją praktykę do końca,
poddając się samodyscyplinie i akceptując nieprzyjemne warunki. Dnie i
noce podziel na części i praktykuj w ograniczonych czasowo sesjach. Twoje
szczęście będzie wówczas trwało długo. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz, Nirmanakaja, powiedział: Jeżeli pragniesz osiągnąć niezrównane
oświecenie, a nie potrafisz dochować ślubowań przez dłuższy okres czasu,
znajdziesz się pod wpływem demona przeszkód.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Skoro ślubowałaś, że będziesz praktykować niesplamione
ustne wyjaśnienia, gorliwie zastosuj odpowiednie środki w celu pozbycia
się przywiązania do pochlebstw innych oraz więzów jedzenia i picia, które
są rezultatem ludzkiego szacunku, ukłonów, składania ci ofiar i próśb o
wykonanie rytuałów ochronnych. Tego rodzaju rzeczy przeszkodzą tylko
duchowej praktyce kogoś, komu brak stabilności i pewności.
Z początku możesz przyjąć ślubowanie na trzy, siedem lub dziewięć dni, na
połowę zimowego miesiąca lub jeden letni miesiąc, a potem stopniowo
przedłużać go na miesiące i lata. Najlepiej jest złożyć ślubowania na
dwanaście lub sześć lat, a przynajmniej na trzy lata lub rok. Jeżeli nie
jesteś w stanie spełnić nawet tego, możesz utrzymywać tę dyscyplinę, nie
wykorzystując jej do niczego oprócz duchowej praktyki, aby bez lenistwa
czy opieszałości praktykować przez około sześć miesięcy letniej lub
zimowej pory. Będzie to najbardziej znaczące i pozwoli ci wkroczyć na
ścieżkę prowadzącą do oświecenia.
Najczęstszą przyczyną wykroczeń są na ogół ślubowania, których nie jest
się w stanie dotrzymać. Nie składaj więc żadnego ślubowania, którego nie
będziesz w stanie dotrzymać. Składaj jedynie takie obietnice i ślubowania,
które odpowiadają twoim możliwościom. Praktyka wykonywana w ten sposób
jest głębsza. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz, Nirmanakaja, powiedział: Kiedy dzięki praktyce przyswajasz sobie
autentyczne ustne wyjaśnienia, ważne jest, żeby przez cały czas utrzymywać
milczenie, odosobnienie swojego głosu.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Wśród wszystkich rodzajów rozproszenia, największym jest
bezużyteczna gadanina. Skutki pustosłowia okazują się w konsekwencji
fatalne dla praktyki duchowej. Najwyższym odosobnieniem jest umiejętność
zachowania milczenia; to właśnie ono sprawia, że nie rozpraszasz się nawet
na targowisku.
Bez względu na to jak bardzo praktykujesz samodyscyplinę, zdecydowanie
najlepsze jest milczenie. Jeżeli nie potrafisz temu sprostać, powinnaś
przynajmniej zachować milczenie aż do zakończenia okresu twojej praktyki.
Dzięki milczeniu i nie przerywaniu duchowej praktyki zwykłą mową, uzyskasz
moce mowy i szybko osiągniesz spełnienie.
Na ogół gadatliwość, która nie jest praktyką Dharmy, ani nie dotyczy
Dharmy, jest bezużyteczna. Nie ma potrzeby, aby tak było. Jeżeli nie
podążasz ku niezrównanemu oświeceniu z głosem zaangażowanym w recytację i
intonowanie [mantr] po zatrzymaniu zwykłej mowy, pozostań niemy. Zachowaj
to w umyśle!

Mistrz Padma, Nirmanakaja, powiedział: Kiedy medytujesz na bóstwo jidama,
istotne jest zrealizowanie spokoju ciała, mowy i umysłu.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Wizualizowanie własnego ciała jako formy bóstwa, które choć
widoczne, nie posiada jednak konkretnej egzystencji, jest spokojem ciała.
Pozwolenie swojej mowie rozbrzmiewać mantrą bóstwa w wyraźny i przejrzysty
sposób, jest spokojem mowy. Twój umysł, czysty i wolny od konceptualnych
myśli, zjednoczenie świadomości i śunjaty, jest spokojem umysłu. Nie
oddzielanie się od spokoju ciała, mowy i umysłu nosi nazwę mahamudry.
Jeżeli ciągle odmawiasz trzy sylaby, będące istotą Sugatów; OM dla ciała,
AH dla mowy i HUNG dla umysłu, posiadasz ciało, mowę i umysł wszystkich
Sugatów.
Ogólnie, jeżeli praktykujesz bez oddzielania się od oświeconego ciała,
mowy i umysłu, twoja praktyka Tajemnej Mantry jest stanowczo wolna od
popadnięcia w błąd. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Istotne jest utrzymywanie ustalonego czasu sesji
z odpowiednią liczbą recytacji.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Kiedy wykonujesz recytacje, przeznacz na sesję każdą z
trzech lub czterech części dnia i ślubuj recytować [mantry] zarówno w
dzień jak i w nocy, najlepiej tysiąc razy, dobrze jeśli pięćset razy, a
przynajmniej sto osiem recytacji [w każdej sesji].
Dopóki nie skompletujesz tej ilości, zachowaj ciszę i nie przerywaj
recytacji zwykłą mową. W ten sposób nie powstaną żadne przeszkody.
Połączenie Fazy Rozwojowej i Spełniającej oraz ćwiczenie się w zbliżeniu i
spełnieniu w sposób, który przypomina jednostajnie płynącą rzekę, jest
szczególną właściwością autentycznej praktyki ustnych wyjaśnień.
Wszystko do czego dążysz – oczyszczenie zaciemnień, skompletowanie
nagromadzeń, usunięcie przeszkód i szybkie osiągnięcie dwojakich siddhi –
można bez trudu osiągnąć poprzez połączenie Fazy Rozwojowej i Spełniającej
z recytacją zbliżenia i osiągnięcia.
Spośród wszystkich rodzajów recytacji powtarzaj trzy sylaby OM AH HUNG,
które są esencją ciała, mowy i umysłu wszystkich Sugatów. Są one
najgłębsze i zawierają w sobie wszystko. Dlatego zobowiązanie do ich
odmawiania lub włączenie ich na początku recytacji innych mantr przynosi
wielkie błogosławieństwo.
Mówiąc ogólnie, gromadzone krople mogą stać się oceanem. Nie pozwalaj
wargom na bezczynność, lecz nieustannie zbieraj nawet pojedyncze sylaby
mantr. To jest najważniejsze. Wówczas w którymś punkcie nadejdzie
osiągnięcie. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Bez zjednoczenia metod i mądrości, Tajemna Mantra
stanie się błędną ścieżką.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Metody odnoszą się do bezbłędnej zasady tego, co się
praktykuje, bez względu na to, czy jest to Faza Rozwojowa czy Spełniająca.
Mądrość odnosi się do poglądu, znaczenia pustej Dharmaty, samoistnej
świetlistości. Bez urzeczywistnienia, że pogląd jest samoistną pustą
świadomością w tobie, nie wejdziesz na ścieżkę mądrości. Sama mądrość
pozbawiona metod nie da ci żadnych doświadczeń, natomiast metody
pozbawione mądrości uniemożliwią zastosowanie Dharmaty w praktyce.
Dlatego też koniecznie należy je połączyć, nie pozwalając na ich oddzielenie.
Ogólnie, oddzielenie metod i mądrości przypomina ptaka, który próbuje
latać z jednym skrzydłem. W ten sposób nie osiągniesz Stanu Buddy.
Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Bez praktykowania braku dualizmu pomiędzy okresem medytacyjnym a pomedytacyjnym, nie osiągniesz siedziby śunjaty.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Podczas medytacji spoczywasz w niekonkretnej esencji
Dharmaty, świadomej, ale bez konceptualnego myślenia. W okresie
pomedytacyjnym urzeczywistniasz, że wszystko jest puste i nie posiada
własnej natury. Wolna od przywiązania i fascynacji doświadczeniem śunjaty,
w naturalny sposób wychodzisz poza medytację i okres pomedytacyjny,
uwalniając się od utrzymywania konceptualnego skupienia czy wyobrażania
sobie atrybutów, tak jak chmury i mgła stają się spontanicznie przejrzyste
w ogromnej przestrzeni nieba.
Zarówno podczas medytacji jak i w okresie pomedytacyjnym, twoja medytacja
na naturę Dharmaty powinna na ogół znajdować się poza przejrzystością i
zaciemnieniami, przypominając przyglądanie się kształtom w lustrze.

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli nie potrafisz praktykować w naturalny
sposób, usuwając ospałość i pobudzenie, to pomimo swojej medytacji
popełnisz skrajne błędy, które z nich wynikają.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Kiedy podczas medytacji, spoczywając w naturalnym stanie
Dharmaty, spojrzysz w ospałość, pobudzenie, itd., w chwili, w której się
pojawią, zobaczysz, że ospałość jest sama w sobie pustą Dharmatą. Kiedy
pobudzona spojrzysz w pobudzenie samo w sobie, zobaczysz, że obiekt
pobudzenia jest również pusty.
Kiedy przywiązanie do usuwania ospałości i pobudzenia zostało oczyszczone
i nie lgniesz już do nich wiedząc, że nie są niczym konkretnym, pobudzenie
i ospałość wyzwolą się spontanicznie bez popadania w skrajności. Jeżeli
potrafisz praktykować to naturalne usunięcie pobudzenia i ospałości, jest
to samoistna medytacja.
Ogólnie, ponieważ we wszystkich medytacjach próbuje się poprawić ospałość
i pobudzenie, stają się one bardziej konceptualnymi medytacjami. Istotne
jest urzeczywistnienie, że źródłem ospałości i pobudzenia jest śunjata.
Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli nie potrafisz zmieszać Dharmy z
aktywnościami codziennego życia, zaplątasz się w medytacyjne sesje.
Pani Tsogyal spytała: Jak do tego dochodzi?
Mistrz odparł: Dharmatę pozbawioną tworów, której doświadczasz w swoim
istnieniu, spoczywając spokojnie w medytacji, powinnaś zastosować w
praktyce w każdej sytuacji w okresie pomedytacyjnym – podczas chodzenia,
stania, siedzenia i leżenia. Jeżeli nigdy nie będziesz się oddzielać od
tej praktyki Dharmy, zawsze będziesz przebywać w stanie Dharmaty. W ten
sposób twoja medytacja przekroczy sesje.
Na ogół medytujący, który więzi swoje ciało i umysł bez zastosowania
żywotnych punktów medytacji, jest skrępowany łańcuchem. Zachowaj to w
umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Nie oczyścisz przeszkód karmy, jeżeli odkładasz
na bok praktyki składania ofiar i wyznawania negatywności.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Kiedy stosujesz w praktyce ustne wyjaśnienia, powinnaś
robić to co nazywa się „przyjęciem za ścieżkę aktywności Dharmy”. Oznacza
to, że powinnaś przemienić w nieuwarunkowaną ścieżkę aktywności Dharmy –
medytację, składanie ofiar, okrążenia [mistrza i stupy], przygotowywanie
tsa-tsa i torm, głośne czytanie, intonowanie i kopiowanie tekstów, itd.
Nieustannie wykonuj te działania. Z pomocą lgnięcia, zmęczenia, itd., nie
osiągniesz głównego celu.
Na ogół, jeżeli nie obejmiesz praktyki niekonceptualizacją, to bez względu
na to jakie pozytywne działania będziesz wykonywać, skutkiem tego będzie
wyłącznie zwykłe samsaryczne szczęście, nie zaś oświecenie. Tego rodxaju
praktyka nie ma sensu.
Dlatego istotne jest wykonywanie wszelkich pozytywnych działań ciała, mowy
i umysłu w stanie wolnym od koncepcji. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz powiedział: Jeśli dzięki praktyce Dharmy nie doskonalisz oznak,
wyjaśnienia nie przyniosą prawdziwego skutku.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Wewnętrzne znaki to pojawienie się w tobie błogości,
przejrzystości i braku myśli. Twoje myśli wolne od lgnięcia do
konkretności i związania przeszkadzającymi emocjami, wyzwalają się same z
siebie.
Środkowe znaki odkrycia błogosławieństw Dharmy to błogosławieństwa
manifestujące się spontanicznie w w ciele i mowie, kiedy jesteś w stanie
całkowicie odciąć negatywne emocje i przezwyciężyć trudności, a choroby,
negatywne siły i liczne Mary nie mogą cię oszukać.
Zewnętrzne znaki uwolnienia umysłu dzięki praktyce Dharmy mają miejsce
wtedy gdy wolna od ośmiu światowych dharm rozwiązałaś węzeł lgnięcia do
ego.
Mowiąc ogólnie, jeżeli mistrz Dharmy jest niekompetentny, wówczas nie
pojawi się w tobie pewność. Dlatego rzeczą o największej wadze jest
związanie się z mistrzem pochodzącym z nieprzerwanej linii zdumiewających
siddhów. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Głębokich wyjaśnień nie znajdziesz w książkach.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Kiedy niezwykły mistrz przekazuje głębokie wyjaśnienia
wartościowemu uczniowi, który zastosuje je w praktyce, to choćby było to
tylko jedno zdanie, w uczniu powstanie pewność i zrealizuje rezultat.
Tsogyal, twój niezrodzony umysł jest pusty, świetlisty i
wszechprzenikający. Doświadczaj go nieustannie.
Jeżeli mistrz Dharmy jest wspaniały, to gdziekolwiek się udasz, uzyskasz
głębokie wyjaśnienia. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Bez względu na to jaką naukę praktykujesz, jeżeli
nie przynosi ona pożytku czującym istotom, wówczas doprowadzi do
zrealizowania stanu wygaśnięcia śrawaki.
Pani Tsogyal spytała: Jak się to dzieje?
Mistrz odparł: Kiedy stosujesz w praktyce ustne wyjaśnienia, to w celu
osiągnięcia oświecenia dla pożytku wszystkich czujących istot,
praktykujesz umysł Buddy. Robisz to, aby spełnić pożytek innych. Nie jest
to cel wszystkich pojazdów. Pragnienie uzyskania dla siebie spokoju,
szczęścia i wyzwolenia należy do mniejszego pojazdu.
Pragnienie uzyskania spokoju dla samego siebie staje się na ogół przyczyną
cierpienia. Jest to bezsensowne.
Ludzie, których praktyka jest nakierowana wyłącznie na własną osobę,
rzadko znajdują szczęście. Dlatego istotne jest to, by wytrwale
praktykować dla pożytku innych. Kiedy praktykujesz dla dobra innych,
możesz być bezinteresowna, ale dzięki temu spontanicznie zrealizujesz
własny pożytek. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Jeżeli nie obejmiesz swojej praktyki
niekonceptualnym współczuciem, wszystkie posiadane przez ciebie korzenie
zalet, zostaną zmarnowane.
Pani Tsogyal spytała: Jak się to dzieje?
Mistrz odparł: Korzeń zalety, który jest konceptualny, nie może zostać
powielony i dlatego wyczerpuje się. Jeżeli pozytywne działanie jest objęte
niekonceptualną dedykacją, korzeń zalet nie zostanie wyczerpany, przez co
stanie się główną przyczyną niezrównanego oświecenia.
Co oznacza słowo „niekonceptualny”? Jest to brak pojmowania w kategoriach
„ja” i „nie ja”, jak również brak pojęć odnośnie korzenia zalet.
Całkowicie rozpuść swoje koncepcje w śunjacie.
Mówiąc ogólnie, jeżeli korzeń zalet jest objęty brakiem koncepcji, wówczas
jest pozbawiony błędu. Myślenie z konceptualnym skupieniem: „Wykonałem
pozytywny czyn!” i dedykowanie swoich pozytywnych czynów materialnemu
zyskowi lub dobrej reputacji, jest wypaczoną dedykacją.
Kiedy dobry czyn uczyniony dla zysku i reputacji jest połączony z
dedykacją o podobnym celu, nie może być powielony. Tak więc we wszystkich
przypadkach najważniejszym kluczowym punktem jest całkowita czystość
trzech koncepcji. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Jeden korzeń zalet wyposażony w skuteczne metody
może przyćmić wszystkie pozostałe.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Jeżeli chcesz skutecznie zastosować ustne wyjaśnienia,
wówczas ćwicz się w prawdziwym znaczeniu i opieczętuj je niekonceptualną
dedykacją. W ten sposób przyćmisz praktyki nakierowane na materialny cel,
a korzeń zalet wzrośnie bez względu na to, jakie praktyki będziesz
wykonywać.
Krótko mówiąc, najważniejszym kluczowym punktem jest pozwolenie na to, aby
twoje korzenie zasługi stały się niewyczerpane i nieustannie wzrastały,
dopóki nie osiągniesz pełnego oświecenia. We wszystkich przypadkach
całkowicie porzuć wszelką koncentrację na dedykacji, obiekcie dedykacji i
osobie, która dedykuje, nie pozostawiając po sobie śladu. Zachowaj to w
umyśle!

Mistrz Padmakara, Nirmanakaja, powiedział: Dzięki przebywaniu z trzema
zgodnymi współtowarzyszami, uodpornisz się na przeszkody ze strony Mary.
Pani Tsogyal spytała: Co to znaczy?
Mistrz odparł: Pobudź oddanie ku harmonijnemu, autentycznemu mistrzowi i
wizualizując go zawsze ponad sobą, módl się do niego i składaj ofiary.
Przebywaj w towarzystwie harmonijnych przyjaciół, którzy praktykują nauki
z tą samą samają co i ty, którzy nie poszukują celów w tym życiu i nie
dążą do zdobycia materialnego zysku, ale są zdecydowani wykonywać
pozytywne działania na rzecz przyszłości.
Trzymaj się harmonijnych, niewypaczonych wyjaśnień i zastosuj je w
praktyce dzięki głębokim naukom na temat Fazy Rozwojowej i Spełniającej, w
zgodzie z rzeczywistym zastosowaniem zrealizowanego mistrza.
Jeżeli nie oddzielasz sie od tych trzech, nie zaszkodzą ci przeszkody
Mary.
Mówiąc ogólnie, jeżeli bierzesz swój umysł na świadka i ślubujesz
wykonywać czyny, którymi nie wzgardzą Trzy Klejnoty, powstały rezultat
zawsze będzie wspaniały. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Praktykując Dharmę, konieczne jest położenie
dobrych fundamentów.
Pani Tsogyal spytała: Jak należy to uczynić?
Mistrz odparł: Przede wszystkim, jeżeli brak ci nagromadzenia zasługi, nie
spotkasz mistrza, który posiada ustne wyjaśnienia. Jeżeli brak ci
karmicznej ciągłości poprzedniego treningu, nie zrozumiesz nauk. Jeżeli
brak ci szczególnej ufności i oddania, nie uda ci się dostrzec zalet
mistrza. Jeżeli brak ci ślubowań, dyscypliny i samaji, zniszczysz korzenie
praktyki Dharmy. Jeżeli nie prowadzą cię ustne wyjaśnienia, nie będziesz
wiedziała jak medytować. Jeżeli brak ci pilności i wytrwałości, nie
wstąpisz na ścieżkę praktyki, a twoje zalety zagubią się w lenistwie.
Jeżeli twój umysł szczerze nie odwróci się od samsarycznych dążeń, nie
osiągniesz doskonałości w praktyce Dharmy.
Jeżeli wszystkie te czynniki zejdą się razem, osiągniesz powodzenie w
praktyce Dharmy. Zrealizowanie niezrównanego oświecenia zależy od
zbieżności wielu przyczyn i warunków; bądź więc gorliwa!
Krótko mówiąc, aby porzucić to co należy porzucić i zrealizować to co
należy zrealizować, nie zajmuj swojego ciała, mowy i umysłu zwykłymi
rzeczami, lecz gorliwie praktykuj, a rezultat będzie wspaniały. Zachowaj
to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: Sama wiedza na temat Dharmy nie przynosi żadnego
pożytku. Musisz wziąć ją sobie do serca i zastosować w praktyce.
Pani Tsogyal spytała: Co powinno się robić podczas praktyki?
Mistrz odparł: Otwierając szeroko zrozumienie poglądu, pozbądź się
stronniczości względem [różnych] nauk. Opanowawszy tron medytacji,
skondensuj w umyśle znaczenie wszystkich nauk. Niech po otwarciu bramy
wejściowej działania, nie będzie konfliktu pomiędzy twoim poglądem i
zachowaniem. Posiadłszy pewność rezultatu, pozwól, aby samsara i Nirwana
stały się równe w Dharmacie. Zrozumiawszy ograniczenia utrzymywania
samaji, przestrzegaj trojakich ślubowań. (sdom pa gsum)
Ślubowania indywidualnego wyzwolenia w hinajanie, ślubowania bodhisattwy w
mahajanie i samaje Vidjadhary w wadżrajanie. Praktykując Dharmę w ten
sposób, unikniesz błędów.
Mówiąc ogólnie, nie ma sensu pozwalać na to, aby praktyka Dharmy stała się
błahostką, ani by nie połączyć jej z własnym sercem i nie zastosować w
praktyce. Zachowaj to w umyśle!

Mistrz Padma powiedział: W przyszłości, kiedy nadejdzie mroczna epoka
degeneracji, niektórzy ludzie uważający się za praktykujących, będą
pragnęli nauczać innych bez otrzymania pozwolenia. Mimo iż sami nie
praktykują, będą wyjaśniać innym medytację. Chociaż sami nie będą
wyzwoleni, będą rościć sobie pretensje do udzielania innym wyjaśnień do
wyzwolenia. Nie będąc bezinteresowni, będą pouczać innych jak pozbyć się
kajdanów przywiązania i jak być szczodrym. Pozbawieni najmniejszego choćby
zrozumienia dobra i zła własnych czynów, będą przepowiadać dobrą lub złą
przyszłość innych. Bez posiadania stabilności będą utrzymywać, że
przynoszą pożytek innym istotom. Myślę, że będzie wielu, którzy będą do
tego aspirować, pełni hipokryzji, oszukując i zwodząc innych w imię
Dharmy.
Wszyscy ludzie z przyszłych pokoleń, którzy pragną praktykować Dharmę,
przeczytajcie ten spisany testament żebraka Padmakary i sprawdźcie siebie!
Obserwujcie wady samsarycznych nieszczęść! Skoro jest oczywiste, że
wszystkie materialne rzeczy tego życia są nietrwałe, skierujcie swój umysł
do siebie i pomyślcie dobrze! Słuchajcie biografii urzeczywistnionych
mistrzów przeszłości, mówiących jak praktykowali dyscyplinę. Znajdźcie
kwalifikowanego mistrza i służcie mu, poświęcając ciało, mowę i umysł.
Nie spoufalajcie się z nim jak z kimś równym sobie, ale dzięki uczeniu się
i rozmyślaniu odetnijcie błędne koncepcje.
Następnie praktykujcie bez przerwy, nie szczędząc starań.
W końcu zasymilujcie Dharmę w swoim sercu dzięki praktyce i zastosujcie
remedium na przeszkadzające emocje.
Zawsze zachowujcie samaje i dyscyplinę. Nie praktykujcie sporadycznie, ani
nie odwlekajcie swojej praktyki, ale bez zwłoki stosujcie złożone
ślubowania.
Chociaż ja, żebrak, osiągnąłem spełnienie, nigdy nie znalazłem czasu na
rozproszenie. Widząc wszystkie zagubione czujące istoty, które są dręczone
samsarycznymi dążeniami i iluzjami, przeszkadzającymi emocjami i negatywną
karmą, czuję, że chce mi się płakać. Moje serce wzbiera bólem i rozpaczą.
Osiągnąwszy ludzkie ciało, widząc przyjemne i bolesne rezultaty
pozytywnych i negatywnych działań, ludzie, którzy nie próbują osiągnąć
oświecenia w tym życiu i nie praktykują nawet jednej sesji przyjęcia
schronienia, a zamiast tego ścigają pragnienia, ambicje, radości i
rozproszenie tego życia, gromadząc negatywne karmiczne czyny, nie mają
serca. Ich serca zgniły. Do ich serc wkradł się demon Mara. Zostali
oszukani przez demonicznych przyjaciół.
Jeżeli z głębi serca powierzycie się Trzem Klejnotom i będziecie
praktykować, by już w tym życiu osiągnąć oświecenie, jest niemożliwe,
abyście zostali oszukani przez Trzy Klejnoty.
Niemożliwe jest także, abyście cierpieli z powodu braku ubrania i
jedzenia. Ludzie, którzy twierdzą, że brak im żywności bądź ubrania, aby
praktykować Dharmę, którzy nie mają czasu na przyjmowanie schronienia czy
duchową praktykę i mówią, że nie mogą znaleźć wolnego czasu, bezwstydnie
się oszukują.
Jeżeli nie dokładacie starań, by praktykować ścieżkę do oświecenia właśnie
teraz, gdy wasze zmysły są przejrzyste i macie wolny czas, wkrótce
zostaniecie wywiani przez wiatr karmy, pochwyceni przez demonicznego Pana
Śmierci i znajdziecie się w niebezpieczeństwie nagłej utraty życia.
Wówczas będziecie w panice próbować myśleć o wszystkich możliwych
rzeczach, ale będzie o wiele za późno. Zachowajcie to w umyśle!
Mówiąc ogólnie nie uzyskacie powodzenia w praktyce Dharmy, jeżeli nie
będziecie utrzymywać w umyśle świadomości śmierci.
Zdolni ludzie z przyszłych pokoleń, w tych słowach żebraka Padmakary nie
ma oszustwa. Bez względu na to, do czego dążycie, próbujcie z wysiłkiem
uwolnić się od żalu w chwili śmierci! Zatroszczcie się o samych siebie i
nie rezygnując z pilności, starajcie się również służyć pomocą innym!

O te nauki, zatytułowane „Kryształową Girlandą Bezbłędnej Praktyki”,
będące istotą serca, manifestującą się jako nektar nieśmiertelności, ja,
Kharchen Tsogyal, z pełnym szacunku, oddanym ciałem, mową i umysłem
poprosiłam Nirmanakaję, mistrza Padmakarę.
Dla pożytku przyszłych pokoleń spisałam je i ukryłam jak skarb, ponieważ
nie miały one być rozpowszechniane.
Oby szczęśliwy człowiek, który odnajdzie te nauki, mógł zastosować je w
praktyce.

Były to nauki dotyczące Nieskazitelnej Kryształowej Girlandy Bezbłędnej
praktyki.

Pieczęć skarbu.
Pieczęć ukrycia.
Pieczęć powierzenia.

OCZYSZCZONA ESENCJA USTNYCH WYJAŚNIEŃ

POKŁON DLA MISTRZA

Pani Tsogyal z Kharchen przez osiem lat usługiwała Nirmanakaji, Orgyen
Padmakarze, towarzysząc mu tak jak cień towarzyszy ciału.
Kiedy mistrz zamierzał opuścić Tybet i udać się do kraju rakszasów, ja,
Pani na Kharchen, ofiarowałem mu mandalę złota i turkusów, a po obróceniu
koła gromadzenia (ganaczakry), zaczęłam go błagać:
– O wielki mistrzu! Opuszczasz nas, aby okiełznać rakszasów i zostawiasz
mnie tutaj, w Tybecie. Chociaż usługiwałam ci przez długi czas, mistrzu,
ta stara kobieta nie ma pewności co do czasu śmierci. Błagam cię więc,
abyś łaskawie udzielił mi wyjaśnień, streszczających wszystkie nauki w
jedną naukę, która byłaby zwięzła i łatwa do praktykowania.
Wielki mistrz odparł:
– Wysłuchaj mnie, oddana uczennico o ufnym i szlachetnym umyśle.
Chociaż istnieje wiele głębokich, kluczowych punktów dotyczących ciała,
pozostań wolna i zrelaksowana w pozycji, w której czujesz się wygodnie.
Wszystko zawiera się po prostu w tym.
Chociaż istnieje wiele kluczowych punktów dotyczących mowy, takich jak
kontrola oddechu i recytacja mantry, przestań mówić i zachowuj się jakbyś
była niema. Wszystko zawiera się po prostu w tym.
Chociaż istnieje wiele kluczowych punktów dotyczących umysłu, takich jak
koncentracja, relaksacja, projektowanie, rozpuszczanie i skupianie się do
wewnątrz, wszystko zawiera się w tym, by pozwolić mu pozostać w naturalnym
stanie, który jest wolny, swobodny i bez zafałszowań.
Umysł nie pozostaje spokojny w tym stanie. Jeżeli kogoś ciekawi „czy jest
on niczym?”, [to mówię, że jest on] jak mgiełka w cieple słonecznym, która
ciągle migocze i rzuca błyski. Jeśli jednak ktoś zastanawia się „czy jest
on czymś?”, to [mówimy], że nie posiada koloru ani kształtu, dzięki
któremu można by go zidentyfikować, lecz jest całkowicie pusty i
przebudzony – taka jest natura twojego umysłu.
Nabranie pewności co do charakteru umysłu po rozpoznaniu go jako takiego,
jest poglądem. Pozostawanie nierozproszonym w stanie wyciszenia, bez
zafałszowań czy dualistycznych związań, jest medytacją. Uwolnienie się w
tym stanie od lgnięcia i przywiązania, akceptacji czy odrzucania, nadziei
i lęku, wobec dowolnych doświadczeń sześciu zmysłów, jest działaniem.
Bez wahań i wątpliwości przywołuj swego mistrza i módl się do niego. Nie
przebywaj w miejscach gdzie znajdują się zwykli ludzie; praktykuj na
odosobnieniu. Porzuć lgnięcie do tego, do czego jesteś najbardziej
przywiązana, jak również do takiego kogoś, z którym czujesz najsilniejszy
związek w tym życiu i praktykuj. [Postępując] w ten sposób sprawisz, że
chociaż twoje ciało pozostanie w ludzkiej formie, twój umysł stanie się
równy Buddom.
W chwili śmierci powinnaś praktykować w sposób następujący.
Kiedy ziemia rozpuszcza się w wodzie, ciało staje się ociężałe i nie może
znaleźć dla siebie oparcia. Kiedy woda rozpuszcza się w ogniu, wysychają
nos i usta. Kiedy ogień rozpuszcza się w wietrze, zanika ciepłota ciała.
Kiedy wiatr rozpuszcza się w świadomości, umierający wydycha powietrze
z rzężeniem i z trudem łapie wdech.
Wówczas doświadcza się uczucia zgniatania przez ogromną górę, spowicia
przez ciemności lub wrucenia w rozległą przestrzeń. Wszystkim tym
doświadczeniom towarzyszą donośne i grzmiące dźwięki. Całe niebo jaśnieje
jak rozpostarty brokat.
Ponadto, niebo wypełnią naturalne formy twojego umysłu, łagodne, groźne i
półgroźne bóstwa oraz bóstwa o zwierzęcych głowach, które znajdą się pod
kopułą tęczowego światła. Wymachując bronią, będą wołać: „Uderz! Uderz!,
Zabij! Zabij! Hung! Hung! Phat! Phat!” i wznosić inne dzikie okrzyki.
Pojawi się również światło przypominające sto tysięcy świecących
równocześnie słońć.
Wówczas twoje wrodzone bóstwo przypomni ci o uwadze, mówiąc: „Nie
rozpraszaj się! Nie rozpraszaj się!” Twój wrodzony demon zaburzy wszystkie
twoje doświadczenia, spowoduje ich załamanie się, wyda z siebie ostre i
dzikie dźwięki i wpędzi cię w pomieszanie.
Wtedy wiedz, że uczucie zgniatania nie zostało spowodowane przez górę; to
tylko twoje własne elementy rozpuszczają się. Nie lękaj się tego! Poczucie
pochwyceania przez ciemności nie jest ciemnością; to tylko pięć twoich
władz zmyślowych się rozpuszcza. Uczucie wrzucenia w ogrom przestrzeni nie
jest rzeczywistym wrzuceniem; to twój umysł utracił oparcie po
rozdzieleniu ciała i umysłu i zatrzymaniu oddechu.
Wszystkie doświadczenia tęczowych świateł stanowią naturalną manifestację
twojego umysłu. Wszystkie łagodne i groźne formy są naturalnymi formami
twojego umysłu. Wszystkie dźwięki są twoimi dźwiękami. Wszystkie światła
są twoimi światłami. Nie miej co do tego wątpliwości. Jeżeli masz
wątpliwości, zostaniesz wrzucony w samsarę. Jeżeli po rozstrzygnięciu, że
jest to przejaw twojego umysłu, będziesz spoczywała przebudzona w
świetlistej śunjacie, wówczas dzięki samemu przebywaniu w tym, osiągniesz
trikaję i oświecenie. Nawet jeśli zostaniesz wrzucona w samsarę, nie
pójdziesz tam.
Wrodzone ci bóstwo trzyma obecnie twój umysł z nierozproszoną uważnością.
Począwszy od tej chwili bardzo ważne jest, by nie czuć nadziei ani lęku,
lgnięcia i dualistycznego związania z obiektami swoich sześciu zmysłów, a
także nie odczuwać fascynacji, szczęścia i smutku. Poczynając od tej
chwili, jeżeli osiągniesz stabilność, będziesz w stanie zrealizować swój
naturalny stan i oświecenie. Dlatego najbardziej żywotnym punktem jest, by
od tej chwili utrzymywać praktykę bez rozproszenia.
Wrodzony demon to twoja obecna tendencja do niewiedzy, twoje wątpliwości i
wahania. Wówczas, bez względu na to czy groźne zjawiska pojawią się jako
dźwięki, kolory czy światła, nie daj się przez nie oczarować, nie daj
powstać wątpliwościom ani obawom. Jeżeli chociaż na chwilę pozwolisz, by
pojawiły się wątpliwości, zagubisz się w samsarze; osiągnij więc całkowitą
stabilność.
W tym momencie, wejścia do łona pojawią się jako niebiańskie pałace. Nie
daj się przez nie skusić. Upewnij sie w tym! Uwolnij się od nadziei i
lęku! Przysięgam, iż nie ma żadnych wątpliwości, że wówczas osiągniesz
oświecenie i nie będziesz się musiała więcej odradzać.
Nie jest tak, że w tym czasie może ci pomóc Budda. Twoja świadomość jest
pierwotnie oświecona. Nie jest również tak, że doznajemy nieszczęść w
piekłach. Dualistyczne związanie zostaje w naturalny sposób oczyszczone, a
lęk przed samsarą i nadzieja na osiągnięcie Nirwany zostają odcięte przy
korzeniu.
Stawanie się oświeconą istotą można porównać do wody oczyszczonej z osadu,
złota oczyszczonego z nieczystości bądź nieba oczyszczonego z chmur.
Po osiągnięciu dla własnego pożytku podobnej do przestrzeni Dharmakaji,
spełnisz pożytek istot, dopóki będziesz przenikać przestrzeń. Po
osiągnięciu Sambhogakaji i Nirmanakaji dla pożytku innych, przyniesiesz
pożytek czującym istotom, dopóki twój umysł będzie przenikał zjawiska.
Jeżeli to wyjaśnienie zostałoby trzykrotnie przekazane nawet największemu
nikczemnikowi, takiemu na przykład, który zabił ojca i matkę, nie wpadnie
w samsarę, nawet jeśli zostanie tam wrzucony. Nie ma wątpliwości co do
tego, że uzyska oświecenie.
Nawet jeśli otrzymałaś wiele innych głębokich nauk, to bez tej instrukcji
pozostaniesz daleko stąd. Ponieważ nie wiesz gdzie zawędrujesz w
przyszłości, praktykuj wytrwale tę instrukcję.
Tę ustną instrukcję powinnaś przekazać tym, którzy mają silną ufność, są
bardzo pilni, inteligentni, zawsze pamiętają o swoim nauczycielu, mają
zaufanie do ustnych wyjaśnień, którzy nie szczędzą trudów podczas
praktyki, mają ustabilizowany umysł i potrafią porzucić zainteresowanie
tym światem. Udziel im tych wyjaśnień wraz z pieczęcią powierzenia od
mistrza, pieczęcią tajemnicy od jidama i pieczęcią powierzenia od dakini.
Chociaż ja, Padmakara, przez trzy tysiące sześćset lat Podane tutaj
lata są starożytną metodą liczenia lata i zimy jako jednego roku. byłem
uczniem wielu mistrzów, od których otrzymałem nauki i wyjaśnienia, potem
studiowałem je, medytowałem nad nimi i praktykowałem je, a następnie
uczyłem innych – nie znalazłem nauki głębszej od tej.
Teraz udaję się w drogę w celu okiełznania rakszasów. Powinnaś praktykować
w ten właśnie sposób. Matko, uzyskasz oświecenie w niebiańskiej sferze.
Dlatego wytrwaj w praktykowaniu tego wyjaśnienia.

Wypowiedziawszy te słowa Guru Rinpocze dosiadł promieni słońca i odszedł
do krainy rakszasów. Dzięki tej instrukcji Pani Tsogyal osiągnęła
wyzwolenie. Zobowiązała się zapisać tę naukę i ukryć ją jako głęboki
skarb. Wyraziła też następujące pragnienie: Oby w przyszłości tekst ten
otrzymał Guru Dordże Lingpa. Oby przyniósł on pożytek wielu istotom.

Na tym kończy się Święte Wyjaśnienie Oczyszczonej Esencji, odpowiedź na
pytanie dotyczące samowyzwolenia w chwili śmierci i w bardo.

SAMAJA. PIECZĘĆ, PIECZĘĆ, PIECZĘĆ.

Padmasambhava.PL